Toussaint 23 april 1948-19 maart 2016

Vanavond is onze onvergetelijke Toussaint thuis overleden, anderhalf jaar na de diagnose Linitis Plastica. Hij heeft zielsveel van het leven gehouden en wij van hem.

Source: Toussaint 23 april 1948-19 maart 2016

”Sterven is het meest menselijke wat je ooit meemaakt”, dat zei mijn vader ooit. ”Van leven ga je dood” was ook zo’n opmerking van hem.

Vanavond ging hij heen. Hij viel in slaap en zal nooit meer ontwaken.
Zo eindigde 68 jaar aan leven. Van een papierfabriek in Maastricht naar een parttime ziekenbroeder en student in Utrecht tot een bed op Terschelling.

Ik zie hem nog voor me, in slaap gesukkeld op de bank, met een ijzeren grip op de afstandbediening, of met zijn hoed op en een glimlach door de duinen aan het wandelen. Net zo goed koester ik de herinnering aan zijn gortdroge humor, of het plezier dat hij had aan een zeldzaam vogeltje die in te tuin kwam zitten.

Dit zijn slechts momentopnames van een zoon die zijn pa mist, ze zeggen niets over de persoon die hij was.
En dat is goed.

Ik kan hier niet uitleggen hoe sterk, vastberaden, betrokken en verzorgend hij was. Dit is niet in woorden vast te zetten.
Velen hebben het geluk gehad hem te hebben gekend, en ik heb het geluk dat hij mijn vader is, en dat altijd zal blijven.

We gaan je missen papa, en we houden altijd van je.

Werk

In 1978 kwam er een zekere Martin Schouten met een boek uit. Een collectie interviews met verschillende werkende mensen, getiteld ”Werk”.

Het boek geeft een mooi beeld van hoe er tegen werk aan werdt gekeken door arbeiders in de zeventiger jaren, er zit één interview tussen in het bijzonder die me inspireerd. Dat is ook niet zo gek want de persoon in kwestie is mijn eigen vader, Toussaint Schroders. Toendertijd niet zo veel ouder dan ik nu, 28.

Ik vind het mooi, een kijkje in de man die mijn vader was ver voor hij mijn moeder ook maar kende. Een blik in het process dat hem heeft gemaakt in de vader die mij altijd kan inspireren. Ik herken in zijn verhaal de principes die hij mij en mijn broer heeft bijgebracht, maar ook delen van mijzelf die ik later zelf heb ontdekt.

Ik lees over de periode dat hij in een papierfabriek werkte. Mensonterend lopende banden werk, een werkplek waar eer nog erkenning te vinden was. De hele dag de klok vervloeken dat elk uur onverbiddelijk zestig minuten duurt.  Hij heeft dit werk zes jaar volgehouden en is daarna ontsnapt.

Dat klinkt misschien beladen, maar gezien de tijdsgeest van de verzuiling, vind ik het niet heel overdreven.

Wanneer ik lees welke keuzes hij heeft moeten maken, en hoe hij zijn doorzettingsvermogen en kracht heeft gebruikt om zijn potentie aan het licht te brengen, tja dat vervult een jongste zoon met ontzag en trots. De man die in dat boek wordt beschreven, die man die ooit mijn eigen vader zou gaan worden, is een man die respect verdient. Hij toont behalve passie en trots voor zijn werk, ook het sociale bewustzijn en inzicht in het grotere plaatje waarmee ik ben opgegroeid. Van een gebrek aan geld voor bejaardentehuizen tot aan de onmogelijkheid van arbeiders om zichzelf te ontplooien, hij geeft een kort maar helder beeld. Als ik lees over de man die mijn vader was, dan klinkt dat als iemand met wie ik, als ik die nu zou tegen komen, hele lange en interessante gesprekken zou kunnen hebben. Dat besef doet een jongmens goed.

Ik heb zijn lessen goed onthouden. Bij werk is het belangrijk dat je er eer aan hebt. Het gevoel nuttig te zijn, en voorkomen dat je alleen maar de seconden tot je volgende pauze aan het tellen bent.

Hij vond zijn draai bij de verpleging, direct hulpbehoevende mensen ondersteunen. Een carrière waar weinig maatschappelijke status aan vast zit, maar wel één bestaande uit reddende engelen voor patiënten en naasten. Een vakgebied waarbinnen mijn ouwe heer regelmatig zijn meerwaarde heeft bewezen.

En door zijn ervaringen weet ik nu ook waar ikzelf aan werk. Namelijk aan het vinden en uitkristalliseren van mijn plekje op deze wereld. Ik hoef geen rijkdom of dure titels, als ik maar datgene kan doen waarmee ik mijn geluk vind door gelukkiger maken van anderen.

 

Voorlopig doe ik dat door te helpen bij een prachtige spirituele cadeuwinkel. En in de tussentijd blijf ik ontwikkelen en uitwerken. Dankzij mijn opvoeding heb ik een goed beeld van wat belangrijk is, en wat bijzaak is. Hierdoor zal ik altijd blijven opstaan als ik val.