Basisinkomen

Op 2 september houd de PVDA in Zwolle een ledenavond met een gesprek over basisinkomen.

Het basisinkomen is een concept waar ik fel voorstander van ben, maar voor ik de voors en tegens tegenover elkaar ga stellen hier is wat basis informatie.

Een basisinkomen is in de kern een bedrag dat elke burger van de staat zou krijgen waarmee de meest elimentaire basisbehoeftes wordt voldaan. Dit bedrag zou in geen enkele mate afhangen van arbeid, arbeidsgeschiktheid, kapitaal of de meeste andere factoren. Voor echt als basisinkomen te worden gezien moet het gaan om een algemene voorziening.

Dit inkomen zou ter vervanging komen van het kluwen aan mogelijke uitkeringen van vandaag, bovendien zouden alle controles op werklozen op de schop kunnen.

In de theorie van de voorstanders, zouden de volgende dingen gebeuren:

  • met de stabiliteit en zekerheid die een basisinkomen geeft, zal de stress van veel mensen enorm afnemen.
  • met een basisinkomen in de zak, is de drempel om werk te vinden waar je jezelf kan ontplooien weer een heel stuk lager, evenals de drempel om voor jezelf te beginnen
  • doordat je over een basisinkomen niet hoeft in te leveren voor betaald werk, kunnen lonen omlaag zonder inkomstenverlies.
  • Financieel gerelateerde depressies nemen enorm af
  • Kostenbesparing op het ambtelijk apparaat
  • Werk dat niemand voor het aangeboden loon wilt doen, wordt geautomatiseerd
  • Deeltijdwerk (i.e. meer werkende mensen per baan) wordt eindelijk echt aantrekkelijk.

Maar tot dusver het goede nieuws, volgens sceptici komt er simpel gezegd het volgende stappenplan

  1. iedereen krijgt gratis geld
  2. een groot deel van de bevolking is liever lui dan moe, en gaat niet meer aan het werk
  3. de inkomstenbelasting op het nog werkende deel gaat drastisch omhoog
  4. totale economische ramp.

Er zijn een aantal details die bijzonder belangrijk zijn, maar ook moeilijk om mensen op één lijn over te krijgen. Bijvoorbeeld de hoogte van een dergelijk inkomen, of dit inkomen ook aan immigranten (en zo ja onder welke voorwaarden) wordt verstrekt en wat te doen met kinderen. Maar de echte kernzaak, waar alles om draait is de vraag: hoe reageert men met dit inkomen?

Blijft men lekker thuis of in een moestuintje werken terwijl het geld vanzelf binnenstroomt? Of gaan zij die hun baan opzeggen hun nieuwe vrijheid toepassen door een nieuwe carrière te starten? Een studie of een nieuw bedrijf, of anders mantelzorg of vrijwilligerswerk (participatiesamenleving! Ik vroeg me al af waar die bleef).  Hoe iemand het antwoord op deze vraag inschat zegt veel over het wereldbeeld van diegene, maar uiteindelijk weten we het eigenlijk niet.

Om daar achter te komen zijn er een aantal experimenten gaande in de wereld. Waaronder in ons eigen Utrecht.

Persoonlijk zou ik een onvoorwaardelijk basisinkomen voor de gehele Europeese Unie zien als een ultiem bewijs van het bestaansrecht voor de E.U., een schijnend voorbeeld van hoe je de samenleving in de 21ste eeuw anders moet bekijken en van de toepassing van de idealen waar we al zolang onze mond vol van hebben.

Tuurlijk, het is risicovol, en verandert de relatie tussen individu, samenleving en overheid, maar dat gold toentertijd ook voor :Algemeen stemrecht, minimumloon en vrijheid van meningsuiting. De toekomst is de enige die weet of dit concept ooit als vanzelfsprekend wordt beschouwd, of als naïeve idealistenpraat.

Hier een aantal links over experimenten rond basisinkomen.

1: Utrecht http://www.nu.nl/utrecht/4069544/utrecht-start-experiment-met-basisinkomen.html

2: Manitoba, Canada  http://public.econ.duke.edu/~erw/197/forget-cea%20%282%29.pdf

3 Nambia  http://www.bignam.org/BIG_pilot.html

4 Groningen  http://www.dvhn.nl/nieuws/groningen/plan-voor-experiment-basisinkomen-groningen-11575393.html

Drank

”Kinderen en dronken mensen zijn de enigen die echt de waarheid spreken”. Deze uitspraak wordt, in verschillende vormen veel toegepast. Niet zozeer als waarschuwing maar eerder als aanmoediging. Maar de suggestie dat we drank nodig hebben om ons eerlijk uit te drukken is een gevaarlijke.

Is het omdat we, als we nuchter zijn de mensen om ons heen niet vertrouwen? Of durven we nuchter gewoon niet onszelf te laten zien? En in hoeverre is de dronken ons echt ons?

Ik weet dat er bij belangrijke bijeenkomsten in het Pre-Romeinse Europa er veel drank rond ging. Samen drinken werd geacht als een goede manier om de onderlinge band te versterken.  Het was meestal nadat iedereen goed in het zuur zat dat er afspraken werden gemaakt, van oorlogvoering en belastinginning tot huwlijken en persoonlijke vetes. Alles werd bespreekbaar na een gezellige portie drank.

Hierin gold, net als bij alles dat men zelf verantwoordelijk was. Als iemand te ver ging en tijdens de gezelligheid in slaap viel, of zich de volgende ochtend niets meer kon herinneren, dan was dit een kenteken van grote zwakte. De desbetreffende persoon moest dan ook alle betrokkenen langs en zich verontschuldigen EN bevestigen dat de gemaakte afspraken nagekomen zouden worden.

Ook dronken ben je verantwoordelijk voor wat je zegt en doet.

In de moderne tijd heeft alcohol een andere functie ingenomen. Bij officiële gelegenheden is het zelden gepast om je het kats-lazerus te drinken. Maar bij sociale gelegenheden is het vrijwel verplicht.

Als je bij een feestje liever geen alcohol nuttigt, moet je om de een of andere reden met een smoes komen. En ”ik vind het gewoon niet lekker” of ”heb ik vanavond geen zin in” tellen helaas niet. Alcohol verandert onze hersenwerking. Remmingen komen vanzelf los, dit is deels direct door de alcohol, maar ook voor een relevant deel de rol die drank heeft gekregen in onze samenleving. Bij een experiment waar jongeren onbewust alcoholvrij dronken toonden ze niet alleen dezelfde symptomen als met alcohol, maar na geïnformeerd te zijn over het gebrek aan alcohol rapporteerden ze nog steeds dezelfde symptomen.

Hoeveel is dus alcohol, en hoeveel wat we beweren dat alcohol doet? Dit is een moeilijke vraag die ik zonder een groot aantal wetenschappelijke onderzoeken niet ga behandelen.

Tot dusver allemaal leuk een aardig, maar zoals met alle drugs, is alcohol niet zonder risico.

We kennen allemaal de dronken lallende pikkies die op straat ruzie zoeken en spullen breken. Dit schrijf ik niet toe aan alcohol, maar aan aso’s op zoek naar een smoesje.

De meesten van ons zullen ook ergere verhalen kennen. Jongeren die zichzelf in een coma drinken, eenzame ouderen die zich naar een vroege dood druppelen. Maar ook jonge, anderzijds fysiek gezonde mensen die door middel van drank hun problemen voor zich uit schuiven, met alle gevolgen van dien.

Ik houd van drank, maar zoals met alles is persoonlijke verantwoordelijkheid key. Ik ben van plan op deze pagina anekdotes te verzamelen over wat er gebeurd als je deze verantwoordelijkheid ontloopt. Mocht iemand zo’n verhaal kennen deel ik hem graag. Met toestemming uiteraard.

Geniet, en drink met mate

en goede drank, samen met maarten 😉

Geloven

Zoals ik in mijn introductie al melde, ga ik het hier ook hebben over spiritualiteit. Maar voordat ik mijn eigen specifieke pad en overtuigingen ga delen, zou ik voor de meer athiestisch denkenden onder ons graag een begeleiding geven naar een spiritueel wereldbeeld.

Ik ben zelf opgegroeid met een athiestisch wereldbeeld, en ben daar later in mijn leven van af gestapt. Eerst rationeel en vervolgens bevestigt door ervaringen. Ervaringen zijn subjectief en zullen niet het inzicht geven in mijn wereldbeeld dat ik hier wel geven, daarom houd ik het hier bij het rationele aspect.

Denkt u eens aan licht. Licht is niet aan te raken of te voelen, maar we kunnen het wel direct waarnemen. Alles wat wij kunnen zien is niets meer dan licht, licht afgekaatst op voorwerpen. Onze ogen zijn als enig lichaamsdeel in staat te reageren op licht, om licht waar te nemen.  Dit komt door zogenoemde kegels in onze ogen. Deze verwerken licht tot electrische singalen.

Kan je het tot zover nog volgen? Want nu wordt het intressant!

Deze kegels werken niet op alle vormen van licht die we hebben gevonden. Denk aan ultraviolet en infrarood. Vogels en insecten kunnen deze over het algemeen wel waarnemen. Dit zijn dus kleuren waarvan we weten dat ze bestaan, die we inmiddels ook kunnen reproduceren maar die we niet direct kunnen waarnemen.

Het zelfde princiepe geld voor geluid. Een hondefluitje bijvoorbeeld.

Wetende dat onze zintuigen ons een beperkt deel van de realiteit om ons heen geven, hoe irrationeel is het om te denken dat er meer dan dat is? Dit is simpelweg al bewezen.

Om nog een stapje verder te gaan, het inmiddels (vrijwel) algemeen aanvaard dat er een wisselwerking is tussen energie en materie. Volgens de relatieviteitstheorie kan je de een omzetten in de ander. In mijn ogen is het dus niet vergezocht om in te schatten dat materie en energie op elkaar kunnen reageren. Dit is in princiepe de kern van een modern spiritueel wereldbeeld.

Denk aan telefoontjes. Op de printplaat van een mobieltje zijn stukjes kwarts verwerkt. Deze reageren op de straling die zendmasten en satelieten uitzenden. Deze straling gaat zonder probleem dwars door de meeste materialen heen, en ik heb nog niemand gezien die een stukje straling uit de lucht kon grijpen.  Toch heeft deze straling effect op de stukjes kwarts, ze gaan trillen. Omdat hoe ze trillen voorspelbaar is hebben wetenschappers geluid weten te vertalen naar straling, en die straling via de kwarts weer terug weten te vertalen naar geluid.

Dit is nog een voorbeeld van ”zweverige” princiepes die wetenschappelijk toegepast zijn. Er worden over de hele wereld stenen verkocht die reageren op de energien, en deze vaak zogezegd omsturen. We weten van bepaalde vormen van energie, en we weten van materie die erop reageert. De enige echte sprong tussen een Athiestisch en ”spiritueel” wereldbeeld is de rol van bewustzijn hierin.  Is bewustzijn slechts een benoeming voor uiteenlopende reacties op chemise processen in de hersenen, of is het bewustzijn een vorm van energie die het lichaam beinvloed en door het lichaam beinvloed wordt.

Als het bewustzijn een energie is, dan is het logisch te beredeneren dat deze energie reageert op andere energien.

En om nog een laatste stapje verder te gaan, als ons bewustzijn een energie is, heeft deze dan materie nodig om te bestaan? En zo niet, zijn er dan niet ook bewustzijnen die geen materieel (voor ons waarneembaar) lichaam hebben?  Je zou zulke wezens bijna Goden of geesten noemen.