Ahisme en Firth

In dit stuk tracht ik twee concepten, één uit het Hindoeisme, en één uit het Germaans Heidendom met elkaar te vergelijken. Ik wil direct duidelijk maken dat ik weinig tot niets inhoudelijks weet over het Hindoeisme, en mij voor deze helft van de vergelijking baseer op een enkele bron waarvan ik vertrouw dat deze representatief is. Als mijn interpretatie van het concept Ahisme foutief is hoor ik graag van iemand met betere inhoudelijke kennis of begrip van dit concept.

 

Ahimsa en Firth, beiden kunnen gemakzuchtig vertaald worden als ”vrede”. En beide stammen uit een religie met Indo-Europese wortelen. Maar ik zie bij vergelijkingen tussen Hindoeisme en het Germaans Heidendom vooral meerwaarde in waar de verschillen zitten, subtiel of duidelijk. Dit geeft volgens mij namelijk inzicht in de nuances van beide wereldbeelden en de culturen waaruit zij voortkomen.

Allereerst, Firth. Wiktionary geeft al direct een bepaald beeld. Het woord betekend volgens deze bron zoveel van vrede, sereniteit of het engelse woord ”comity”, wat blijkbaar zoveel betekend als goed onderling gedrag.

Dit past goed bij hoe ik Firth als concept heb leren kennen. Firth is volgens mij namelijk wanneer mensen binnen een bepaalde relatie, zich gedragen zoals het voor die relatie verantwoord is. Tegen iemand die ik als een collega dien te beschouwen zal ik bijvoorbeeld anders reageren op vragen over mijn religie dan wanneer iemand die ik als familie of als vriend beschouw. Want binnen een werksfeer acht ik zaken als religie en spiritualiteit minder een plek hebben dan binnen mijn eigen sociale sfeer. In diezelfde trant verwacht ik van mijn vrienden meer respect voor mijn religieuze zienswijzen dan van collega’s. Maar er is ook een verschil in omgangsnorm tussen zelfs je beste vrienden en je romantische partner. De één is niet beter of oprechter dan de ander, maar ze zijn ontegenzeggelijk onderling verschillend.

En dit is nog maar voor mensen onderling. De relatie tussen een mens en bijvoorbeeld Goden, voorouders of landgeesten heeft een eigen firth. Een eigen verstandhouding. In de geschiedenis vaak gericht op een verwacht wederkerigheidspatroon van offers en gunsten. Vooral landgeesten zijn hier intressant in. Er zijn veel verhalen bekend van landgeesten (kabouters, kobolds etc) die een positieve verstandhouding hebben met een huishouden, totdat de mensen uit nieuwschierigheid of dankbaarheid de firth breken. In het ene geval door per sé te willen zien wie er aan de andere kant van de afspraak staan, in het andere door meer beloning te geven dan er impliciet was afgesproken.

De regels van Firth verschillen enorm per relatie, en kunnen met gemak arbitair overkomen. De kern van goede Firth is volgens mij een wederzijds begrip van de situatie en relatie, en voor elkanders respectievelijke positie.

 

Ahmisme is, volgens mijn ene bron, ”geweldloosheid”. Het principe gaat ervan uit dat elk levend wezen recht heeft om te bestaan zonder geweld aan te worden gedaan. Inclusief wezens die zelf geweld aandoen. In navolging van dit principe zijn er mensen die expliciet nog geen mug zouden doodslaan, en waarvoor mieren en andere insecten van hun pad af geveegt moeten worden zodat ze er niet op zouden staan. Het gaat erom dat je als mens geen rimpling zou maken die een andere ziel zou beschadigen. Dit idee komt onder andere bekend naar voren bij de strategie van Ghandi tegenover het Britse Koloniale rijk. Ghandi moedigde zijn volgelingen aan hun om zelfs tegen onrechtvaardigheid en mishandeling alleen passief te verzetten.  Andersinds zijn er stromingen die hun volgelingen verbieden om hout of land te bewerken. Beide worden gezien als geweld tegen hout danwel grond.

Het Ahisme lijkt een poging te zijn om zoveel mogelijk de destructieve mogelijkheden van individuele mensen te beperken, door hun mogelijkheden te beknotten.

 

Het sterke onderscheid in principes die ik hieruit haal komt overeen met een belangrijk verschil dat ik merk tussen Europese pre-Christenlijke stromingen en Oosterse Filosofieën. Van mijn beperkte visie als buitenstaander, moedigen Oosterse Filosofien aan om zoveel mogelijk te onthechten van het aardse bestaan. Ik ben er van overtuigt dat geweld (breed genomen) in sommige gevallen een essentieel deel is van een relatie. Tussen parasiet en gastheer bijvoorbeeld, of het ”geweld” dat een goede ouder doet aan de nukken van een koppig jong kind. Andersinds zijn er veel Goden die bij hun relatie met specifieke mensen deze hun ego en zelfbeschikking ”geweld” aan doen.

Bij Firth word er een onderscheid gemaakt tussen situatie’s. Waardoor het aan ons is om onderling de juiste afbakeningen te vinden. Bij Ahisme lijkt het meer op een absolutistisch principe, waar je in meer of mindere mate navolging aan kan geven. En het is een principe gebaseerd op je (negatief geachte) invloed op de wereld te beperken. Voor mij past dit niet bij de realiteit van mens-zijn. We zouden ons niet moeten proberen los te weken van de cycli van o.a. dood, pijn en leed dat het leven eigen is. Het valt binnen mijn ”rol” als mens om zonder schuldgevoel een mug dood te slaan wanneer deze mij irriteert, net als dat het binnen de rol van  cavia’s valt om zonder blikken of blozen hun eigen nageslacht op te vreten als dat beter uitkomt. Dit willen ontkennen komt mij als vreemd en contraproductief over. Dit erkennen en proberen te bevatten vind ik logischer.

Voorzover ik tot nu toe heb begrepen is dat misschien wel de kern van waar de Westerse en Oosterse stromingen onderling in verschillen.

Het Oosten ziet harmonie in het los maken van aardse verbintenissen, en het Westen accentueert juist het cultiveren van die verbintenissen.

En ik ben, zonder enige twijfel, een Westerling.

https://abadwitch.wordpress.com/tag/firth/

http://www.hinduwebsite.com/hinduism/concepts/ahimsa.asp

http://www.friggasweb.org/frith.html

https://en.wiktionary.org/wiki/frith

Advertenties

Vergadering

In de glitterende hal is er wederom een zitting, Wodan en Freya hebben een conflict, één die oude wonden openrijt en de vrede bedreigt. Op aandringen van Freya wordt het geschil naar Fosite gebracht, de Voorzitter zou een uitspraak doen waar beiden zich aan zouden houden.  

Wodan heeft zoals altijd zijn raadgever bij zich. De Mijmeraar wiens hoofd in een ketel wordt gehouden sinds een der Wanen in een ver verleden hem heeft onthoofd. 

 

”Freya weigert om afspraken te maken om onze magie met elkaar te delen. Wij zouden er allemaal beter van worden maar zij blijft maar denken dat ik haar op de één of andere manier zou bedriegen” ”  Uit de ketel klinkt ”en als je denkt er baat bij te hebben, zal je dat ook zeker doen, t’zou niet de eerste keer zijn”. Wodan geeft de ketel een discrete trap. 

Freya  ”inderdaad, hoe kan ik de geheimen van de Wanen aan jullie toevertrouwen? ik ben echt niet vergeten dat ik, toen ik als ambassadeur langskwam, zomaar in de fik werd gestoken! Ik dacht dat gastvrijheid heilig was!” Uit de ketel gniffelt ”ja, gasten zomaar dood willen maken, dat zouden jullie nou nooit doen!” Nu geeft, Freya, iets minder discreet een trap. 

 

”Wij zijn nu één volk geworden!” Brult Wodan. ”Nou en?” spreekt Freya tegen ”ik ben nog steeds je bitch niet!” 

Zo keuvelen de twee een tijde heen en weer, terwijl de Voorzitter fronsent luisterd. Beschuldigingen met en zonder gegronde reden, uitingen van wantrouwen, jaloezie, en bovenal: koppigheid. Fosite zelf kan deze twee nog niet tot redelijkheid brengen. 

Wanneer Wodan en Freya eindelijk beiden hun hart hebben gelucht, en er een gespannen stilte valt, schraapt er in de ketel iemand zijn keel.  ”Uiteindelijk wil Wodan gewoon toegang tot de macht van Freya en Freya toegang geven tot zijn macht, en wil Freya haar onafhankelijkheid en zelfbeschikking bewaken.” 

Eindelijk ziet Fosite een oplossing,  ”als jullie nou gewoon trouwen? Freya wordt almoeder en heerser in haar eigen recht. Niet al een Waan ondergeschikt aan een Aas, maar als een Dame naast een Heer.  

Wodan twijfelt, Freya kijkt zuur. 

Uit de ketel borrelt ”en jullie hoeven van elkaar natuurlijk niet een potje monogaam lopen doen!” 

Zo werden Wodan en Freya in het echt verbonden. En tot hun wederzijde verbazing was er na verloop van tijd sprake van een onuitgesproken respect, en zelfs een redelijke mate van genegenheid tussen de twee kemphanen. Een verbond die wij kunnen proeven, wanneer wij de extase ervaren van verlieft zijn. 

Persoonlijke Gnosis en autoriteit

Één van de zaken die het meest dom behandelt word in het modern online Heidendom is het concept ”UPG”.  Dit staat voor ”unverifeid personal gnosis”. Oftewel zaken die bij iemands persoonlijke gnosis/religie/wereldbeeld/fluff horen, maar niet 1 op 1 uit specifieke bronnen kunnen worden gehaald. Dit kan klein zijn (God x vind drankje Y lekker) maar ook groter (Freya, Frigg en Goudroes zijn dezelfde Godin, Wodan kreeg zijn raven van Mijmeraar).

 

Hier zijn twee blogjes van andere mensen die mij voor deze mijmering hebben geintresseerd.

https://www.rationalheathen.com/2018/04/28/why-unverified-personal-gnosis-should-not-be-dreaded/

 

https://www.godinnentempelamsterdam.nl/blog/de-genealogie-van-informatie.

 

Bedankt Godinnentempel Amsterdam en Rational Heathen!

 

Ok, om te beginnen een aantal zaken die een Heiden zou moeten begrijpen.

  1. De geschreven bronnen die we hebben zijn vooral opgeschreven door mensen die buiten de religie stonden. Héél zelden een Romein, maar veel vaker iemand die ver na de bekering geboren was.
  2. De belangrijkste geschreven bronnen zijn nooit bedoelt als religieus naslagwerk. de Edda’s zijn bedoelt om een vorm van Poëzie te bewaren, Tacitus en Pinneus waren meer met politiek dan antropologie bezig en Saxo Grammaticus was vooral bezig met het vormgeven van een soort collectieve identiteit. Om maar wat voorbeelden te noemen. Bovendien, de Edda’s beweren dat de Goden oorspronkelijk Turkse krijgsheren waren, maar toch gaan de meeste Heidenen daar niet van uit.
  3. Geen enkel Heidendom heeft een ”absolute bron”. Het echte leven is namelijk niet zo makkelijk. Inzicht komt niet op een zilveren plaatje, we zullen toch echt zelf moeten nadenken en onze verantwoordelijkheid nemen.
  4. Er is geen enkele reden om te denken (en veel redenen om niet te denken) dat er ooit een soort van ”canon” was. Het hele groepsdenken was in die tijd heel anders, Germanen beschouwden zichzelf bijvoorbeeld niet als een samenhangend ”volk”
  5. Context is belangrijk. Zonder de cultuur en het wereldbeeld een beetje te kennen zijn de mythes niet relevanter dan als inspiratie voor namen van je metalband.

 

In het kort, zaken waarvan ik vind dat het vanzelfsprekend zou moeten wezen. Maar nu een hopelijk wat diepere Mijmering.

 

Ik beschouw de Goden makkelijk gezegd als ”energie-wezens”. Ik leg hier de kern uit. Relevant in dit verhaal is dat volgens mij de algeheelheid van een Godheid nooit in een mensenbrein te vatten zal zijn. Dat gaat gewoon fysiek niet passen. Maar de mens heeft een sterk vermogen om zaken snel mentaal te vertalen. Ga maar na hoeveel menselijke eigenschappen we in ons dagelijks leven op elektronica, planten en huisdieren projecteren. Dit is een uiterst nuttig iets. Inplaats van dat je exact het proces van fotosynthese moet uitleggen, kan je gewoon zeggen dat een plant het lekker vind om in het zonnetje te staan.

Maar dit betekend dus voor mij dat het dom is om te denken dat onze Goden daadwerkelijk zijn zoals ze worden beschreven. Ze hebben geen lichaam zoals wij dat hebben, dus kán Tiwaz niet letterlijk zijn hand zijn verloren, of Wodan zijn oog. Bovendien, zouden die Goden met onmetelijke wijsheid na zoveel eeuwen écht niet op het concept ”prothese” kunnen zijn gekomen?

UPG is de mogelijkheid om niet stil te blijven staan bij een beperkt en beschadigt fragment van een wereldbeeld. Maar laten we wel wezen, niet elk idee is even zinnig. Het idee dat je naar Walhalla zou gaan als je ”vecht” tegen: een ziekte, vooroordelen, verzonnen complotten, depressie, je eigen verwachtingen etc etc past totaal niet bij de kern van het concept Walhalla. Verder is het enorm makkelijk voor elke sufkut met een ego-probleem om zichzelf als de hoogste hogepriester(es) danwel gemaal van één of zelfs meerdere Goden te zien. Ik hoef domme ideën niet serieus te nemen, en dat wel doen beschadigt onze reputatie. Als jij zegt gekozen te zijn door Wodan, laat dan zien waarom Wodan jou zou speciaal zou moeten vinden. Als jij beweert te spreken namens Mijmeraar, dan verwacht ik extreem diepzinnige en weloverwogen woorden van je. Als jij je ideeën niet kunt of wilt onderbouwen, dan hebben ze waarschijnlijk niet genoeg meerwaarde om naar te luisteren.

In onze samenleving wordt het niet goed geacht om zwart-wit te denken, maar toch is dat wél de norm. Overal lijkt het erop dat 1 van de 2 extremen als enige redelijke optie bestaat. Óf je beweert heel stellig puur historisch verantwoord bezig te zijn, óf je beweert heel stellig alle eigen ideeën te aanvaarden. Het eerste heeft de valkuilen die ik eerder benoemde, de valkuilen van het tweede idee kom je tegen in vele facebookgroepen. Eindeloze herhaling van dezelfde paar standpunten, onjuiste standpunten die blijvend als waar worden gepresenteerd en overduidelijke zaken moeten telkens opnieuw beargumenteerd worden, telkens weer afgeknapt met ”ja, maar zo zie IK het niet”. Waarna je direct klaar bent (blijkbaar). Beide aanpakken zijn het Heidendom en de mensheid onwaardig.

 

Een veel gedeelde en terechte vraag op mijn ”middenweg” is in verschillende variaties als volgt: wie bepaald wat er redelijk is? Dat is, zoals de meeste vragen die de moeite van het stellen waard zijn, lastig maar niet onmogelijk te beantwoorden. Ik stel hierin voor om het concept reputatie en eerzaamheid een praktische expressie te geven. Bijvoorbeeld een soort van eretitels, titels waar je niet voor werkt of met iets van een opleiding ontvangt, maar die simpelweg erkent worden. Zoals een echte Guru dat alleen wordt omdat een mensen hem volgen en naar hem luisteren. Deze zal wel hebben gestudeerd en dergelijke, maar wordt niet benoemd als Guru, maar slechts erkent. Natuurlijk is het hiervoor noodzakelijk dat er onder in ieder geval een respectabele groep Heidenen een zekere consensus bestaat (Fosite doe je best). Dit gaat tegen de huidige tendens in, maar past bij de noodzaken van deze tijd en bij de kernzaken van Germaans Heidendom, en elk ander Pre-Abrahamistisch geloof.

 

Moderne Heidenen hebben danwel een bizarre postmoderne haat naar alles wat riekt naar autoriteit, maar dat is slechts een expressie van een puberale contra-cultuur. Het is hoog tijd dat wij op de een of andere manier zinnige zaken van onzin leren te scheiden. En het ontwikkelen van volwassen UPG’s gaat daar een essentieel onderdeel van zijn.

 

 

 

 

 

 

Wodan zijn diertjes. Wolfjes!

Eerder schreef ik al kort over Wodan, En wel hier. 

Ook anderen hebben veel over de Woedende Wijsgeer verteld, zowel historisch onderbouwde interpretaties en persoonlijke ervaringen.

 

http://oldeuropeanculture.blogspot.nl/2015/10/the-riddle-of-odins-ravens.html

 

Vandaag wil ik het even hebben over de dieren die volgens de Edda’s van hem zijn.

Ten eerste zijn wolven, Geri en Freki.

Beide namen betekenen zoveel als ”veelvraat”, en worden beide ook als term gebruikt om naar wolven te refereren in poëzie.  Wanneer Wodan aan de grote tafel van zijn hal eet, geeft hij al zijn vlees aan deze wolven en drinkt zelf alleen de Mede van Inspiratie.

Ik lees hier een beetje het volgende: Wodan is als oervorm van het obsessieve, en woedende en het passievolle gevoed door inspiratie. Het is voor velen die met depressie kampen ook niet ongewoon om de interne ”duisternis”, makkelijk te symboliseren als veelvretende wolven, te blijven voeden.

Recent is er een bepaalde romanistische revaluatie gaande rond wolven. Van mensen die zichzelf identificeren met wolven omdat ze zichzelf beschouwen als eenlingen (dit is meerdere graden van ”niet hoe shit werkt”) tot een dromerig beeld van een wildernis hier in Nederland met ronddolende wolven. Maar tot voor kort waren wolven vrijwel universeel in ons onderbewustzijn als een eng, gevaarlijk wezen. Dit is ook vrij logisch, voor was het een ramp als je een deel van je vee verloor aan wolven. En nog los van de economische schade is het nogal luguber wanneer je onverwacht de bloederige restjes ontdekt.

Intussen weten we bijvoorbeeld dat wolven extreem zelden mensen aanvallen, maar de wolven die mensen tegenkwamen waren juist diegenen die, eenzaam en wanhopig, wél aanvallen, en fel ook!

Het is dus logisch dat Germanen, die veelal in kleinere nederzettingen afhankelijk van veeteelt leefden, deze beesten vrij eng vonden.

Neem daarin mee dat bij grotere veldslagen zij, samen met raven, als eerste en meest zichtbare aasdieren  aan lijken gingen peuzelen, en het wordt duidelijk waarom de associatie met Wodan zo passend bleek.

Persoonlijk associeer ik Geri en Freki heel sterk met een dominerend aspect van Wodan. Het alles verslindende. Zoals Wodan zijn ethiek en zichzelf opoffert in een zoektocht naar kennis, of zoals oprechte passie of een verslaving een persoon  volledig consumeren kan.

 

 

http://oldeuropeanculture.blogspot.nl/2015/10/the-riddle-of-odins-ravens.html

http://wolfandravens.blogspot.nl/

https://mythology.net/norse/norse-creatures/huginn-and-muninn/

Het Poly van Polytheïsme.

Op een stille lenteavond, zittend aan de rand van een meer, verbaasde ik mij tegenover een vriend over de machten van het universum. Over hun kracht en onkenbaarheid. 

”Hoe bedoel je onkenbaar? Ik ken er meerdere persoonlijk” was zijn antwoord. 

”we noemen hen Goden, en er zijn er velen. Het is vaak moeilijk om te bepalen waar de ene God ophoudt, en de andere begint.” 

Ik besloot maar niet om verduidelijking te vragen, maar ik vroeg of hij een aantal Goden kon opnoemen. 

”De Woedende wordt meer vertrouwt dan wijs is, geen enkele deugd of waarheid is heilig voor hem, zijn macht en wijsheid zijn groot, maar hij verraadt net zo lief als dat hij zegent. Door hem gekend worden is een zegenvolle vloek, of een vervloekte zegen. 

De Donderaar daarentegen heeft in al zijn wijsheid zelden behoefte aan list of bedrog. Met zijn verbrijzelende hamer weet hij de meeste problemen snel op te lossen. Zijn strijd beschermt de wereld van de mensen. Van hem zal je direct weten of je een vriend of een vijand bent.” 

”Dan zijn er ook nog de Heer en de Dame, broeder en zuster, geliefden, en twee helften van één geheel. Ieder kan als individu gekend worden, maar slechts gezamenlijk bestaan ze in hun volle glorie. Ze zijn machtig op het strijdveld, maar hun ware macht ligt in het feit dat ze de strijd geen waarde toekennen.” 

 

Ik onderbreek mijn vriend. ”Ik hoor anderen spreken over één God, die de naam God draagt” 

Mijn vriend grijnst. ”Hij luistert liever naar de naam Tiwaz. Ja ooit heerste hij boven alle andere Goden, zijn naam wordt gelijkgesteld met het edele ras der Goden. Maar dat was voordat hij zijn eed brak om zijn vriend, de alvretende wolf, Veenhaar, op te sluiten. Hij brak deze eed om de vernietiging van het alles uit te stellen. Dit kostte hem zijn zwaardhand en daarmee veel van zijn macht en respect. Hij draagt deze vergelding met eer, en helpt eedbrekers hun last te verlichten door hun te straffen, noodzakelijk om schade aan anderen en hunzelf te verwerken. Daarom is Tiwaz de beschermer van het strafrecht.  

”Was het Tiwaz die ons ooit het wetboek gaf?” 

”Nee, dat deden de mensen zelf. Ze kwamen bij elkaar en deelden hun wijsheid. Maar daarbij werden ze geholpen door de Voorzitter, die nog steeds aanwezig is bij elk belangrijk overleg. Wanneer men naar hem luistert, zal iedereen tevreden mogen zijn met elke uitkomst.” 

Het begon mij te duizelen. 

”Het zijn er zo veel, hoe kan ik hen nu ooit allemaal kennen? Hoe kan ik spreken met deze machten?” 

Mijn vriend begon te fronzen. ”Je stelt de verkeerde vragen. Veel Goden ken je zonder het te weten. Om ze beter te leren kennen zal je moeten te beginnen met betere vragen verzinnen. 

Elke relatie tussen een Godheid en een mens kan weer anders zijn. Sommigen kennen de Donderaar door te beschermen, of spreken in hun liefdesspel met de Heer en de Dame, weer anderen offeren en doen rituelen. Elke Godheid bepaalt zelf wel of ze willen luisteren of niet.  Er is geen antwoord mogelijk op de vragen die je stelt.  

Maar hoewel je nog steeds de verkeerde vragen stelt, ken je meer antwoorden dan je denkt. Voorlopig hebben we wel genoeg gesproken, ga nu maar weer naar huis. Je weet mij te vinden.” 

 

En zo opende ik mijn ogen. Het guste nog in mijn hoofd terwijl de geluiden van het bos binnen begonnen te komen. Ik dankte mijn Mijmerende vriend, en begon te verwerken. 

De Vrouwe der Verborgenen

Het is een ergelijke spiraal. Ik krijg geen lezers aangetrokken tot deze blog, laat staan feedback van mensen over welke aspecten van mijn schrijfsels wel of niet leeswaardig bleken. Dit haalt mijn motivatie omlaag waardoor ik minder schrijf, zowel qua hoeveelheid als qua kwaliteit. Daarmee krijg je natuurlijk ook geen lezers erbij.

Maarja, ik koos er bewust voor om in het Nederlands te bloggen, en dat is nou eenmaal een erg beperkte doelgroep. Maar nu ik mij meer en meer bewust ben van het feit dat mijn mijmeringen verborgen zijn in de nevelen der Internet, is dit een mooi moment om eens over de Vrouwe der Verborgenen te mijmeren.

 

Ik bedoel daarmee de Godin die in de Edda’s bekend staat als Hell.

Laat ik beginnen met wat er in de Edda’s staan, dit is voor vele Heidenen en geïnteresseerden toch de eerste introductie, en daarmee een logisch beginpunt.

Volgens de Edda’s is Hell de dochter van Loki en zijn vrouw, de minder bekende Angrboða. Ze heeft twee volle broers, de allesverslindende wolf Veenhaar, en de wereldslang die op zijn staart bijt en zo de gehele wereld omcirkelt.

De wereldslang werdt in de zee geworpen, en zal nog driemaal benoemdt worden, opvallend genoeg alle drie in connectatie met Donar, maar dat is een ander verhaal.

Veenhaar wordt opgesloten met behulp van ketenen gemaakt door Dwergen en een eedbreuk gemaakt door Tiwaz.

Hell verdwijnt naar het dodenrijk, het is lastig te zeggen in welke context dit gebeurde. Was dit een straf, een beloning of een gevangenis? Hoe het ook zij, Hell regeert over een dodenrijk welke haar naam draagt. Hellheim en Niflheim (hell-rijk en nevel-rijk) worden bij naam genoemd, net als Nastrond (lijken-strand). Ikzelf ben er altijd van uit gegaan dat het uiteindelijk gaat om Hellheim met ”gebieden” daarbinnen.

 

Hell wordt verder maar zelden genoemdt. Na de dood van Balder wordt gezien dat zij een welkomstfeest voor de Godheid voorbereidt. Ze weigert Balder terug te laten keren naar het rijk der levende Goden tenzij ieder levend wezen om hem rouwt. Wanneer een bepaalde Jotun (wellicht Loki in vermomming) dit weigert, blijft Balder dood. Intressant genoeg lijkt het erop dat doordat Baldur in het rijk van Hell verblijft, hij als één van de weinigen Ragnarok overleeft. Hell zelf lijkt de kant van haar vader te kiezen tijdens Ragnarok, maar veel over de waaroms en dergelijke wordt niet verteld.

Tot dusver de Edda’s, ik wil graag verduidelijken dat ik de meerwaarde van de Edda’s als bron als zeer beperkt beschouw. Dus nu door naar (naar mijn objectief juiste mening) intressantere zaken.

Allereest het leuke spelletje: Wat betekend die naam?

Het is leuk om te noemen, dat deze vrouwe niet vernoemdt is naar het Christenlijke concept van een goddeloze onderwereld, maar juist andersom! Jazeker, de oorspronkelijke Bijbelteksten bevatten nergens het woord ”Hell”, alleen Sheol en Hades. Hades komt uit het Hellenistisch wereldbeeld (welke invloedrijk was in het middenoosten) en Sheol betekend letterlijk ”het graf”. Latere Europeese vertalingen voegden dit samen onder de noemer Hell en maakten zo het beeld van het vurige duivelsrijk dat we nu kennen en ontkennen.

Maar dat is dus wat Hell niet betekend, maar wat betekend het dan dus wel?

Het leuke is dat via Wiktionary ik grofweg twee oorsprong-betekenissen kan vinden. Verborgen (denk verhullen) en licht (denk helder). Ik kan niet nagaan of dit klopt met hoe er historisch gevoeld werdt bij de termen, aangezien de oudst bekende bronnen de vrouwe en de onderwereld al verbonden hadden, maar ik vind het persoonlijk wel passen.

Hell wordt namelijk beschreven als voor de helft, een mooie vrouw, en voor de helft als rottend lijk. Schijnbare tegenstellingen lijken mij dus niet onvoorstelbaar in deze.

Er zijn academici die haar verbinden met Hulde en Vrouw Holle, over hoe dit precies zit wil ik het later nog wel eens hebben. Deze figuren zijn namelijk ook op zichzelf intressant en een blogje waardig.

Ik benoem liever de volgende moderne interpetatie: Hell is de beschermster van de verborgenen. Daarmee kan je denken aan de overledenen, wiens bestaan en nieuwe vorm van leven voor ons in nevelen gehuld is, maar volgens enkele moderne volgelingen ook aan mensen die zich onzichtbaar weten.

Denk aan mensen met zichtbare handicaps of opvallende littekens of dergelijke. Wanneer deze gezien worden zal dat wat hun anders maakt altijd het meeste in zicht zijn en het meest onthouden worden, waardoor de rest van wie ze zijn verstopt wordt. Vooral diegenen die zich daardoor liever aan het zicht onttrekken zouden volgens deze interpretatie bij Hell een welkom rustpunt kunnen vinden.

Maar ook mensen die de samenleving naar het schijnt liever niet ziet vallen onder haar bescherming. Veel mensen die Neurodivers zijn (Autisten, schizofrenen, Bipolaire mensen enz enz) moeten grote delen van wie zij zijn vrijwel permanent onderdrukken om mee te mogen doen in de samenleving. En nog veel meer mogen genieten van het feit dat het overgrote deel van de bevolking graag en efficiënt doet alsof deze mensen en hun problemen niet bestaan. Ook deze mensen zouden begrip en verademing kunnen vinden bij Hell, waar ook hun duistere kanten niet genegeerd of opgehemeld worden, maar erkent als deel van het geheel.

Dit is een Godin die ik graag persoonlijk beter zou willen leren kennen, maar vooralsnog blijft ze in nevelen gehuld voor mij, wellicht zal dat altijd zo blijven. Maar het is goed om te weten dat ergens in het diepste duister, er iemand waakzaam is.

 

 

 

 

 

Tiwaz

Namen en hun betekenis

Tyr wordt in verschillende contexten gebruikt om ”god van” te betekenen. Zoals deze (bij)namen van Wodan:  Farmatýr (God van zware lasten), Fimbultýr (machtige God) en Hangatýr, God van de opgehangenen.

Academici verbinden de naam Tyr met Twisto in Brittanië, en extrapoleren de naam Tiwaz voor de Proto-Indo-Europeanen. Deze naam kan weer verbonden worden met zowel Zeus als oude termen voor ”God”. Er wordt van uit gegaan dat het om een oude hemelgod gaat, als tegenhanger van een ”gaia” figuur. (Ertha)

Historische informatie

Edda’s

In de Edda’s staat het volgende verhaal beschreven. Loki heeft met zijn vrouw drie kinderen. Hell, de wereldslang en Veenhaar. Hell krijgt heerschappij over het grote rijk der doden (over haar later meer). De wereldslang wordt in de zee geworpen. Hij is zo groot dat hij zijn eigen staart bijt, en daarmee de omranding van de wereld vormt.

Dan rest alleen nog Veenhaar. De Goden vrezen zijn enorme voormaat en kracht. Er wordt geschreven dat wanneer hij zijn muil openspert, zijn onderkaak over de bodem van de zee schraapt, en zijn bovenkaak het hemelplafon zelf raakt. Tiwaz is de enige die hem durft te voeren, en de twee vormen een vriendschap. Het wordt aan de Goden voorspelt dat Veenhaar ooit een grote rol zou spelen bij het einde van de wereld. De Goden verzinnen een spel. Om de kracht van Veenhaar te testen binden ze hem vast, waarnaa Veenhaar met al zijn kracht moet proberen vrij te komen. De vrees van de Goden wordt bevestigt wanneer dit hem telkens lukt. Uiteindelijk laten de Goden de Dwergen een magisch keten maken, van materialen als de baard van een vrouw, de adem van een vis en het spuug van een vogel. Deze keten nam de vorm van een onschuldig lint.

Veenhaar vertrouwde deze versie van het leuke spelletje niet. De Goden beloften hem los te maken als hij zichzelf niet vrij kon breken, Veenhaar eiste dat één van hun zijn zwaardhand in zijn muil zou steken, als borg. Alleen Tiwaz was bereidt dit te doen. Veenhaar kwam niet vrij, en Tiwaz verloor zijn zwaardhand, en daarmee veel van zijn waarde in het gevecht.

Tijdens de Godenschemer, zou Tiwaz sterven door de beet van een andere hellehond. Zonder zwaardhand maakt hij geen kans in het gevecht.\

Verder wordt Tiwaz in saga’s een enkele maal ook aangeroepen door een strijder die het zwaard trekt, in de hoop zijn gunst uit te nodigen.

Tacitus

De Romein Tacitus schrijft in zijn ”germania” het één en ander over Tuisto. Het wordt algemeen aangenomen (met goede redenen) dat het hier om dezelfde Godheid gaat als Tyr.

Volgens Tacitus zongen de Germanen liederen waarin beschreven wordt dat Tuisto uit de aarde is onstaan. Ook zou Tuisto een zoon hebben gehad met de naam Mannuns, wiens zonen de eersten zouden zijn van de verscheidende Germaanse stammen.

Het opvallende aan dit verhaal is dat hier Tuisto als voorvader van de Germanen wordt beschreven, maar elders zegt Tacitus dat Mercurius (hoogstwaarschijnlijk Wodan) als voornaamste en hoogste wordt beschouwt. Meegenomen dat Tacitus een ontzettend groot en gedecentraliseerd volk uit tweede en derde hand tracht te beschrijven, kan dit gezien worden als onderbouwing voor de these dat Tuisto gedurende een periode van eeuwen veel van zijn positie en attributen aan Wodan verloor.

Mars Thingus

Verschillende inscripties bij Dingplaatsen spreken over Mars Thingus, waarschijnlijk een naam voor Tiwaz. Hij werdt gezien als de beschermer van het dingrecht. Een gelijkschakeling met de Romeinse god Mars past goed binnen de Interpretatio Romana. Mars was naar het schijnt ooit meer een vruchtbaarheidsgod, maar is later een duidelijke oorlogsgod geworden. Er valt met een beetje goede wil een parralel te trekken met Tiwaz die van primaire hemelgod verviel tot een secundaire oorlogsgod.

 

 

 

 

Moderne ideeën waar ikzelf wat mee kan

Ik ben tegengekomen dat sommigen Tiwaz als een voorbeeld van mannelijkheid zien. Met als specifieke les dan eervol zijn, lang niet altijd makkelijk, leuk of mooi is. Vaak genoeg is het smerig en zelfs vernederend. Een belangrijke les.

Samen met Donar is Tiwaz ook een geliefd patroon van soldaten en politie. Idealiter gewapende beschermers van de vrede en veiligheid.

Hiermee kan Tiwaz gezien worden als een archetype soldaat (Zij hebben een taak, het uitoefenen kan daarbij horen, maar moet altijd in dienst staan van een hoger iets) tegenover het prototype krijger (Geweld is een doel an sich)

 

 

 

Samenvatting persoonlijke visie

Meestal maak ik voor mijn persoonlijke visie van een Godheid dankbaar gebruik van de betekenis en achtergrond van de aan ons bekende namen. Immers, weten wat men dacht terwijl zij een Godheid benoemden geeft een bijzonder zinvol inzicht in hoe zij de Godheid zelf beschouwden. Dat gaat bij Tiwaz niet goed op. Zijn naam roept terug op een hemelgod, die in samengang met een aardegodin een oer-dualiteit aangaat. Een intressant beeld, maar niet één die ik bij Tiwaz echt herken.

Ik krijg zelf een andere persoonlijkheid mee. Vergeving was niet een breed gedeelde waarde onder Germanen. Vergelding werdt gezien als noodzakelijk om de boel weer gelijk te maken, en de opgelopen schade te neutraliseren. Volgens mij heeft Tiwaz vooral hiermee te maken. Bij de volksvergaderingen (het Ding) werden er zware eden gezworen, welke door Tiwaz in de gaten werden gehouden. Het lijkt mij logisch dat hij eedbrekers zou ”straffen”. Maar ik schat in dat ”de ruimte en kans bieden om het noodzakelijk gevolg van de daad oprecht en geheel te ervaren en verwerken” beter past, dit baseer ik puur op mijn eigen beeld van Germaans heidense ethiek.

De sage waarin Tiwaz Veenhaar verraadt past hierbij. Tiwaz weet dat Veenhaar te gevaarlijk is om los te blijven. Het plegen van veraad en het breken van eden is de Goden niet vreemd, maar volgens mij is dit verhaal vooral bijzonder omdat Tiwaz het voor hem schadelijke gevolg ziet komen, en zondermeer ondergaat.

Het breken van een eed is schadelijk, maar soms is de schade van eedbreuk een betere optie dan het alternatief.

Meer ”estherisch” gezien zie ik ook wijsheid om Veenhaar te beschouwen als de onvermijdelijke chaos. Elke samenhang, elke vorm, elk concept, is tijdelijk. Zoals zelfs het best gebouwde monument ooit weer terug zal keren tot haar grondstoffen, zo zal elk mens verteren, en elke beschaving wegvagen. Tiwaz, in zijn rol als beschermer van de primaire ethiek, die van recht, eed, bescherming en vergelding, houd deze chaos tijdelijk weg. Maar door het onderdrukken van deze chaos, verliest offert hij (wellicht zelfs te) veel. Elke moderne staat eist een monopolie op geweld, maar zelfs de best geschreven wetten en regels zijn ergens arbitrair.

Een andere interessante dynamiek vind ik de overgang van Tiwaz naar Wodan. Wodan is volgens mij een ”extremist” in de kern, volledig toegewijd aan zijn doel, ongeacht gevolgen of eerzaamheid. De teneergang van Tiwaz kan geïnterpreteerd worden als een soort verval van principes en ethiek die als essentieel werden beschouwt. Ze bleven belangrijk maar vormden niet meer de kern. Wellicht een vertegenwoordiging van de pragmatisering, romanisering en modernisering van de Germaanse wereld?

Linken

http://www.negenwerelden.nl/2008/03/twee-strijdgenoten/

https://norse-mythology.org/gods-and-creatures/the-aesir-gods-and-goddesses/tyr/

Waarom ik Goudroes als Freya beschouw

Wodan had met behulp van de Mijmeraar net inzicht gekregen, inzicht waardoor hij begreep dat de machten van de natuurlijke chaos, de Jotun, ooit de orde en beschaving die de Azen hadden geschapen zullen vernietigen. Op basis van dit inzicht besloten de Azen om met behulp van listen een pallisade om hun rijk te bouwen. Wodan begreep dat ook deze pallisade ooit zou vallen, maar tot dan zou deze de orde van het Binnen beschermen tegen de chaos van het Buiten.

De Wanen, een volk van ongebonden en passievolle Goden, zag deze muur echter als een aanval. Het bestaan van een dergelijke muur belemmert hun in hun vrijheid, zaken als terrotiaal bezit of een conflict tussen orde en chaos kenden deze Goden niet. Maar ondanks hun verschil in aard van de Azen, waren de Wanen niet angstig of haatdragend. De schoonste en wellicht de machtigste onder hun begaf zich naar de Azen, om te praten.

Deze vrouwe staat bekend als Gullveig, Goud-drank of, poetischer, Goudroes.

De azen waren meer dan bereidt haar te woord te staan, iedereen genoot namenlijk van haar aanwezigheid. Goudroes enorm wijs, machtig en beeldschoon. Bovendien had zij een uitstraling die het beste in haar omgeving naar boven bracht. In haar buurt zijn betekende dat de bloemen geurrijker waren, de wind liefkoezender was en elke glimlach spontaner en oprechter verscheen. Maar wanneer zij elders was, dan zag de wereld er ineens grauw en onplezierig uit. De Azen werden al snel jaloers op elkaar wanneer Goudroes haar aandacht aan een ander durfde te besteden. Twistziek en bezitterig werden deze als wijs beschouwde Goden.

De schuld werd bij Goudroes geplaatst. Men wist van haar kennis over magie en besloot dat zij dit effect bewust en met kwade intenties had. Driemaal werd Goudroes verbrandt, en driemaal werd zij kwaad. Zo begon de eerste oorlog tussen Aas en Waan.

 

Goudroes word verder niet meer bij naam benoemt in de mythologie. Maar ikzelf (en verscheidende anderen met mij) geloven dat Goudroes slechts een naam is voor Freya, De Vrouwe.

Freya is van oorsprong een Waan. Zij is het epitoom van Vrouw. Ik zal de eerste en laatste man niet zijn die wel eens gezond verstand verloor in de nabijheid van een (op dat moment) begeerlijke vrouw. Jaloezie, onredelijkheid, misplaatste verontwaardging, het zijn allemaal bekende symptomen. Ik ken dit effect voornamelijk van heksen, en Freya is een geliefd patroon onder heksen, met goede reden.

Verder is Freya ontegenzeggelijk bekwaam in magie. Het is zij die de diepe geheimen van Seidhr aan Wodan leerde, haar mantel geeft gedaanteverwisseling krachten, en ze is met recht geassocieerd met heksenrij.

Verder vind ik nog een aspect intressant hieraan. Volgens mijn lezing word de oorlog dus begonnen door de drang van Azen om Freya te bezitten. When all is said and done, neemt Freya plaats als naaste van Wodan. Wodan was waarschijnlijk het meest geobsedeerd (Ik zie Wodan als de Woedende, de Razende, en vooral als de Obsesieve, daarover later meer) door zijn begeerte. En hij is een gluiperige Godheid die langs vele omwegen zijn doelen weet te bereiken, Freya is de ”zijne” zoveel als zij ooit van iemand kan zijn.

Maar toch, haar famillieleden krijgen prominente en gerespecteerde plaatsen bij de Azen, zij zelf ontvangt de helft van de gekozen gevallen krijgers, haar band met Wodan stoort haar niet het minste in het vinden van ander genot, en ik ken Freya niet als een Vrouwe die haar de les laat lezen. In hoeverre heeft Wodan zijn bezitsdrang vervuld, en in hoeverre heeft die bezitsdrang hem in bezit genomen?

Hoe het ook zij, Freya is een bijzondere Godin, één die met een grijns die frustering en begeerte opwekt elke poging tot definitie naast haar neer legt. En indien het haar bevalt, elke behoefte aan duidelijkheid en consistentie kan wegvagen door haar armen voor je te openen.

 

 

 

 

 

 

De idiote haat voor genderneutraal.

 

Het is een symptoom, maar wel eentje die de moeite van het benoemen waard is.

Wegmetdatwoord heeft een verkiezing elk jaar, kom ik nu ook achter. En uit die verkiezing bleek dat 43% van de stemmers ”genderneutraal” als meest irritante woord beschouwen. De gedeelde tweede plaats met 14(!)% was voor ”pappadag” en ”in je kracht staan”. 1

Een deel lijkt te gaan over het leenwoord ”gender”.  Dus ga ik eerst daar even op in.

In het Nederlands zijn geslacht en sekse inwisselbaar. Dit is niet een ”naar mijn mening”, maar volgens de enige autoriteiten die er in dit geval toe doen, namelijk woordenboeken. 2 Dit is een lastig iets omdat je het kan hebben over de biologisch fysieke toestand. Gedefinieerd bij mensen door het hebben van XX of XY chromosomen. Degenen die geen van beide toestanden worden meestal  hermafrodiet of interseks genoemd, en ja deze mensen bestaan en hebben ook rechten, al is het maar een kleine minderheid.

Gender, een leenwoord maar intussen wel erkent als een onderdeel van de Nederlandse taal door, wederom dé relevante autoriteit, het woordenboek, wordt gebruikt om het te hebben over de geestelijke status van iemand.   3. 

In deze zin is iemand’s gender dus ”hoe iemand zich voelt”. Op dit moment weten we nog verdomt weinig over hoe gender neurologish in elkaar zit, maar het blijkt wel dat ”mannelijke” hersenen meetbaar anders werken dan ”vrouwelijke” uit scans blijkt dat transgenders hun hersengolven inderdaad meer lijken op dat van hun gendergenoten dan van hun seksegenoten. Het feit dat deze hersenen in een lichaam kunnen zitten met niet passende hardware leidt tot het concept ”transgender”. Door een woord te gebruiken dat specifiek refereert naar dit, veel belangrijker concept, kunnen we duidelijker communiceren zonder elke keer afgeleidt te worden door sukkels met hun HAVO biologie boekjes.

Gender heeft dus zeker wel meerwaarde als term, het is of dat of consistent sekse óf geslacht laten refereren aan de neurologische toestand, welke niet universeel 1 op 1 gerelateerd is aan je chromosomen of geslachtsdelen.

 

Maar dit is eigenlijk alleen maar een afleiding. Dat blijkt uit de volgende twee nieuwsitems die veel ophef online veroorzaakten. (waarschuwing, reacties zijn veelal tenenkrommend bekrompen en dom).

1:De NS zegt in de toekomst vaker ”beste reizigers” ipv ”dames en heren”. Omdat het gericht is aan reizigers. Een aanpassing die misschien niet veel helpt, maar niemand benadeeldt.

2: Bij kinderkleding in de HEMA gaat er niet meer op staan of het voor ”boys” of ”girls” is. Dat mag men nu dus gewoon zelf weten, want holy shit waarom niet.

 

De echte meerwaarde van deze berichten zit niet in het nieuws zelf. Als er niets was gezegdt zou het mij enorm verbazen als het meer dan een vreemde enkeling ooit was opgevallen. Nee de meerwaarde zit in de reacties.

Mensen zijn woedend, en zoals wel vaker bij woedende Nederlanders niet of verkeerd geïnformeerd.

Over de intercom als ”dames en heren” worden aangesproken is niet iets waar transgenders zich in het bijzonder aan ergeren. Een transgender is (over het algemeen) mannelijk of vrouwelijk, ze hadden alleen non-compatible hardware. Een relevantere groep zijn diegenen die, fysiek en/of neurologisch niet, of niet alleen, mannelijk of vrouwelijk zijn.  Veel mensen uiten frustatie over dat deze aanpassing schijnbaar voor hun wordt gedaan. Op basis van hun reacties komt het beeld dat aanpassingen verschrikkelijk zijn, ook al heeft het alleen voordelen en geen nadelen. Omdat het ten bate is van mensen die, voor deze Normale Nederlanders, niet ”echt” zijn. Daardoor verdienen ze niet alleen geen steuntje in de rug of het gevoel betrokken te zijn, sterker nog, wij zouden blijkbaar uit onze weg moeten gaan om hen te ”straffen”. Wie het nog volgt mag het zeggen.

Bij die kinderkleding is er een soortgelijke emotie. Als een jongen een roze shirt of een jurkje tof vind, is er nu in ieder geval één obstakeltje minder. Het zelfde geld voor een meisje die van die ”transformers” onzin ofzo houdt. Het is niets meer dan één signaal minder die de verouderde geslachtsrollen en stereotypes verergerde.  Als jij per sé wilt dat je zoon alleen kledingstukken draagt die aan de wereld bevestigen dat hij inderdaad een piemeltje heeft, dan is dat helaas nog steeds jouw eigen vrijheid.

Waar het om gaat, in beide gevallen, is dat welk geslacht je hebt, niet de belangerijkste bepalende factor is. In beide gevallen (kinderkleding en proberen met NS te reizen) is je geslacht uiteindelijk niet relevant. Jongenslichamen en meisjeslichamen zijn op jonge leeftijd niet relevant verschillend voor kleding, en zelfs op latere leeftijd is het verschil tussen lichaam en lichaamstypen van individuen onderling aanzienlijk groter dan dat tussen de geslachten. De meeste mannenkleding gaat mij net zo slecht passen als de meeste vrouwenkleding, en hoe ik er uit wil zien bepaal ik lekker zelf.

 

Uiteindelijk gaat het wat mij betreft niet eens alleen om mensen die intersex of non-binair zijn. Het gaat erom dat we in onze cultuur bizar binair over geslacht denken, wat seksisme en stereotypering als gevolg heeft. In het overgrote deel van de intermenselijke interacties kan het alleen maar storend of neutraal werken om de geslachten van de personen erbij halen. Van (onbewuste) vooringenomen percepties die indrukken en verwachtingen kleuren tot het risico van verkeerde aanhef gebruiken. Taal heeft enorme invloed op hoe wij (wederom, meestal onbewust) de wereld ervaren. Er is een reden voor de uitspraak ”het is de toon die de muziek maakt”, niet alleen wat je inhoudelijk zegt brengt informatie over, de manier waarom (zoals woordkeuze) heeft ook invloed.

Wanneer iemand je naar je mening over een lied vraagt kunnen ”in zijn soort waarschijnlijk goed, maar niet mijn ding” en ”ik vind het gewoon domme ragherrie” inhoudelijk exact hetzelfde beteken, maar toch een heel ander beeld overdragen.

Bovendien, het feit dat het zinvol is om de taal om geslacht heen aan te passen wordt wat mij betreft alleen maar bevestigt door hoe frusterend ondoordacht men reageerd op deze kwesties. Er wordt proactief niet stilgestaan bij het lot van kleinere minderheden. Je aanpassen aan deze groepen wordt als bezwaarlijk gezien, zelfs wanneer die ”aanpassing” niets meer doet dan minder moeite nemen. Dit geld vooral wanneer ze voor de ”gewone Nederlander” niet ”echt” zijn omdat diegene ze niet bewust in hun omgeving kent. En er zou maar eens iemand ergens rekening willen houden met iemand anders dan jijzelf.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  1. http://www.ivdnt.org/images/stories/over_ons/voor_de_pers/20171207_persbericht_wmdw2017_uitslag.html
  2. http://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/geslacht#.Wi67TEmWyUk
  3. http://www.vandale.nl/gratis-woordenboek/nederlands/betekenis/gender#.Wi68T0mWyUk

let op de kleine mooie dingen

Als er toch wel één raakvlak is tussen mijn specifieke smaakje van autisme en mijn religie,  dan is het wel dit: Alles wat bestaat, zou kunnen bestaan, had kunnen bestaan, eventueel zal bestaan en niet bestaat is wat het is bij gratie van context.

Abstracte concepten, zoals ”eer” ”liefde” of ”slechtheid” hebben hun impact omdat mensen het kunnen conceptualiseren. De details van het beeld kunnen verschillen tussen mensen, maar ik denk wel dat we in staat zijn om er een beeld van te schetsen waarmee en waarover we kunnen communiceren. Dit is mogenlijk door een gemeenschappelijke culturele context. Liefde zullen we over het algemeen ervaren als een positieve energie, tussen minimaal één persoon en een ”object van affectie”. Of het nu om een romantische aantrekking gaat of om een passie voor een abstract begrip.

 

Maar de manier waarop alles met elkaar verbonden is, hoe mijn persoonlijke opvatting over het concept ”liefde” is beïnvloed door mijn autisme en mijn opvoeding, of over hoe mijn opvatting over dat concept mijn relaties met mensen en concepten heeft beïnvloed, dat gaan we nooit totaal begrijpen. Volgens mij is dat fysiek niet eens mogelijk. Om met de woorden van Theo Maasen te spreken: ”de oneindigheid van het universum valt per definitie niet te bevatten; Ik bevat onbeperkt spareribs eten, nauwelijks!”. Daarom beperken wij ten alle tijden ons bewustzijn, omdat ”alles” nooit zal passen, zelfs ”alles waar je toegang toe kan krijgen” is te groot om in een fysiek mensenbrein te passen.

We creëren onze eigen context, of beter gezegdt, we bakenen onze eigen context af. Ten dele doen we dat een soort van bewust, met de media die we consumeren, de mensen met wie we omgaan, en de gesprekken die we bereidt zijn om te voeren. Maar ook voor een groot deel reactionair, welke betekenis we verbinden aan woorden, welke indrukken we in welke volgorde verwerken, welke emoties door welke situatie worden opgeroepen. Meestal is vooral dit deel waar het goed zou zijn om meer inzicht te krijgen, maar het punt wat ik nu wil maken gaat niet zo zeer om bewust te zijn van je eigen context en de herkomst ervan, hoewel dat natuurlijk aan te moedigen is.

Nee, het punt dat ik nu zou willen overdragen is anders. Ikzelf en velen met mij kampen momenteel met een bijzonder erge winterdepressie. Hier zijn geen makkelijke trucjes voor om uit te komen, maar voor een deel, als één van de wapens in je arsenaal, geld het volgende.

 

Hoe groter ”het plaatje”, hoe sneller je een ”fout” spot. Maar hoe groot of klein ook, weet dat je nagenoeg niets ziet van het echte geheel. 10% van oneindig is even onmogelijk als 2% van oneindig. Sta jezelf toe op te laden, en leer om op kleine, makkelijke dingen te richten. Zie een bevroren spinnenweb en sta gewoon met je open mond te genieten van hoe het er uit ziet, of knuffel een kat en geniet van de warmte en snoezigheid. Leg je hand eens op een boom en ervaar dat de levensenergie er nog steeds in zit, of kijk naar grijze wolken die als een slecht getekende kudde over de daken en boomtoppen heen marcheert.

Er is mooiheid te vinden, en ik weet dat het moeilijk is, vertrouw me, maar probeer toch gewoon te genieten van die mooie dingen. Baken je context maar gewoon even af, alleen letten op dat ene mooie ding en hoe mooi dat wel niet is.  En als het je een keer niet lukt, geniet van het feit dat je het hebt geprobeerd. Schouderklopje voor jezelf!