Guns, Social Status and American Neurotypicals / An Aspie POV

Asperger: The HypoSocial Human

I’m not confused at all by the amassing of weaponry by American (male) citizens. After all, war and the necessary weapons of war have been a preoccupation of nations, top males and tyrants worldwide and throughout time; owning weapons has been a privilege reserved for the elite and generally denied the average “peasant”.

If you then “open up” that privilege to the “peasants” the “status-enhancing” appeal is obvious and irresistible to the status-seeking male.

Instant godlike power over life and death – what a thrill, especially for qualifying as a top male in the competitive arena in which men are compelled to operate. And thanks to manufacturing and design innovations, very affordable… In the U.S., weapons are being marketed as a “sexy fashion accessory” for women along with the “fierce” attitude and “sexual predator” identity currently “en Vogue”. Momma is a brute, a bully, and a true adversary!

If “evil”…

View original post 922 woorden meer

Advertenties

Mabon

Vrijdag 22 September is het zover. De zon staat dan lijnrecht boven de evenaar, en de reis van zomer naar winter is dan halverwege. Voor veel moderne Heksen, Paganisten en Heidenen een uitgesproken moment om het officiële begin van de herfst aan te duiden.

Historisch gezien kunnen we niet veel zeggen over wat er in Noord-Europa rond dit jaargetijde voor de mensen gebeurde. September heette bij de Saksen ”Heillige maand”. We kunnen inschatten dat er in deze periode een groot deel van de oogst werdt binnengehaalt ter voorbereiding van de winter. Ook is het een nuttige periode om het jachtseizoen te openen op veel geliefde prooidieren, zoals herten die bij elkaar komen om maatjes te vinden om mee te paren.

 

Uiteindelijk is het voor mij nu vooral interessant om te kijken naar de filosofische lading van dit jaargetijde. De kracht van de zon is ver voorbij haar hoogtepunt, en gaat voorlopig alleen nog maar verder afzwakken. De nachten worden steeds langer, het groen dat we zien gaat in grote mate afsterven. Een kleurrijk spektakel voor zij die het willen zien. Tinten geel en bruin dansen door de lucht en onwetend over de angst die wij met de dood associëren.

We bereiden ons voor op de winter. We kijken of we alles hebben bereikt wat we wilden bereiken tijdens de warme maanden, en pakken die laatste kansen nog even. Alles om een stabiele basis te hebben voor de donkere maanden.

Ik ben dit jaar bang, bang van wat er gaat gebeuren wanneer ik terugkijk, wanneer ik reflecteer.

 

Jotun

We leven in een samenleving die aanmoedigt tot abolutistisch en vooral op binair denken. Het is zwart of wit, ons of hun, vriend of vijand. Dit is een manier van denken die naar mijn mening onrecht doet aan de complexiteit en gelaagdheid van de realiteit. Helaas zie ik veel hiervan ook onbewust doorslippen in het Heidendom zoals dat vandaag bestaat. De Azen en/of de Wanen zijn de goeierikken en de Jotun zijn de boeven. Veel hiervan kan tot op zekere hoogte worden ondersteund door de Edda’s, die eeuwen na de bekering van de laatste tak van het Germaans Heidendom geschreven zijn als poezïe. De natuur is niet binair, waarom zouden de Goden dat wel zijn? Daarom doe ik hier een poging iets meer te leren over de Jotun.

Wie zijn de Jotun?

Jotun zijn wezens uit de Edda’s en daarmee een groot onderdeel van de moderne heropleving van het Germaans Heidendom. Het woord wordt vaak vertaald als ”Reuzen”, maar anders dan die term impliceert zijn de Jotun niet gedefineerd als zijnde enorm groot. Veel ervan zijn gedaantewisselaars die hun formaat kunnen aanpassen naar hun believen. Ze worden in de Mythes vaak gepresenteerd als een stam entiteiten die op gelijke voet van bestaan zijn als de Goden van de Azen en de Wanen. En dienen meestal als vijanden.

Het woord Jotun lijkt af te stammen van termen die zoveel als verslinden of vraatzucht betekenen. Andere termen die vaak enigszins inwisselbaar worden gebruikt zijn Thursen en Ettin. Thurs lijkt verwant te zijn aan ”’dorst”, eventueel is er een link te leggen met ”bloeddorstig”, of met de vraatzucht die je met Jotun kan zien. Ettin (Oud-Engels) kan je ook verbinden met ”Eten”.  Op basis van die etnologie zou je dus kunnen denken aan een verslindende macht ten opzichte van de Azen die bouwen en de Wanen die laten groeien. Dit komt overeen met een brede UPG die ik lang had. Vooral voor Fenhir, die je als verpersoonlijking van Entropie kan zien. Alles vervalt uiteindelijk in chaos, de Azen en Wanen houden dat verval tegen, maar de Jotun  verspoedigen heb.

De aan ons bekende vorm van een Trol is volgens veel historici een latere versie van hetzelfde soort entiteit.

 

De Jotun als geheel worden vaak gezien als groot, dom, kinderlijk en lelijk. Maar de meeste Jotun die enigszins diepgang krijgen in de verhalen zijn enorm anders. Beter beschreven Jotun zijn vaak juist erg wijs en listig.

specifieke Jotun en hun rol

  • Mijmeraar. Tot niemands twijfel mijn persoonlijke favoriet. In hoeverre hij een Jotun is word, zoals te verwachten was, niet duidelijk afgebakend beschreven. Er wordt breed aangenomen dat hij de broer van Bestla is, en daarmee de oom van Wodan. Hij wordt als gijzelaar van de Azen naar de Wanen gestuurd, maar in veel lijsten en Kennings en dergelijke komt een veel sterkere link tussen Mijmeraar en de Jotun gemaakt. Zo wordt er bijvoorbeeld genoemd dat zijn (andersinds ongenoemde) zonen spelen tijdens ragnarok. En een aantal Jotun uit andere bronnen hebben een verwijzing naar Mimir in hun naam staan.  In ieder geval wordt de Mijmeraar nergens beschreven als ook maar een beetje een vijand van wie dan ook. Volgens mij staat hij te ver af van de ”dagelijkse politiek” van Goden om zich echt verbonden te weten met Aas, Waan of Jotun. Mijmeren en wijsheid laten zich niet tegenhouden door zaken als ethiek of groepsidentiteit.
  • Utgard-Loki. Dit figuur komt maar in 1 verhaal voor, maar hij is wel enorm intressant. Wodan, Loki, Donar en Donar’s nieuwe hulpje Thjalfie zijn op reis om Utgard-Loki uit te dagen. Utgard-Loki is de leider van het kasteel Utgard (buiten-de-tuinen, zegmaar wildernis) in Jotunheim. Eenmaal aangekomen voeren de vier verschillende proeven af, die ze allemaal jammerlijk falen. Wanneer ze verslagen vertrekken laat Utgard-Loki hen weten dat de proeven in werkelijkheid onmogelijk moeilijk waren, en dat het alle Jotun bevreeste om te zien hoe dicht bij zij ieder toch bij de overwinning waren gekomen. Door zijn magie zorgt Utgard-Loki ervoor dat de vier hem al niet meer kunnen bereiken, omdat hij bang is dat een daadwerkelijke strijd het einde van hem en de zijnen zou betekenen. Één ding wat natuurlijk direct opvalt is de naam Loki, vooral aangezien de bekende Loki zelf ook één van de Jotun is. Maar over hoe deze link zou kunnen zitten kunnen we alleen maar eindeloos speculeren. Wat mij veel meer intresseert is hoe deze Jotun in dit verhaal hun macht gebruiken om Donar, Wodan en zelfs Loki te slim af te zijn. Volgens dit verhaal weten de Jotun concepten als wildvuur, ouderdom en gedachte te personaliseren. Ze laten Donar drie enorme teugen uit de oceaan drinken, (van vloed naar eb). Zonder zelf een directe confrontatie te riskeren testen ze de machten van hun vijanden tot het uiterste. Deze Jotun zijn dan wel de vijand van de Goden, maar zeker niet dom of kortzichtig.
  • Aegir, oftewel de zee. Aegir is, zoals past bij de zee, niet in ”goed of slecht” in te delen. (je vijand is je vriend, hij kan zo lief onschuldig zijn en soms zo nietsontziend) Hij en zijn vrouw vernietigen schepen en laten zeelui, ver van huis, verdrinken. Maar vervolgens mogen die zeelui wel in zijn hal feest vieren en mede drinken. Hij is bij de Lokesanne gastheer voor de Azen. Hij is een oude, enge natuurkracht. Maar wordt nergens gezien als vijand van de Azen of van de mensen. Hij is simpelweg ”anders”.
  • Loki, één van de complexste figuren van de Edda’s. Vooral omdat het moeilijk is in te schatten hoeveel van zijn karakter zoals beschreven toegevoegd of gewijzigd is om van Loki een ”Satansfiguur” te maken. Hij is de zoon van Laufney, een vrouwlijke Jotun. In de Edda’s is hij een duidelijke ”Trickster”, door allerlei streken weet hij zichzelf en anderen meermaals in enorme problemen te brengen, maar weet hij ook vaak voor zichzelf en de Azen grote prijzen binnen te slepen. Hij moet vaak de hete kastanjes uit het vuur halen.  Het verhaal over hoe hij Baldr laat doodschieten is waarschijnlijk een latere toevoeging maar nogsteeds voor veel Heidenen om hem a-historisch en onrealistisch als een absoluut kwaad te zien. Ik zal later waarschijnlijk nog een post aan hemzelf en zijn nageslacht wijden, want hij is enorm intressant.

Vergelijking Jotun met Titanen

In de Griekse mythologie kennen we de Titanen. In feite de Goden voordat Zeus en zijn olympianen aan kwamen. De Titanen worden gepresenteerd als ondenkbaar oude entiteiten die vaak nog machtiger zijn dan de Goden, en gewoon zo ver van de mensheid en haar nukken afstaan dat ze onkenbaar voor ons zijn. Als voorbeeld is Chronos, de oorspronkelijke Vadertje Tijd.  Wanneer je de Jotun gelijksteld met de Titanen is er een duidelijk beeld te maken. Er zijn eerst entiteiten die geen voor de mens kenbaar of leefbare orden vertegenwoordigen. Hun aard staat dermate ver van ons af dat een wereld door hun gedomineerd fysiek niet leefbaar is voor de mens. Dan stapt er een groep Goden naar voren die, door moord en doodslag, de dan-huidige wereld vernietigen om een nieuwe te bouwen waar de mens wél een mogenlijkheid in is. De overgebleven oude krachten willen naar gelang hun aard deze wereld weer vernietigen om terug te keren in de, voor hun, natuurlijke toestant van chaos.

 

 

Ik vraag mij altijd af, hoeveel lijkt het systeem dat de Edda’s beschrijven daadwerkelijk op datgene wat er in Ijsland werdt gelooft? En hoeveel lijkt dat dan weer op wat er eeuwen eerder hier werdt gelooft? Het idee van potentieel vernietigende machtige natuurwezens is iets wat waar ik zeker wel van geloof dat het inerhent onderdeel is van het Germaans Heidendom. En ook dat er veel machtige entiteiten bestaan die buiten de aan ons bekende manieren van defineren en identificeren staan. Entiteiten die simpelweg geen duidelijk afgebakende plek hebben in ons huidige bewustzijn. Dat maakt ze niet altijd onkenbaar, maar het betekend dat je zelf net even wat meer werk eraan hebt.

Dat gezegd hebbende, adviseer ik iedereen om te bedenken dat wij, als mensen, zelf verantwoordelijk zijn voor met welke entiteiten we proberen een band op te bouwen. Ik denk niet dat wij concepten als vijandschap zomaar op de interGodennlijke relaties kunen plaatsen. Wij hebben alleen ons eigen perspectief, beinvloedbaar door het perspectief van anderen. Wanneer iemand zegt met Jotun te werken, en jij voelt je aangevallen. Dan is er een goede kans dat die ander een ander concept van Jotun kent dan jij. Dit is een kans om je perspectief uit te dagen en eventueel uit te breiden. Neem die kans!

Wie Wat Wodan?

 

 

Odin, Wodan, de Doler, de Verschikkelijke, de god van de gehangenen, de Woedende, en zo zijn er nog veel meer namen.

Tegenwoordig wordt er veelal aangenomen dat hij zijn positie van Alvader en hemelgod over heeft genomen van Tiwaz en Donar, met veel eigenschappen en atributten die daarbij horen. Maar wat blijft er dan nog over van de onderliggende Wodan?

Odin en Wodan zijn beide etymologische aftakkingen van het proto-indo-Europeese ”weh₂t-” wat schijnbaar zoveel zou moeten beteken als ”opgewonden zijn” of ”enthousiast zijn”. Dit groeide later uit naar het Proto-Germaanse ”wōdaz”, een voorzetsel dat zoveel betekend als ”opgewonden” ”enthousiast” ”woedend” ”’geobsedeerd” en ”razend”. Een soort aardse staat van bezetenheid dus.

Dit woord komt via ”Woed” naar het moderne Nederlands als ”Woedend”. Net zoals Mímir voor mij de Mijmeraar is, en Freya en Freyr de Dame en de Heer zijn, is Wodan De Woedende. Maar woedend heeft een specifieke betekenis die de lading maar ten dele dekt.

Odin kan ook verklaart worden als woord op zichzelf. In het oud Noors valt het op te delen in ”Óðr ” en ”In”.  In zou in deze context ”Meester van” betekenen, dus het intressante deel is ”Óðr ”.

Óðr is ook een aftakking van ”Weht”. Het wordt gezien als een term voor een soort trance of grote inspiratie. ”In de flow zitten” zou je kunnen zeggen. Ook deze zijtak past bij hoe ik Wodan zie.

 

 

Er is niet echt meer een woord dat de hele lading goed dekt. Uit dezelfde bron komen ook oude termen voor poezie, waaien en zien!

In deze trant denk ik bij Wodan aan passie, obsessie, extreme drang, insperatie, toewijding. Maar hoeveel past dit bij de historie?

  • We kennen de Beserkers, krijgerbanden die in een roes vochten waarbij ze vriend en vijand niet meer konden onderscheiden. Pure woede.
  • We kennen het verhaal hoe Wodan de mede gebrouwen van het bloed van Kvasir zich toeeigende. Zowel het letterlijke verhaal als de praktische betekenis past. In het letterlijke verhaal ziet Wodan een doel, en om dat doel te behalen vermoord hij meerdere landarbeiders, liegt hij een ander voor, verleidt een reuzin en breekt haar hart. Zodra hij zijn prijs heeft reist hij zonder omzien lina recta terug naar huis. De gestolen mede is de drank der inspiratie, die hij volgens de vertellingen geeft aan de enkeling die uitverkozen is om een wonderbaarlijke bard of skald te worden. (volgens een andere lezing verliest hij bij zijn vlucht een aantal slokken die zo op midgaard komen). Hoe het ook zij, er is een oud imago van de excentrieke artiest. Een normaal gesprek voeren zit er niet in, en elke gedachtengang is voor anderen bizar. Het enige wat deze Idiot Savants kunnen is hun kunst uitvoeren, waarmee ze de grenzen opzoeken van wat er binnen hun medium als mogelijk wordt beschouwt.
  • Ook bekend is zijn interactie met de Mijmeraar. Voor een slok van deze wijsheid rukt Wodan zonder discussie een oog uit zijn kas. Ook dit kan ik goed plaatsen. Mijmeren kan heel goed een Óðr staat opleveren. Maar goed Mijmeren gaat ten koste van zowel de voordelen als de nadelen van de roekeloosheid en doelgerichtheid die veel vormen van Óðr opleveren. Je kan als Óðr meester dus zeker wel meegenieten van wat Mijmeren te bieden heeft, maar het kost wel behoorlijk wat.
  • Een ander, minder bekend verhaal verteld hoe de Lombarden aan hun naam komen. In het kort, 2 volken voeren oorlog, Frigg heeft de voorkeur voor de ene kant, Wodan voor de andere kant. Hij wil geen ruzie dus hij besluit zijn zegen te geven aan de eerste stam die hij ziet wanneer hij ontwaakt, en zet zijn bed zo neer dat hij over zijn favoriete stam uitkijkt. De stam die Frigg liever heeft, is kleiner. Frigg adviseert hen om hun vrouwen hun haar voor hun gezicht te dragen, als waren het baarden, en mee te marcheren met hun mannen. Verder draait ze het bed van Wodan om. Wanneer deze wakker wordt is het eerste wat hij zegt ”Wie zijn deze langbaarden?”. Vervolgens roept Frigg ”Je hebt ze nu hun naam gegeven, schenk hun ook de zege”. Deze groep werdt dus de Langbaarden, en ze zijn altijd Wodan trouw gebleven.  Hier lees je hoe Wodan door zijn eigen arbitaire regel makkelijk omgestuurd kan worden.

 

Er valt natuurlijk nog veel te speculeren en natuurlijk direct te communiceren. Ik hoop dat ik voor de goede lezer het makkelijker heb gemaakt om Wodan te kennen, indien zij dat willen. Het is een interessante en gevaarlijke entiteit.

 

 

 

 

 

http://religion.wikia.com/wiki/W%C5%8Dden

https://norse-mythology.org/gods-and-creatures/the-aesir-gods-and-goddesses/odin/

Kastes

Het Hindoeïsme is waarschijnlijk het geloof met de langste continuïteit. Uiteraard is het niet exact hetzelfde vandaag als 6000 jaar geleden, maar het is in die tijd niet onderbroken. Elke generatie heeft doorgebouwd op het fundament van vorige generaties.

Het Hindoeïsme komt uit dezelfde bron als het Germaans Heidendom, met als grote verschillen uiteraard dat het Hindoeïsme in India geworteld is en daar is blijven bestaan, en dat het Germaans Heidendom in Europa is ontwikkeld, geworteld, en dermate grondig is verwijdert dat we moeite hebben met de overgebleven wortelen te herkennen.

Maar zelfs los van deze link met het Germaans Heidendom, is het Hindoeïsme an sich ook gewoon een fascinerende leer danwel collectie van leringen.

Het befaamde Kaste systeem bijvoorbeeld. Hier wordt veel oordelend over gesproken, soms met recht maar vaak zonder inhoudelijke kennis.  Over de problemen die hieromtrent bestaan in het huidige India laat ik liever mensen die er meer van weten spreken.

https://www.hrw.org/reports/2001/globalcaste/caste0801-03.htm

 

Maar wat mij interesseert is de filosofische achtergrond van het idee.

Volgens de verhalen is het kastensysteem van oorsprong heel anders dan het nu beleefd wordt. Om te beginnen zijn er vier kastes.

 

  1. Brahmanen, de academici en monniken, makkelijk gezegd. Hun doel is kennis en inzicht.
  2. Kshatra, dit zijn soldaten en ambtenaren (de adel).
  3. Vaisha, de producerende klasse. Zij produceren materiele welvaart.
  4. Sudra, zowel artiesten als handelaren.

Over de inhoud en opdeling van deze Kastes moet ik nog veel verder leren. Want ik snap er niet bijster veel van. Maar er zijn al en paar dingen die ik wil melden op basis van wat ik tot nu toe weet.

Ten eerste, is dit niet een lezing van hoe de samenleving behoort te wezen, maar een analyse van hoe de ontwikkelde samenlevingen zijn. En dit kan ik wel inzien. De details en de indeling kan je nog over discussiëren. Maar uiteindelijk hebben we hier ook een dergelijk verschil, al noemen we het anders. We passen bijvoorbeeld te termen hoog en laag opgeleiden toe in contexten waar opleidingsniveau an sich maar een indirecte rol speelt.

 

Maar verder nog, de relatie tussen deze Kastes behoord niet hierarchieel te zijn. De ene kaste is niet beter of krijgt meer privileges dan enig andere. Ze zijn alleen anders. En wanneer ieder van hen binnen hun Kaste hun plicht en lot kent en vervult (dharma), komt dat de samenleving als geheel ten goede.  Dat is heel anders dan wat wij in het Westen prediken, waar iedereen een mening kan, mag en moet uiten over allerlei zaken zonder inhoudelijke kennis of inzicht. Een groot deel van het Kaste systeem zoals het naar mijn inzien bedoelt is komt neer op ”schoenmaker, blijf bij je leest”.

 

Een ander ding, het idee dat je niet met iemand van een andere kaste zou mogen trouwen is een late corruptie van het idee. Net als dat je absoluut niet van kaste zou kunnen veranderen in je leven. Dit wordt tegengesproken in oudere teksten. Net als het idee van ”kastelozen”. In feite is dit hetzelfde als bij ons iemand zonder nationaliteit. En er is een goede reden waarom er zoveel wordt gedaan om dat niet te laten voorkomen.

Verder zie ik bij een correct toepassen van dit systeem enorme meerwaarde.

Kijk, we gaan er tegenwoordig van uit dat elk kind de kans moet krijgen op elke carrière die ze maar willen. Maar is dit wel zo wenselijk? Was het echt zo verschrikkelijk om, over het algemeen, je ouders op te volgen? Hoeveel paniek en depressie onder jongeren had voorkomen kunnen worden als ze van jongs af aan bij een beroep in de leer gingen. Vroege specialisatie. Ik zeg niet dat dat absoluut zou moeten wezen, zeker weten van niet, maar als uitgangspunt valt er zeker veel voor te zeggen. Je kent je taak, je hebt de ervaring van vele generaties achter je, en er wordt niet van je verwacht dat je wilt ”opklimmen” tot management. Je vindt je trots en vervulling in het uitvoeren van je ambacht. Ik geloof echt dat voor veel mensen daar de weg naar geluk ligt. De kans je te ontplooien.

 

 

 

Woede

 

Woede is een machtig iets. Het kan bovenmenselijke kracht geven, en een gedrevenheid die volgens mij die van de Liefde evenaart zoniet overtreft.

Woede is wat ervoor zorgt dat je tot voorbij het redelijke kan blijven doorgaan voor rechtvaardigheid, Woede is een vorm van passie.

Maar net als bij liefde, is Woede gevaarlijk. Het maakt je blik nauw, het maakt opties onzichtbaar. Het is makkelijk om door woede meegesleept te worden. Dit maakt je vatbaar voor ondenkbare fouten. Fouten waarmee je schade doet aan je Wyrd, en daarmee aan het Wyrd van anderen.

Ik ben vaak woedend, en meestal met goed fokking recht ook. En vaak uit ik dat. Niet op een constructieve maar op een semi-destructieve manier. Ik houd mij in maar ik toon mijn ergste kant, irrationeel en onzeker.

Dit is waar ik aan het groeien ben, als mijmeraar.

Ik ben kwaad, en ik heb daar recht op. Maar ik schrijf dit, met wat lekkere kwaade muziek op mijn hoofd. Zo doorleef ik deze tijdelijke opwelling. Door te mijmeren over deze tekst en mijn hoofd rond te laten drijven in een bron der klanken.

En na deze storm, heb ik nog steeds de woede. Maar dan ben ik het meester. En wie weet wat ik kan doen met die kracht aan mijn kant.

 

 

 

Mijmeringen op het onbekende gevaar, dat lonkt.

Een palendorp, ergens in de wildernis. Gebouwd boven een moeras, of is het een meer?

Een man loopt naar het water, hij kijkt naar zijn weerspiegeling. Een onbekend gezicht kijkt terug met treurige, vermoeide ogen. Een rafelige zwarte baard bedekt ten dele zijn vroeg gerimpeld gezicht.

Achter deze reflectie ligt de bodem van het water, onmogelijk diep en duister. Iets daarbinnen, iets onkenbaar, wil dat hij daarin verdwijnt. Hij voelt zijn hoofd wegzakken, zonder blinken raakt zijn gezicht bijna de spiegel van het water aan.

Op het laatste moment breekt de band, hij draait zwaar ademend weg. Geschrokken staat hij op, half beseffend hoe dicht bij hij bij het Onbekende was. Hij vervolgt zijn weg, naar een hutje, half verscholen tussen de palen. Binnen wacht ze, de Priesteres. Ze verwelkomt hem, hij stapt opgelucht naar voren, en dan niets dan duisternis.

 

 

 

Een bos, een kasteel met tuin. Daar sta je met je rug naartoe. Je blik is gericht over een grasveld. Zo groot als het oog reikt. Tussen jou en het veld is een onzichtbaar, zwart, slijkerig spinnenweb. Je ademt diep in, en zet er een stap doorheen. Die eerste stap wordt al snel gevolgd door een tweede, en een derde, en nog veel meer.

Je voelt in je slapen, een drang om naar een bepaalde hoek te gaan. Het voelt alsof je in het water op een stroomversnelling bent gestuit. Je hoort een stem achter je, een hand op je schouder. Je begrijpt in één keer, dat je absoluut niet naar die hoek moet.

Een ander spreekt van rechtvaardigheid, op een sombere toon. maar jij voelt doodsangst, wanhoop. Je moet hier weg.

Wanneer je voet over stromend water hebt gezet, voel je een rilling door je lijf. Aan weerskanten wordt met enige verbazing hetzelfde geconstateerd.

Je bent niet sterk genoeg voor wat er daar in de hoek school. Voor jou is het nu in ieder geval een vijand. Andere stemmen zeggen dat dat misschien alleen tijdelijk zo is. Maar dat maakt voorlopig niet uit. Nu weet je dat, en waarom, je sterker moet gaan worden.

Verkeerd Wereldbeeld 2

Deze stam der Verkeerde mensen werkt op ook op biologisch niveau anders dan mensen buiten deze wereld. Verkeerde mensen voelen bij tijd en wijlen ”een knaag”.

Dit is te vergelijken met verrekken van de honger voor niet-Verkeerden, maar het vreemde is dat Verkeerde mensen veelal in staat zijn om na de eerste constatering van deze knaag nog steeds bezig te zijn zonder enige vorm van biologische voeding. Let wel, wanneer een Verkeerd Persoon eenmaal begint over ”honger”, dan dient er ander halfuur geleden voedsel te worden gebracht!

Zo nu en dan een vorm van voedsel is dus zeker wel nodig, maar nog veel meer van belang zijn de twee algemene brandstoffen voor Verkeerd Volk. Rookwaar en koffie.

De rookwaar bestaat uit zware shag en sigaretten. De Verkeerde Mensen hebben dan ook vaak de kunst gemeesterd om onder hoge stress in grote snelheid een sjekkie te draaien. Deze rookwaar wordt relatief communisitisch onderling verdeeld. Vrijwel iedere Verkeerde Roker heeft zijn of haar eigen rookwaren voorhanden, maar deze worden desondanks onderling veel uitgedeeld. Oficieel is dit ”bietsen” maar na langdurige observatie merk ik dat er geen gestructureerd systeem is van teruggeven. Als onderdeel van dit Rook-Ritueel is Vuur ook heillig verklaart. Hoewel veel aanstekers sneuvelen of verdwijnen, is er bij de gratie van de Goden ten alle tijden iemand beschikbaar met werkend Vuur.

Dan is er nog Koffie, de andere Godendrank. Veelal gedronken zo zwart als het asfalt, maar door een enkeling vermengt met één of beide witte poeders verspreidt in kleine zakjes. In staat zijn een kop hiervan op te drinken zonder dat het koud wordt is een indicatie van een bijzonder rustige dienst.

 

Niet alle Verkeerde Mensen zijn van deze twee brandstoffen afhankelijk. Een Verkeerd persoon die functioneert zonder één van deze twee wordt met wantrouwen en ontzag aanschouwt. De meest vreemde gevallen, zij die zonder BEIDE functioneren zijn zowel geliefd als gewantrouwd. Onbevatbaar als ze zijn, schelen ze wel in de koffiepot en zijn ze minder geneigd shag te bietsen, anderzijds hebben ze ook verbazingwekkend zelden zelf shag of Vuur op zak om uit te delen. Ik ben er nog niet achter gekomen hoe deze subjecten in staat zijn te functioneren, mijn eerdere theorie dat ze op zonne-energie werkten was veelbelovend tot ze door bleven gaan bij de hoosbui van Zaterdagavond. Momenteel denk ik aan windenergie, één bekrachtigt door hun activiteit na de windkracht holy-fuck van Vrijdagmiddag.

 

Ik wil deze post past graag afsluiten met een beschrijving van een essentieel onderdeel van de Verkeerde Mythologie. Een fabelachtige afdeling die in staat is de meest uiteenlopende problemen op te lossen, een ware levensredder voor het gehele Verkeerde Volk.

Ik spreek uiteraard over de fantastische ”Afdeling Niet Mijn Probleem”. Dit is de afdeling waar alle automobilisten heen gaan die zichzelf inparkeren als het enorm druk is, dit is ook waar mensen worden geholpen die vinden dat het macro-organisme ”De Organisatie” bolderkarren voor hun had geregeld. Het is deze afdeling waardoor Verkeerd Volk rustig kan slapen terwijl er ergens een auto fanatiek rondzwerft op zoek naar een niet bestaand plekje op een specifieke plaats. Wanneer juist toegepast geeft Afdeling Niet Mijn Probleem geestelijke rust en vertrouwen. En de mogelijkheid om met het enthousiasme van een Maarten aan het werk te blijven.

Deze afdeling werkt helaas ook negatief. Een enkele keer wordt deze niet Verkeerd, maar verkeerd opgeroepen. Waardoor iemands probleempje andermans Probleem wordt. Wanneer deze geliefde Afdeling ongepast wordt opgeroepen wordt de hele Verkeerde stam daarvoor gestraft. De Afdeling is geduldig, en willekeurig. Maar haar straf is genadeloos en zal altijd komen.

Afdeling Niet Mijn Probleem geeft en neemt.

 

MaartenMijmert is Offline.

Verkeerd Wereldbeeld 1

Er zijn veel vrijwel onontdekte volken op deze wereld, en een aantal op de grens tussen deze en een andere wereld. Maar er is er volgens mij geen zo onvolprezen en vreemd als het Verkeerde volk.

Verkeerde mensen
Één van de meest complete afbeeldingen ooit gevonden van een Verkeerd Volk. Vermoedelijk genomen vlak voor een rituele rondwandeling om hun leefgebied op te eisen

 

 

Dit vreemde volkje leeft op de grens tussen de ”normale” wereld en een wereld vol met elfjes, feetjes en pokemonjagers. Op deze perferie heeft dit volk een eigen ”beschaving” opgebouwt. Na undercover onder hun te hebben geleefd heb ik veel geleerd.

Één van hun intressante gebruiken is bijvoorbeeld de ”Porto Check”, een manier om te bevestigen dat ze nog in contact staan met de buitenwereld. In een ver verleden werd dit ritueel alleen toegepast in combinatie met een portofoon, maar tegenwoordig komt dit ritueel ook voor bij de zeldzame stiltes die aan tafel kunnen vallen, of via internet.

”Check” is van oorsprong een onderdeel van dit ritueel, maar is ontwikkeld tot een breder begrip. Door ”Check” te zeggen geven Verkeerde mensen onderling aan dat ze alle relevante informatie hebben om door te kunnen, een soort brede ”boodschap ontvangen, verwerkt en wordt nu omgezet in de praktijk” betekenis.

 

Maar buiten deze gebruiken heeft dit volk, net zoals elk ander, folklorische figuren die telkens in hun orale tradities naar voren komen.

 

”Fransen”, uitgesproken als een grom. Dit zijn wezens uit een bijzondere streek heel ver hier vandaan waar zowel mondelinge als non-verbale communicatie dermate anders werken dat een ”doorij” teken schijnbaar gelijk staat aan een ”sta hier stil en vertel mij uw levensverhaal” teken.

”Bloemenkijkers” wezens die van hene en ver komen om te kijken naar allang verwelkte tulpen. Deze bijzondere wezens leven in de overtuiging dat internet niet bestaat en dat tulpen permanent in bloei staan. Hun comminicatieve vaardigheden staan over het algemeen een beetje boven dat van de bovengenoemde ”Fransen”. Maar de echte ramp begint natuurlijk wanneer, ergens in de duisterste grochten van ”doe het alsjeblieft niet” er een mengeling ontstaat van deze stammen.

De beruchte ”Fleur Op’s”, deze wezens spreken op een soortgelijke frequentie als de ”Fransen”, maar delen hun onmogelijke ambities en verwachtingen met de ”Bloemenkijkers”. Dit volkje is tot lange zinloze gesprekken in staat en schijnt immuun te zijn voor alle communicatie mogelijkheden of voor verkeersomstandigheden. Er wordt hoopvol aangenomen dat deze wezens slechts mythologische boemannen zijn om Verkeerde kindertjes wakker te houden na hun nachtdienst.

 

Ook bestaan er verhalen over de Kleurtjes en de Kleurlozen. Twee volken die sterk met elkaar zijn verbonden. Het verschil zit hem er in dat de Kleurtjes ergens in hun voertuig een bepaalde kleurenkaart hebben verstopt, onzichtbaar voor het ongetrainde oog. Deze kleuren snel kunnen herkennen is één van de bovenmenselijke vaardigheden die de Verkeerde stam heeft ontwikkeld. De Kleurlozen zijn nog veel mysterieuzer. Dit volk is al jaren in staat gebleken om informatie te ontwijken. Zij testen de standvastigheid van de Verkeerde mensen, door een plek op te eisen waar zij vooralsnog niet thuishoren. Wanneer deze wezens zijn verjaagd en op een queeste gestuurd om een kaart te halen, verdwijnen zij vaak in de nevelen der tijd om een volgend jaar pas weer te verschijnen.

Het meest kwaadaardig zijn de KleurenLeugens, zij die onder een Kleur rijden die niet de hunne is. Chaos en frustratie volgt hun pad.

Maar er zijn ook positievere figuren in de orale tradities van dit Verkeerde volk. Zo is er de geliefde ”Aflossing”. Een soort van Messias figuur waar schijnbaar al enige eeuwen op wordt gewacht, maar die elk moment wordt verwacht om verlossing en vrijheid te brengen. Een enkele afscheiding binnen het Verkeerde Volk zit dit figuur als een genadeloze brenger van de eindtijd.

 

Tot dusver deze eerste representatie van het Verkeerde wereldbeeld. Ik hoop dat u wat wijzer bent geworden over hoe het Verkeerde lang zo verkeerd niet is.

Bronnenmijmering

Over het algemeen leven wij met de nuttige illusie dat ieder van ons een op zichzelf staand individu is. Anderen zijn wellicht onderdeel van verschillende soorten van massa, maar wijzelf zijn uniek individueel.

sheeple
https://xkcd.com/610/

In spirituele kringen leeft er een ander concept. Een breed gedragen idee van ”wij zijn allemaal onderdeel van een onbevatbaar universeel AL”.

Kijk, ik houd niet van absolute waarheden, its all relative. Maar er is een zienswijze die naar mijn mening lang niet genoeg overwogen wordt. Één die ten grondslag ligt aan zaken als het collectief onderbewustzijn.

Wij zijn, ieder als persoon, een overlappende reflectie van verschillende grotere zaken. Ik ben een reflectie van een lange lijn Schroders’en, maar ook van een Zeeders lijn. Ik ben een Terschellinger, met alle lading die dat mij mee heeft gegeven, maar ook een Nederlander. Ik ben een Zusje-Van-Licht supporter, een Vaper, een Heiden, een roker, een festival-vrijwilliger en een baarddrager. Elk van deze aspecten en nog veel meer hebben een spirituele of energetische dimensie, een soort gemeenschappelijke bron van ervaringen, overtuigingen en emoties. Ik put uit elk van de bronnen, voeg er mijn eigen ervaringen aan toe, en verwerk de ervaringen/lessen die uit hun komen.

Natuurlijk put ik niet evenveel uit elke bron. Ik ben veel minder relevant een Vaper dan dat ik een Heiden ben, bijvoorbeeld.

 

Ik denk dat het goed zou zijn voor veel mensen om te ontdekken uit welke bronnen ze het meeste putten. Om inzicht te krijgen waar bepaalde aspecten en neigingen vandaan komen. Ik denk dat we op die manier veel meer kunnen leren begrijpen waar we eigenlijk mee bezig zijn en hoe we er het beste mee bezig kunnen worden (en zelfs een beter beeld kunnen krijgen over wat ”het beste” is!)

 

Reincarnatie, vooral binnen de famillielijn, wordt er vaak bijgehaalt. Maar ik zou dat principe dus breder willen trekken. Niet alleen conflicten uit een verleden, maar ook gedeelde situaties in het heden. Niet elk van deze ”putten” is even makkelijk te vinden of te benoemen, maar het is de moeite waard om te proberen.

 

wellwellwell