De Overdenker en de mijmeraar.

De oorlog eindigde. Niet door weemoed, liefde of beslechting van het conflict, maar door wederzijdse uitputting.  Het gebrek aan reden om de strijd te staken werd eindelijk ingehaald door het gebrek aan reden om te strijd voort te zetten.

Om de vrede te bewaren, zouden beide stammen de ander een gijzelaar en ambassadeur sturen. Deze zou bij de voormalige tegenstanders een nieuw leven opbouwen en het beste van zijn afkomst vertegenwoordigen en een betere reputatie bouwen. Tegelijkertijd zou de aanwezigheid van hun geliefden voormalige vijanden weerhouden van het opnieuw beginnen van de strijd.

De Wanen stuurden hun schoonsten. Njord, heer van de woeste zee en al haar rijkdommen. Maar ook zijn kinderen, onafscheidelijk als zij waren. De mooie Freya, die haar magische krachten al had bewezen aan de Azen en haar broer en gemaal, Freyr, die aan schoonheid en vruchtbaarheid aan zijn geliefde zuster gelijk was. Gedrieën vertegenwoordigen zij de kern van de Wanen. Schoonheid, welvaart, liefde en vrijheid.

De Azen lieten zich niet onderdoen. Zij stuurden de Overdenkende, Hoenir en Mimir, de Mijmeraar.

De Overdenker had de mens het cadeau gegeven van de Rede, de mogelijkheid om te redeneren en te overwegen. De Wanen zagen hem direct als een machtige heerser en maakten hem een Ouderling in hun stam.

Mijmeraar was niet minder wijs, hij beheerde al eeuwen de bron der inzichten, waarvoor de Woedende Wijsgeer zijn oog moest geven om een teug te ontvangen. Hij gaf het beste raad, voor zij die het geduld hadden om het wikken en wegen te laten gebeuren, en het antwoord konden begrijpen.

Gezamenlijk brachten ze de Wanen veel wijsheid en inzichten. De Overdenkende vroeg raad aan de Mijmeraar, en samen wisten ze de wijsheid te vinden. De Wanen konden het advies van de Overdenkende waarderen, maar niet altijd begrijpen. De Mijmeraar werd niet gewaardeerd, hij deed lang over een antwoord vinden, zelfs als de Wanen het makkelijk vonden.

Als de twee gescheiden waren, ging het helemaal fout. De Mijmeraar bleef wikken en wegen, en kwam nooit tot een duidelijk antwoord, en de Overdenker gaf telkens hetzelfde antwoord. ”Vraag het iemand anders, die komt met een kloppender antwoord”.   Een waar antwoord, want zonder mijmeren, en de wijsheid van diep is het overdenken nutteloos. Zoals vuur brandstof moet hebben, en een handelaar handelswaar.

De Wanen voelden zich bedrogen door de Azen, die daar al een reputatie in hadden verdient. Uit woede onthoofden ze de Mijmeraar, en stuurden ze dit hoofd naar de Azen.

De Woedende Wijsgeer weende diepe tranen van rouw over zijn oom en vriend. Maar de wijsheid in het hoofd van de Mijmeraar ging niet verloren.

De Woedende Wijsgeer balsemde het hoofd, en prevelde er onbekende Runes over. De Mijmeraar zou eeuwig blijven mijmeren. Hij zag nu nog verder in de gescheiden werelden, en zou de Woedende Wijsgeer nog veel waardevol advies geven. Want om te mijmeren hoef je niet te leven, slechts geleefd te hebben.

 

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s