De idiote haat voor genderneutraal.

 

Het is een symptoom, maar wel eentje die de moeite van het benoemen waard is.

Wegmetdatwoord heeft een verkiezing elk jaar, kom ik nu ook achter. En uit die verkiezing bleek dat 43% van de stemmers ”genderneutraal” als meest irritante woord beschouwen. De gedeelde tweede plaats met 14(!)% was voor ”pappadag” en ”in je kracht staan”. 1

Een deel lijkt te gaan over het leenwoord ”gender”.  Dus ga ik eerst daar even op in.

In het Nederlands zijn geslacht en sekse inwisselbaar. Dit is niet een ”naar mijn mening”, maar volgens de enige autoriteiten die er in dit geval toe doen, namelijk woordenboeken. 2 Dit is een lastig iets omdat je het kan hebben over de biologisch fysieke toestand. Gedefinieerd bij mensen door het hebben van XX of XY chromosomen. Degenen die geen van beide toestanden worden meestal  hermafrodiet of interseks genoemd, en ja deze mensen bestaan en hebben ook rechten, al is het maar een kleine minderheid.

Gender, een leenwoord maar intussen wel erkent als een onderdeel van de Nederlandse taal door, wederom dé relevante autoriteit, het woordenboek, wordt gebruikt om het te hebben over de geestelijke status van iemand.   3. 

In deze zin is iemand’s gender dus ”hoe iemand zich voelt”. Op dit moment weten we nog verdomt weinig over hoe gender neurologish in elkaar zit, maar het blijkt wel dat ”mannelijke” hersenen meetbaar anders werken dan ”vrouwelijke” uit scans blijkt dat transgenders hun hersengolven inderdaad meer lijken op dat van hun gendergenoten dan van hun seksegenoten. Het feit dat deze hersenen in een lichaam kunnen zitten met niet passende hardware leidt tot het concept ”transgender”. Door een woord te gebruiken dat specifiek refereert naar dit, veel belangrijker concept, kunnen we duidelijker communiceren zonder elke keer afgeleidt te worden door sukkels met hun HAVO biologie boekjes.

Gender heeft dus zeker wel meerwaarde als term, het is of dat of consistent sekse óf geslacht laten refereren aan de neurologische toestand, welke niet universeel 1 op 1 gerelateerd is aan je chromosomen of geslachtsdelen.

 

Maar dit is eigenlijk alleen maar een afleiding. Dat blijkt uit de volgende twee nieuwsitems die veel ophef online veroorzaakten. (waarschuwing, reacties zijn veelal tenenkrommend bekrompen en dom).

1:De NS zegt in de toekomst vaker ”beste reizigers” ipv ”dames en heren”. Omdat het gericht is aan reizigers. Een aanpassing die misschien niet veel helpt, maar niemand benadeeldt.

2: Bij kinderkleding in de HEMA gaat er niet meer op staan of het voor ”boys” of ”girls” is. Dat mag men nu dus gewoon zelf weten, want holy shit waarom niet.

 

De echte meerwaarde van deze berichten zit niet in het nieuws zelf. Als er niets was gezegdt zou het mij enorm verbazen als het meer dan een vreemde enkeling ooit was opgevallen. Nee de meerwaarde zit in de reacties.

Mensen zijn woedend, en zoals wel vaker bij woedende Nederlanders niet of verkeerd geïnformeerd.

Over de intercom als ”dames en heren” worden aangesproken is niet iets waar transgenders zich in het bijzonder aan ergeren. Een transgender is (over het algemeen) mannelijk of vrouwelijk, ze hadden alleen non-compatible hardware. Een relevantere groep zijn diegenen die, fysiek en/of neurologisch niet, of niet alleen, mannelijk of vrouwelijk zijn.  Veel mensen uiten frustatie over dat deze aanpassing schijnbaar voor hun wordt gedaan. Op basis van hun reacties komt het beeld dat aanpassingen verschrikkelijk zijn, ook al heeft het alleen voordelen en geen nadelen. Omdat het ten bate is van mensen die, voor deze Normale Nederlanders, niet ”echt” zijn. Daardoor verdienen ze niet alleen geen steuntje in de rug of het gevoel betrokken te zijn, sterker nog, wij zouden blijkbaar uit onze weg moeten gaan om hen te ”straffen”. Wie het nog volgt mag het zeggen.

Bij die kinderkleding is er een soortgelijke emotie. Als een jongen een roze shirt of een jurkje tof vind, is er nu in ieder geval één obstakeltje minder. Het zelfde geld voor een meisje die van die ”transformers” onzin ofzo houdt. Het is niets meer dan één signaal minder die de verouderde geslachtsrollen en stereotypes verergerde.  Als jij per sé wilt dat je zoon alleen kledingstukken draagt die aan de wereld bevestigen dat hij inderdaad een piemeltje heeft, dan is dat helaas nog steeds jouw eigen vrijheid.

Waar het om gaat, in beide gevallen, is dat welk geslacht je hebt, niet de belangerijkste bepalende factor is. In beide gevallen (kinderkleding en proberen met NS te reizen) is je geslacht uiteindelijk niet relevant. Jongenslichamen en meisjeslichamen zijn op jonge leeftijd niet relevant verschillend voor kleding, en zelfs op latere leeftijd is het verschil tussen lichaam en lichaamstypen van individuen onderling aanzienlijk groter dan dat tussen de geslachten. De meeste mannenkleding gaat mij net zo slecht passen als de meeste vrouwenkleding, en hoe ik er uit wil zien bepaal ik lekker zelf.

 

Uiteindelijk gaat het wat mij betreft niet eens alleen om mensen die intersex of non-binair zijn. Het gaat erom dat we in onze cultuur bizar binair over geslacht denken, wat seksisme en stereotypering als gevolg heeft. In het overgrote deel van de intermenselijke interacties kan het alleen maar storend of neutraal werken om de geslachten van de personen erbij halen. Van (onbewuste) vooringenomen percepties die indrukken en verwachtingen kleuren tot het risico van verkeerde aanhef gebruiken. Taal heeft enorme invloed op hoe wij (wederom, meestal onbewust) de wereld ervaren. Er is een reden voor de uitspraak ”het is de toon die de muziek maakt”, niet alleen wat je inhoudelijk zegt brengt informatie over, de manier waarom (zoals woordkeuze) heeft ook invloed.

Wanneer iemand je naar je mening over een lied vraagt kunnen ”in zijn soort waarschijnlijk goed, maar niet mijn ding” en ”ik vind het gewoon domme ragherrie” inhoudelijk exact hetzelfde beteken, maar toch een heel ander beeld overdragen.

Bovendien, het feit dat het zinvol is om de taal om geslacht heen aan te passen wordt wat mij betreft alleen maar bevestigt door hoe frusterend ondoordacht men reageerd op deze kwesties. Er wordt proactief niet stilgestaan bij het lot van kleinere minderheden. Je aanpassen aan deze groepen wordt als bezwaarlijk gezien, zelfs wanneer die ”aanpassing” niets meer doet dan minder moeite nemen. Dit geld vooral wanneer ze voor de ”gewone Nederlander” niet ”echt” zijn omdat diegene ze niet bewust in hun omgeving kent. En er zou maar eens iemand ergens rekening willen houden met iemand anders dan jijzelf.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  1. http://www.ivdnt.org/images/stories/over_ons/voor_de_pers/20171207_persbericht_wmdw2017_uitslag.html
  2. http://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/geslacht#.Wi67TEmWyUk
  3. http://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/gender#.Wi68T0mWyUk
Advertenties

let op de kleine mooie dingen

Als er toch wel één raakvlak is tussen mijn specifieke smaakje van autisme en mijn religie,  dan is het wel dit: Alles wat bestaat, zou kunnen bestaan, had kunnen bestaan, eventueel zal bestaan en niet bestaat is wat het is bij gratie van context.

Abstracte concepten, zoals ”eer” ”liefde” of ”slechtheid” hebben hun impact omdat mensen het kunnen conceptualiseren. De details van het beeld kunnen verschillen tussen mensen, maar ik denk wel dat we in staat zijn om er een beeld van te schetsen waarmee en waarover we kunnen communiceren. Dit is mogenlijk door een gemeenschappelijke culturele context. Liefde zullen we over het algemeen ervaren als een positieve energie, tussen minimaal één persoon en een ”object van affectie”. Of het nu om een romantische aantrekking gaat of om een passie voor een abstract begrip.

 

Maar de manier waarop alles met elkaar verbonden is, hoe mijn persoonlijke opvatting over het concept ”liefde” is beïnvloed door mijn autisme en mijn opvoeding, of over hoe mijn opvatting over dat concept mijn relaties met mensen en concepten heeft beïnvloed, dat gaan we nooit totaal begrijpen. Volgens mij is dat fysiek niet eens mogelijk. Om met de woorden van Theo Maasen te spreken: ”de oneindigheid van het universum valt per definitie niet te bevatten; Ik bevat onbeperkt spareribs eten, nauwelijks!”. Daarom beperken wij ten alle tijden ons bewustzijn, omdat ”alles” nooit zal passen, zelfs ”alles waar je toegang toe kan krijgen” is te groot om in een fysiek mensenbrein te passen.

We creëren onze eigen context, of beter gezegdt, we bakenen onze eigen context af. Ten dele doen we dat een soort van bewust, met de media die we consumeren, de mensen met wie we omgaan, en de gesprekken die we bereidt zijn om te voeren. Maar ook voor een groot deel reactionair, welke betekenis we verbinden aan woorden, welke indrukken we in welke volgorde verwerken, welke emoties door welke situatie worden opgeroepen. Meestal is vooral dit deel waar het goed zou zijn om meer inzicht te krijgen, maar het punt wat ik nu wil maken gaat niet zo zeer om bewust te zijn van je eigen context en de herkomst ervan, hoewel dat natuurlijk aan te moedigen is.

Nee, het punt dat ik nu zou willen overdragen is anders. Ikzelf en velen met mij kampen momenteel met een bijzonder erge winterdepressie. Hier zijn geen makkelijke trucjes voor om uit te komen, maar voor een deel, als één van de wapens in je arsenaal, geld het volgende.

 

Hoe groter ”het plaatje”, hoe sneller je een ”fout” spot. Maar hoe groot of klein ook, weet dat je nagenoeg niets ziet van het echte geheel. 10% van oneindig is even onmogelijk als 2% van oneindig. Sta jezelf toe op te laden, en leer om op kleine, makkelijke dingen te richten. Zie een bevroren spinnenweb en sta gewoon met je open mond te genieten van hoe het er uit ziet, of knuffel een kat en geniet van de warmte en snoezigheid. Leg je hand eens op een boom en ervaar dat de levensenergie er nog steeds in zit, of kijk naar grijze wolken die als een slecht getekende kudde over de daken en boomtoppen heen marcheert.

Er is mooiheid te vinden, en ik weet dat het moeilijk is, vertrouw me, maar probeer toch gewoon te genieten van die mooie dingen. Baken je context maar gewoon even af, alleen letten op dat ene mooie ding en hoe mooi dat wel niet is.  En als het je een keer niet lukt, geniet van het feit dat je het hebt geprobeerd. Schouderklopje voor jezelf!

 

 

Hoenir, Memory, and Inspired Speech

Één van die stukken die ik hoop binnenkort zelf te kunnen schrijven. Heel fijn wat nieuwe mijmeringen erbij!

We Are Star Stuff

Although Hoenir was a companion to Odin and Loki, two well-publicized Norse gods, very little has survived about him, and he does not seem to have had cult places or worshippers.

Which is surprising in a way, because in Völuspá he is the one performing the old rites after the world is reborn, so you automatically think “priestly god”. Several scholars have decided that his role was in fact a priestly or vatic one, based on this.

View original post 3.012 woorden meer

Newton en Piet

 

Voor alles wat er gebeurt is er een lange context die nodig is om te begrijpen wat er gebeurd. Een voorbeeld, we kennen het verhaal van Newton, die op een dag onder een boom zat, waar er een appel op zijn hoofd viel. Hierdoor kreeg hij het idee van de fundamentele uitleg van wat wij zwaartekracht noemen.

Wanneer een appel uit een boom op aarde valt, is zwaartekracht daar inderdaad een essentiële factor in, Maar eerst moet er een boom ontstaan, gevoed door energie uit de aarde, de zon en (regen)water, die zowel een bepaalde hoogte relatief aan de grondoppervlakte bereikt, als een zaad omringt met een vrucht, zodat de aan ons bekende appel verschijnt. Vervolgens dient deze appel genoeg massa te verzamelen om de kracht van zijn ”navelstreng” waarmee hij verbonden is met de boom overmeesterd te laten worden door de aantrekkingskracht die tussen de massa van de appel en de massa van planeet Aarde bestaat.

Hiervan kan je nog denken ”goed verhaal, niet kort genoeg”, maar dit is wel waar de kern van het verhaal om draait. Maar OK, dan pakken we een andere context route.

Newton groeide op tussen welgestelde boeren, en had de kans om zelf dat levenspad in te gaan. Hij koos ervoor om door te gaan studeren en werd al snel hoogleraar wiskunde. Hij wist dit te doen zonder zijn (toentertijd verboden) religieuze opvattingen te bedriegen. Newton kon zijn ideeën formuleren omdat hij studeerde, en hij kon studeren omdat het economisch systeem van zijn tijd zijn familie toevallig op een hoog genoeg niveau plaatste waarin doorstuderen überhaupt mogelijk was.

Het bekende voorval gebeurde naar het schijnt op de appelgaarde van zijn familie. Appels werden in Engeland heel lang niet meer gegroeid, sinds de romeinse tijd. Na de Nomadische overheersing van na 1066 begon het weer op gang te komen, maar pas in de 18de eeuw eigenlijk weer op een schaal van betekenis.

 

Verder was het appelverhaal specifiek een catylisator om te beschrijven waarom de maan zo rond onze aarde heen hangt, brekend met de toen heersende theorie. En als allerlaatste, het beeld dat de appel op Newton ’s hoofd viel is puur omdat dat een leuker plaatje maakte. De citaten waar dit voorval in wordt beschreven impliceren nergens een fysiek contact met de betreffende appel.

 

Dit is maar één, weinig intressante anecdote, die ik erbij haal. Maar ik probeer hiermee een paar dingen te verduidelijken.

Niets is absoluut, niets staat op zichzelf, alles is onlosmakelijk met al het andere verbonden. Zelfs een vacuüm bestaan alleen in de context van een afgezette omgeving.

 

En om dan nu een sprong te maken, wat is de context van de Zwarte Pieten discussie?

Niet lang geleden werdt een snelweg illegaal afgezet door een stelletje sufkutten omdat mensen in bussen opweg waren naar een legale, afgesproken en aan duidelijke regels verbonden expressie van hun standpunt. Ik zag veel weldenkende mensen deze actie goed proberen te lullen.

Ik ben zelf opgegroeidt met Zwarte Piet, en heb nooit een link gelegt tussen dit figuur en de donkere medemens. Een factor daarin zal vast zijn dat waar ik opgroeide, er vrijwel niemand iets anders dan spierwit was. Ik zal niet beweren dat ik bijzonder blije herinneringen aan het algeheel had, maar ook niet een uitgesproken negatieve.

Later hoor ik op internet dat een aantal mensen zich storen aan dit uiterlijk. Eerst denk ik ook alleen ”wat een stel jankerts”. Maar dit is waar het nuttig wordt, ik begin na te denken over de context. Als eerste, waar komen die klachten vandaan. Het duurt niet lang, of ik ontdek genoeg verhalen over mensen die, als kind en als volwassene, de hele december/november periode voor lul staan vanwege hun huidskleur. Verder zie ik dat, met alle kutsmoesjes eromheen, er enorm veel racisme in Zwarte Piet zit. Denk aan het domme accent van tot voor kort, kroeshaar en krullippen, domme kunstjes doen als een koddige nar ten dienste van hun meerderen. En geheel toevallig komt dit beeld van de helper (die in de loop der tijd enorm is verandert) uit dezelfde tijd als waarin Blackface populair was.

Maar wat mij het meeste stoort, is het onironische racisme dat veel van de voorstanders onderschrijven danwel met stilzwijgen toestaan. Denk aan tenenkrommende onzin als ”als je het niet leuk vind, ga maar terug naar je eigen land” in al haar domme variaties. Termen als ”’negerhoer” zijn dan ook geen uitzondering, en als je als BN’er zwart bent en je durft te denken dat je als Nederlands staatsburger rechten hebt zoals beschreven in de grondwet, dan moet je wel stil blijven over dit onderwerp. ”Want het is een kinderfeestje”. Op basis daarvan worden letterlijk doodsbedreigingen gedaan, stormt men klaslokalen binnen en blokkeert men openbare wegen, waarna er direct geld van sympisanten komt om eventuele boetes te betalen.

 

Waarom reageert men hier zo dom en extreem op? Ik zie een aantal relevante factoren.

  • Het egocentrische kind gevoel. Men associeert deze specifieke vorm met een plezierig deel van hun jeugd, en wilt niet begrijpen dat 1 deze ervaring voor anderen anders was en 2 dat er veel kan worden verandert zonder dat de ervaring voor toekomstige generaties anders zal zijn.
  • Slachtofferschap van de dader: In de gele westerse wereld, is geïnstitutionaliseerd racisme altijd van (verschillende concepten over) ”blank” tegenover anderen geweest. Dit is iets wat eeuwenlang een relevant deel van onze samenleving was, hier in Nederland via Kolonisme en slavenhandel. Nogsteeds profiteren wij daarvan, en nogsteeds zitten ethnische minderheden veel vaker vast in een armoede cyclus. Ondermeer heb je het stereotype van aso-jongeren, waardoor jongeren de eerste indruk opleveren dat ze uitschot zijn, waardoor zij zichzelf zo gaan zien, en zo gaan gedragen, waarmee de cyclus doorgaat. Er zijn nog meer voorbeelden maar dit lijkt mij duidelijk genoeg. Het feit is dat ”wij” blanken als geheel genomen dit systeem hebben neergezet, en dat wij er indirect en buiten onze individuele schuld of bedoeling, nog steeds van profiteren. Dit erkennen is wrang voor veel mensen die zichzelf, terecht op onterecht als onderbedeeld beschouwen. En elk modern mens vind zichzelf onderbedeeld.
  • Echokamers. Dit geldt voor beide kanten. Iedereen die je erover tegenkomt is het erover eens dat Zwarte Piet echt niet kan/een heerlijk onderdeel van Nederland is en dat mensen die het er niet met je eens zijn domme racisten zijn/het land uit moeten. Hoe minder je inhoudelijk met andersdenken praat, hoe minder je intresse krijgt in hun (of je eigen) onderbouwing, en hoe extremer je wordt.

 

 

Probeer voor de gein eens uit te leggen waarom je vind wat je vind, en luister eens waarom iemand anders iets anders vind.

En onthoud daarbij, deporteren vanwege een ”verkeerde” mening is heel erg niet-Nederlands, Zwarte Piet is altijd aan verandering onderheving geweest, en in enigsinds herkenbare vorm nog jonger dan ons koningshuis, de favoriete allochtone uitkeringstrekkers van Nederland.

Links of rechtsom, ik vind het hele feestje zowiezo niets aan, maar ik vind het doodeng dat het als normaal wordt beschouwt over minderheden heen te schreeuwen en met geweldsdreigingen te komen. Dit is massahysterie en volkswoede van het soort dat, met het oog op geschiedenis, het einde van een tolerante, humane beschaving inluid. Het bestaan van ”de ander” wordt onacceptabel, en mensenrechten gelden alleen voor zij die aan ”onze” eisen voldoen. Dat KAN niet goedkomen.

 

 

 

 

  1. https://nl.wikipedia.org/wiki/Isaac_Newton#Biografie Isaac Newton
  2. http://www.englishapplesandpears.co.uk/history_of_apples_in_uk.php Appels in Engeland
  3. http://www.doorbraak.eu/zwarte-piet-racisme-paar-kritische-pepernoten/ Inhoudelijk stuk over de link tussen Piet en Racisme
  4. http://www.zwartepietniet.nl/#Over Ons Actiegroep die een aantal hiertoe bevoegde instanties noemt die een relevante uitspraak deden.
  5. http://www.welingelichtekringen.nl/cultuur/354645/zwarte-piet-jurist-stopt-na-bedreigingen.html En nog even een voorbeeld van hoe haat mensenrechten ontneemt in deze discussie.

 

 

Guns, Social Status and American Neurotypicals / An Aspie POV

Asperger: The HypoSocial Human

I’m not confused at all by the amassing of weaponry by American (male) citizens. After all, war and the necessary weapons of war have been a preoccupation of nations, top males and tyrants worldwide and throughout time; owning weapons has been a privilege reserved for the elite and generally denied the average “peasant”.

If you then “open up” that privilege to the “peasants” the “status-enhancing” appeal is obvious and irresistible to the status-seeking male.

Instant godlike power over life and death – what a thrill, especially for qualifying as a top male in the competitive arena in which men are compelled to operate. And thanks to manufacturing and design innovations, very affordable… In the U.S., weapons are being marketed as a “sexy fashion accessory” for women along with the “fierce” attitude and “sexual predator” identity currently “en Vogue”. Momma is a brute, a bully, and a true adversary!

If “evil”…

View original post 922 woorden meer

Mabon

Vrijdag 22 September is het zover. De zon staat dan lijnrecht boven de evenaar, en de reis van zomer naar winter is dan halverwege. Voor veel moderne Heksen, Paganisten en Heidenen een uitgesproken moment om het officiële begin van de herfst aan te duiden.

Historisch gezien kunnen we niet veel zeggen over wat er in Noord-Europa rond dit jaargetijde voor de mensen gebeurde. September heette bij de Saksen ”Heillige maand”. We kunnen inschatten dat er in deze periode een groot deel van de oogst werdt binnengehaalt ter voorbereiding van de winter. Ook is het een nuttige periode om het jachtseizoen te openen op veel geliefde prooidieren, zoals herten die bij elkaar komen om maatjes te vinden om mee te paren.

 

Uiteindelijk is het voor mij nu vooral interessant om te kijken naar de filosofische lading van dit jaargetijde. De kracht van de zon is ver voorbij haar hoogtepunt, en gaat voorlopig alleen nog maar verder afzwakken. De nachten worden steeds langer, het groen dat we zien gaat in grote mate afsterven. Een kleurrijk spektakel voor zij die het willen zien. Tinten geel en bruin dansen door de lucht en onwetend over de angst die wij met de dood associëren.

We bereiden ons voor op de winter. We kijken of we alles hebben bereikt wat we wilden bereiken tijdens de warme maanden, en pakken die laatste kansen nog even. Alles om een stabiele basis te hebben voor de donkere maanden.

Ik ben dit jaar bang, bang van wat er gaat gebeuren wanneer ik terugkijk, wanneer ik reflecteer.

 

Jotun

We leven in een samenleving die aanmoedigt tot abolutistisch en vooral op binair denken. Het is zwart of wit, ons of hun, vriend of vijand. Dit is een manier van denken die naar mijn mening onrecht doet aan de complexiteit en gelaagdheid van de realiteit. Helaas zie ik veel hiervan ook onbewust doorslippen in het Heidendom zoals dat vandaag bestaat. De Azen en/of de Wanen zijn de goeierikken en de Jotun zijn de boeven. Veel hiervan kan tot op zekere hoogte worden ondersteund door de Edda’s, die eeuwen na de bekering van de laatste tak van het Germaans Heidendom geschreven zijn als poezïe. De natuur is niet binair, waarom zouden de Goden dat wel zijn? Daarom doe ik hier een poging iets meer te leren over de Jotun.

Wie zijn de Jotun?

Jotun zijn wezens uit de Edda’s en daarmee een groot onderdeel van de moderne heropleving van het Germaans Heidendom. Het woord wordt vaak vertaald als ”Reuzen”, maar anders dan die term impliceert zijn de Jotun niet gedefineerd als zijnde enorm groot. Veel ervan zijn gedaantewisselaars die hun formaat kunnen aanpassen naar hun believen. Ze worden in de Mythes vaak gepresenteerd als een stam entiteiten die op gelijke voet van bestaan zijn als de Goden van de Azen en de Wanen. En dienen meestal als vijanden.

Het woord Jotun lijkt af te stammen van termen die zoveel als verslinden of vraatzucht betekenen. Andere termen die vaak enigszins inwisselbaar worden gebruikt zijn Thursen en Ettin. Thurs lijkt verwant te zijn aan ”’dorst”, eventueel is er een link te leggen met ”bloeddorstig”, of met de vraatzucht die je met Jotun kan zien. Ettin (Oud-Engels) kan je ook verbinden met ”Eten”.  Op basis van die etnologie zou je dus kunnen denken aan een verslindende macht ten opzichte van de Azen die bouwen en de Wanen die laten groeien. Dit komt overeen met een brede UPG die ik lang had. Vooral voor Fenhir, die je als verpersoonlijking van Entropie kan zien. Alles vervalt uiteindelijk in chaos, de Azen en Wanen houden dat verval tegen, maar de Jotun  verspoedigen heb.

De aan ons bekende vorm van een Trol is volgens veel historici een latere versie van hetzelfde soort entiteit.

 

De Jotun als geheel worden vaak gezien als groot, dom, kinderlijk en lelijk. Maar de meeste Jotun die enigszins diepgang krijgen in de verhalen zijn enorm anders. Beter beschreven Jotun zijn vaak juist erg wijs en listig.

specifieke Jotun en hun rol

  • Mijmeraar. Tot niemands twijfel mijn persoonlijke favoriet. In hoeverre hij een Jotun is word, zoals te verwachten was, niet duidelijk afgebakend beschreven. Er wordt breed aangenomen dat hij de broer van Bestla is, en daarmee de oom van Wodan. Hij wordt als gijzelaar van de Azen naar de Wanen gestuurd, maar in veel lijsten en Kennings en dergelijke komt een veel sterkere link tussen Mijmeraar en de Jotun gemaakt. Zo wordt er bijvoorbeeld genoemd dat zijn (andersinds ongenoemde) zonen spelen tijdens ragnarok. En een aantal Jotun uit andere bronnen hebben een verwijzing naar Mimir in hun naam staan.  In ieder geval wordt de Mijmeraar nergens beschreven als ook maar een beetje een vijand van wie dan ook. Volgens mij staat hij te ver af van de ”dagelijkse politiek” van Goden om zich echt verbonden te weten met Aas, Waan of Jotun. Mijmeren en wijsheid laten zich niet tegenhouden door zaken als ethiek of groepsidentiteit.
  • Utgard-Loki. Dit figuur komt maar in 1 verhaal voor, maar hij is wel enorm intressant. Wodan, Loki, Donar en Donar’s nieuwe hulpje Thjalfie zijn op reis om Utgard-Loki uit te dagen. Utgard-Loki is de leider van het kasteel Utgard (buiten-de-tuinen, zegmaar wildernis) in Jotunheim. Eenmaal aangekomen voeren de vier verschillende proeven af, die ze allemaal jammerlijk falen. Wanneer ze verslagen vertrekken laat Utgard-Loki hen weten dat de proeven in werkelijkheid onmogelijk moeilijk waren, en dat het alle Jotun bevreeste om te zien hoe dicht bij zij ieder toch bij de overwinning waren gekomen. Door zijn magie zorgt Utgard-Loki ervoor dat de vier hem al niet meer kunnen bereiken, omdat hij bang is dat een daadwerkelijke strijd het einde van hem en de zijnen zou betekenen. Één ding wat natuurlijk direct opvalt is de naam Loki, vooral aangezien de bekende Loki zelf ook één van de Jotun is. Maar over hoe deze link zou kunnen zitten kunnen we alleen maar eindeloos speculeren. Wat mij veel meer intresseert is hoe deze Jotun in dit verhaal hun macht gebruiken om Donar, Wodan en zelfs Loki te slim af te zijn. Volgens dit verhaal weten de Jotun concepten als wildvuur, ouderdom en gedachte te personaliseren. Ze laten Donar drie enorme teugen uit de oceaan drinken, (van vloed naar eb). Zonder zelf een directe confrontatie te riskeren testen ze de machten van hun vijanden tot het uiterste. Deze Jotun zijn dan wel de vijand van de Goden, maar zeker niet dom of kortzichtig.
  • Aegir, oftewel de zee. Aegir is, zoals past bij de zee, niet in ”goed of slecht” in te delen. (je vijand is je vriend, hij kan zo lief onschuldig zijn en soms zo nietsontziend) Hij en zijn vrouw vernietigen schepen en laten zeelui, ver van huis, verdrinken. Maar vervolgens mogen die zeelui wel in zijn hal feest vieren en mede drinken. Hij is bij de Lokesanne gastheer voor de Azen. Hij is een oude, enge natuurkracht. Maar wordt nergens gezien als vijand van de Azen of van de mensen. Hij is simpelweg ”anders”.
  • Loki, één van de complexste figuren van de Edda’s. Vooral omdat het moeilijk is in te schatten hoeveel van zijn karakter zoals beschreven toegevoegd of gewijzigd is om van Loki een ”Satansfiguur” te maken. Hij is de zoon van Laufney, een vrouwlijke Jotun. In de Edda’s is hij een duidelijke ”Trickster”, door allerlei streken weet hij zichzelf en anderen meermaals in enorme problemen te brengen, maar weet hij ook vaak voor zichzelf en de Azen grote prijzen binnen te slepen. Hij moet vaak de hete kastanjes uit het vuur halen.  Het verhaal over hoe hij Baldr laat doodschieten is waarschijnlijk een latere toevoeging maar nogsteeds voor veel Heidenen om hem a-historisch en onrealistisch als een absoluut kwaad te zien. Ik zal later waarschijnlijk nog een post aan hemzelf en zijn nageslacht wijden, want hij is enorm intressant.

Vergelijking Jotun met Titanen

In de Griekse mythologie kennen we de Titanen. In feite de Goden voordat Zeus en zijn olympianen aan kwamen. De Titanen worden gepresenteerd als ondenkbaar oude entiteiten die vaak nog machtiger zijn dan de Goden, en gewoon zo ver van de mensheid en haar nukken afstaan dat ze onkenbaar voor ons zijn. Als voorbeeld is Chronos, de oorspronkelijke Vadertje Tijd.  Wanneer je de Jotun gelijksteld met de Titanen is er een duidelijk beeld te maken. Er zijn eerst entiteiten die geen voor de mens kenbaar of leefbare orden vertegenwoordigen. Hun aard staat dermate ver van ons af dat een wereld door hun gedomineerd fysiek niet leefbaar is voor de mens. Dan stapt er een groep Goden naar voren die, door moord en doodslag, de dan-huidige wereld vernietigen om een nieuwe te bouwen waar de mens wél een mogenlijkheid in is. De overgebleven oude krachten willen naar gelang hun aard deze wereld weer vernietigen om terug te keren in de, voor hun, natuurlijke toestant van chaos.

 

 

Ik vraag mij altijd af, hoeveel lijkt het systeem dat de Edda’s beschrijven daadwerkelijk op datgene wat er in Ijsland werdt gelooft? En hoeveel lijkt dat dan weer op wat er eeuwen eerder hier werdt gelooft? Het idee van potentieel vernietigende machtige natuurwezens is iets wat waar ik zeker wel van geloof dat het inerhent onderdeel is van het Germaans Heidendom. En ook dat er veel machtige entiteiten bestaan die buiten de aan ons bekende manieren van defineren en identificeren staan. Entiteiten die simpelweg geen duidelijk afgebakende plek hebben in ons huidige bewustzijn. Dat maakt ze niet altijd onkenbaar, maar het betekend dat je zelf net even wat meer werk eraan hebt.

Dat gezegd hebbende, adviseer ik iedereen om te bedenken dat wij, als mensen, zelf verantwoordelijk zijn voor met welke entiteiten we proberen een band op te bouwen. Ik denk niet dat wij concepten als vijandschap zomaar op de interGodennlijke relaties kunen plaatsen. Wij hebben alleen ons eigen perspectief, beinvloedbaar door het perspectief van anderen. Wanneer iemand zegt met Jotun te werken, en jij voelt je aangevallen. Dan is er een goede kans dat die ander een ander concept van Jotun kent dan jij. Dit is een kans om je perspectief uit te dagen en eventueel uit te breiden. Neem die kans!

Wie Wat Wodan?

 

 

Odin, Wodan, de Doler, de Verschikkelijke, de god van de gehangenen, de Woedende, en zo zijn er nog veel meer namen.

Tegenwoordig wordt er veelal aangenomen dat hij zijn positie van Alvader en hemelgod over heeft genomen van Tiwaz en Donar, met veel eigenschappen en atributten die daarbij horen. Maar wat blijft er dan nog over van de onderliggende Wodan?

Odin en Wodan zijn beide etymologische aftakkingen van het proto-indo-Europeese ”weh₂t-” wat schijnbaar zoveel zou moeten beteken als ”opgewonden zijn” of ”enthousiast zijn”. Dit groeide later uit naar het Proto-Germaanse ”wōdaz”, een voorzetsel dat zoveel betekend als ”opgewonden” ”enthousiast” ”woedend” ”’geobsedeerd” en ”razend”. Een soort aardse staat van bezetenheid dus.

Dit woord komt via ”Woed” naar het moderne Nederlands als ”Woedend”. Net zoals Mímir voor mij de Mijmeraar is, en Freya en Freyr de Dame en de Heer zijn, is Wodan De Woedende. Maar woedend heeft een specifieke betekenis die de lading maar ten dele dekt.

Odin kan ook verklaart worden als woord op zichzelf. In het oud Noors valt het op te delen in ”Óðr ” en ”In”.  In zou in deze context ”Meester van” betekenen, dus het intressante deel is ”Óðr ”.

Óðr is ook een aftakking van ”Weht”. Het wordt gezien als een term voor een soort trance of grote inspiratie. ”In de flow zitten” zou je kunnen zeggen. Ook deze zijtak past bij hoe ik Wodan zie.

 

 

Er is niet echt meer een woord dat de hele lading goed dekt. Uit dezelfde bron komen ook oude termen voor poezie, waaien en zien!

In deze trant denk ik bij Wodan aan passie, obsessie, extreme drang, insperatie, toewijding. Maar hoeveel past dit bij de historie?

  • We kennen de Beserkers, krijgerbanden die in een roes vochten waarbij ze vriend en vijand niet meer konden onderscheiden. Pure woede.
  • We kennen het verhaal hoe Wodan de mede gebrouwen van het bloed van Kvasir zich toeeigende. Zowel het letterlijke verhaal als de praktische betekenis past. In het letterlijke verhaal ziet Wodan een doel, en om dat doel te behalen vermoord hij meerdere landarbeiders, liegt hij een ander voor, verleidt een reuzin en breekt haar hart. Zodra hij zijn prijs heeft reist hij zonder omzien lina recta terug naar huis. De gestolen mede is de drank der inspiratie, die hij volgens de vertellingen geeft aan de enkeling die uitverkozen is om een wonderbaarlijke bard of skald te worden. (volgens een andere lezing verliest hij bij zijn vlucht een aantal slokken die zo op midgaard komen). Hoe het ook zij, er is een oud imago van de excentrieke artiest. Een normaal gesprek voeren zit er niet in, en elke gedachtengang is voor anderen bizar. Het enige wat deze Idiot Savants kunnen is hun kunst uitvoeren, waarmee ze de grenzen opzoeken van wat er binnen hun medium als mogelijk wordt beschouwt.
  • Ook bekend is zijn interactie met de Mijmeraar. Voor een slok van deze wijsheid rukt Wodan zonder discussie een oog uit zijn kas. Ook dit kan ik goed plaatsen. Mijmeren kan heel goed een Óðr staat opleveren. Maar goed Mijmeren gaat ten koste van zowel de voordelen als de nadelen van de roekeloosheid en doelgerichtheid die veel vormen van Óðr opleveren. Je kan als Óðr meester dus zeker wel meegenieten van wat Mijmeren te bieden heeft, maar het kost wel behoorlijk wat.
  • Een ander, minder bekend verhaal verteld hoe de Lombarden aan hun naam komen. In het kort, 2 volken voeren oorlog, Frigg heeft de voorkeur voor de ene kant, Wodan voor de andere kant. Hij wil geen ruzie dus hij besluit zijn zegen te geven aan de eerste stam die hij ziet wanneer hij ontwaakt, en zet zijn bed zo neer dat hij over zijn favoriete stam uitkijkt. De stam die Frigg liever heeft, is kleiner. Frigg adviseert hen om hun vrouwen hun haar voor hun gezicht te dragen, als waren het baarden, en mee te marcheren met hun mannen. Verder draait ze het bed van Wodan om. Wanneer deze wakker wordt is het eerste wat hij zegt ”Wie zijn deze langbaarden?”. Vervolgens roept Frigg ”Je hebt ze nu hun naam gegeven, schenk hun ook de zege”. Deze groep werdt dus de Langbaarden, en ze zijn altijd Wodan trouw gebleven.  Hier lees je hoe Wodan door zijn eigen arbitaire regel makkelijk omgestuurd kan worden.

 

Er valt natuurlijk nog veel te speculeren en natuurlijk direct te communiceren. Ik hoop dat ik voor de goede lezer het makkelijker heb gemaakt om Wodan te kennen, indien zij dat willen. Het is een interessante en gevaarlijke entiteit.

 

 

 

 

 

http://religion.wikia.com/wiki/W%C5%8Dden

https://norse-mythology.org/gods-and-creatures/the-aesir-gods-and-goddesses/odin/

Kastes

Het Hindoeïsme is waarschijnlijk het geloof met de langste continuïteit. Uiteraard is het niet exact hetzelfde vandaag als 6000 jaar geleden, maar het is in die tijd niet onderbroken. Elke generatie heeft doorgebouwd op het fundament van vorige generaties.

Het Hindoeïsme komt uit dezelfde bron als het Germaans Heidendom, met als grote verschillen uiteraard dat het Hindoeïsme in India geworteld is en daar is blijven bestaan, en dat het Germaans Heidendom in Europa is ontwikkeld, geworteld, en dermate grondig is verwijdert dat we moeite hebben met de overgebleven wortelen te herkennen.

Maar zelfs los van deze link met het Germaans Heidendom, is het Hindoeïsme an sich ook gewoon een fascinerende leer danwel collectie van leringen.

Het befaamde Kaste systeem bijvoorbeeld. Hier wordt veel oordelend over gesproken, soms met recht maar vaak zonder inhoudelijke kennis.  Over de problemen die hieromtrent bestaan in het huidige India laat ik liever mensen die er meer van weten spreken.

https://www.hrw.org/reports/2001/globalcaste/caste0801-03.htm

 

Maar wat mij interesseert is de filosofische achtergrond van het idee.

Volgens de verhalen is het kastensysteem van oorsprong heel anders dan het nu beleefd wordt. Om te beginnen zijn er vier kastes.

 

  1. Brahmanen, de academici en monniken, makkelijk gezegd. Hun doel is kennis en inzicht.
  2. Kshatra, dit zijn soldaten en ambtenaren (de adel).
  3. Vaisha, de producerende klasse. Zij produceren materiele welvaart.
  4. Sudra, zowel artiesten als handelaren.

Over de inhoud en opdeling van deze Kastes moet ik nog veel verder leren. Want ik snap er niet bijster veel van. Maar er zijn al en paar dingen die ik wil melden op basis van wat ik tot nu toe weet.

Ten eerste, is dit niet een lezing van hoe de samenleving behoort te wezen, maar een analyse van hoe de ontwikkelde samenlevingen zijn. En dit kan ik wel inzien. De details en de indeling kan je nog over discussiëren. Maar uiteindelijk hebben we hier ook een dergelijk verschil, al noemen we het anders. We passen bijvoorbeeld te termen hoog en laag opgeleiden toe in contexten waar opleidingsniveau an sich maar een indirecte rol speelt.

 

Maar verder nog, de relatie tussen deze Kastes behoord niet hierarchieel te zijn. De ene kaste is niet beter of krijgt meer privileges dan enig andere. Ze zijn alleen anders. En wanneer ieder van hen binnen hun Kaste hun plicht en lot kent en vervult (dharma), komt dat de samenleving als geheel ten goede.  Dat is heel anders dan wat wij in het Westen prediken, waar iedereen een mening kan, mag en moet uiten over allerlei zaken zonder inhoudelijke kennis of inzicht. Een groot deel van het Kaste systeem zoals het naar mijn inzien bedoelt is komt neer op ”schoenmaker, blijf bij je leest”.

 

Een ander ding, het idee dat je niet met iemand van een andere kaste zou mogen trouwen is een late corruptie van het idee. Net als dat je absoluut niet van kaste zou kunnen veranderen in je leven. Dit wordt tegengesproken in oudere teksten. Net als het idee van ”kastelozen”. In feite is dit hetzelfde als bij ons iemand zonder nationaliteit. En er is een goede reden waarom er zoveel wordt gedaan om dat niet te laten voorkomen.

Verder zie ik bij een correct toepassen van dit systeem enorme meerwaarde.

Kijk, we gaan er tegenwoordig van uit dat elk kind de kans moet krijgen op elke carrière die ze maar willen. Maar is dit wel zo wenselijk? Was het echt zo verschrikkelijk om, over het algemeen, je ouders op te volgen? Hoeveel paniek en depressie onder jongeren had voorkomen kunnen worden als ze van jongs af aan bij een beroep in de leer gingen. Vroege specialisatie. Ik zeg niet dat dat absoluut zou moeten wezen, zeker weten van niet, maar als uitgangspunt valt er zeker veel voor te zeggen. Je kent je taak, je hebt de ervaring van vele generaties achter je, en er wordt niet van je verwacht dat je wilt ”opklimmen” tot management. Je vindt je trots en vervulling in het uitvoeren van je ambacht. Ik geloof echt dat voor veel mensen daar de weg naar geluk ligt. De kans je te ontplooien.

 

 

 

Woede

 

Woede is een machtig iets. Het kan bovenmenselijke kracht geven, en een gedrevenheid die volgens mij die van de Liefde evenaart zoniet overtreft.

Woede is wat ervoor zorgt dat je tot voorbij het redelijke kan blijven doorgaan voor rechtvaardigheid, Woede is een vorm van passie.

Maar net als bij liefde, is Woede gevaarlijk. Het maakt je blik nauw, het maakt opties onzichtbaar. Het is makkelijk om door woede meegesleept te worden. Dit maakt je vatbaar voor ondenkbare fouten. Fouten waarmee je schade doet aan je Wyrd, en daarmee aan het Wyrd van anderen.

Ik ben vaak woedend, en meestal met goed fokking recht ook. En vaak uit ik dat. Niet op een constructieve maar op een semi-destructieve manier. Ik houd mij in maar ik toon mijn ergste kant, irrationeel en onzeker.

Dit is waar ik aan het groeien ben, als mijmeraar.

Ik ben kwaad, en ik heb daar recht op. Maar ik schrijf dit, met wat lekkere kwaade muziek op mijn hoofd. Zo doorleef ik deze tijdelijke opwelling. Door te mijmeren over deze tekst en mijn hoofd rond te laten drijven in een bron der klanken.

En na deze storm, heb ik nog steeds de woede. Maar dan ben ik het meester. En wie weet wat ik kan doen met die kracht aan mijn kant.