Het Verloren Vuur

Het is even geleden, maar nee ik ben inmiddels niet de opvolger van Willy Vandersteen geworden (maar ik heb het nieuwste Suske en Wiske album even doorgekeken, enne studio Vandersteen jullie mogen me altijd bellen voor tips). De titel slaat over een onverwachte wending in mijn leven.

Afgelopen donderdagavond had ik Heidens Café, een maandelijkse gebeurtenis waarvoor de entree van €7.50 echt te weggeef is en je je kan opgeven via Zusje van Licht. Ik stond daar zoals mijn gewoonte de aanwezigen meer dan waar voor hun geld te geven, toen mijn meesterlijk relaas onderbroken werd.

Uit het duister vroeg iemand om een vuurtje. Wetende dat ik een aansteker bij mij had, en overtuigd van de wederkerigheid van de Rokers-Solidariteit, stond ik dit figuur toe om de duisternis waarin hij zich bevond te verlichten met behulp van mijn aansteker. Maar in plaats van de sigaret die hij achteraf gezien niet zichtbaar bij zich droeg (ach hoe naïef ik toch was in mijn jongere dagen van krap een halve week geleden) tot branden te brengen in de hoop zijn longen te vullen met de rook van smeulend tabak, verdween dit schertsfiguur in de duisternis.

Met een snelheid die slechts geëvenaard kan worden de snelheid waarin een brave knaap tot zonde vervalt wanneer deze de roken van zijn moeder voor de korte jurkjes in de kroeg vervangt, rende dit schertsfiguur uit het zicht, enkele stappen achter hem volgde zijn even meelijwekkende kameraad, beiden strak op de hielen gezeten door het schaterlachen van alle aanwezigen.

 

Samen met hen die het inzicht hadden om te beseffen dat er geen betere invulling voor een donderdagavond te bedenken is dan het Heidens Café, een concept nog steeds uniek in Nederland, theoretiseerde ik over het waarom van wat er was voorgekomen.

Er gingen alsnel twee theorieën in de ronde. Beide even plausibel als on-verifieerbaar.

De ene theorie gaat uit van de kracht van het stelen zelf. Als weddenschap of andere domme ego-boost het vuur uit het midden van deze heidense cirkel jatten. Ik beeld mij in hoe deze jongen ooit op een dag zijn kleinzoon op de knie heeft, met een haardvuur op het nieuwste Ipad-scherm op de achtergrond. Kleinzoon luisterd met opengevallen mond over hoe zijn grootvader zonder blikken of blozen, als een kanslozere Prometheus, het vuur van zijn betere stal. En ermee wegkwam!

 

De andere theorie gaat uit dat wij allen het doelwit waren van een samenzwering die wellicht wel tien minuten in werking was voordat ons leven op deze onrechtmatige manier werd veranderd. Waar volgens deze complot-theorie het plan de fout in ging was door onze gezamenlijke reactie op het verloren gaan van dit vuur. Ons gelach was in de plaats gekomen van een gezamelijke klopjacht achter de dief. Deze klopjacht zou als gevolg zijn kameraad de kans hebben gegeven om onze achtergebleven spullen mee te nemen. De inschatting was dat wij onze verstandelijke vermogens gezamelijk in de aansteker zoude hebben gedaan.

 

Uiteindelijk maakt het motief in deze niet uit. De gebeurtenis heeft voorgevallen en zal voor mij in ieder geval een anecdote blijven die een ieder die ik leer kennen vaker dan eens zal moeten horen. Maar toch zit er wijsheid in ditgebeuren.

Ik ben niet de persoon die achter een dergelijk pikkie aan gaat rennen, noch ben ik de persoon die kwaad en gefrusteerd raakt over dit gebeuren. Ik hoef niet te straffen want ik weet dat ik geen ergere straf zou kunnen geven dan moeten leven als een jochie die op die manier een aansteker jat en daar zo hard voor rent. Ik had altijd gedacht dat ik die persoon wel was, en dat inzichten zoals dit nooit echt bij mij binnen zouden komen.

 

Zonder het licht van dat vuur, ben ik maar eens gaan kijken in een duisternis die ik al een hele lange tijd achter hij had gelaten. Het blijkt inmiddels lang zo eng niet meer te zijn.

Ik ga maar eens kijken, het is weer tijd voor een nieuw perspectief.