Landveattir verhaaltje

Op de eerste lentedag doolt Fred door het bos, zoals zijn gewoonte is. Hij weet de weg, hij kent dit bos als zijn broekzak. Hij stopt bij een grote boom. Voor de meeste mensen is dit gewoon een mooie boom, maar sommigen, zoals Fred, herkennen de tekenen. De bloemen eromheen, de ronde holen in de bast van de boom, alles wijst op hun aanwezigheid.  Hij opent zijn tas en haalt er een fles melk uit, nog warm van de geit en vermengt met pure honing.  Na de inhoud van de fles gewijd te hebben neemt hij zelf een slok en giet de rest in de boomholte.

Fred gaat zitten op een dode boomstronk, de zetel voor bezoekers weet hij. Na een lange stilte zucht hij diep. ”Ik moet jullie hulp vragen. Al generaties heeft mijn familie een goede relatie met jullie, en ik geloof dat onze beide families blij zijn met onze verstandhouding. Maar dit lijkt binnenkort ten einde te lopen. Al mijn spaargeld is gestolen, moge de dief zijn buidel vol met bladeren zien, en er komen binnenkort schuldeisers aan. Als ik hun niet kan betalen nemen ze zonder pardon mijn hele erfgoed in, om maar te verkopen aan de hoogste bieder!  Jullie zijn altijd goed voor ons geweest, en wij voor jullie. Alstublieft sta mij bij in deze moeilijke tijd.”

Fred blijft in stilzwijgen zitten. Langzaam komt er een gevoel van rust over hem heen, hij krijgt er vertrouwen in dat het allemaal goed zal komen.  Hij staat op en bedankt de bewoners van de boom. Op weg naar huis ziet hij in zijn ooghoek iets fonkelen. Heel kort maar.

Fred besluit te kijken waar het vandaan kwam, telkens als hij in de buurt is van waar de fonkel was, ziet hij een stukje verder weer iets fonkelen. De fonkel leidt hem naar een modderpoel. Op een spontane ingeving wroet Fred met zijn blote handen door de modder. Tot zijn grote schrik vindt hij een grote zak, welke vol blijkt te zijn met zilveren bestek! Te oud om de oorspronkelijke eigenaar nog proberen te traceren, maar zeker met genoeg waarde om hem uit de nesten te helpen. Hij stamelt bedankjes terwijl hij terug naar huis loopt.

 

Een paar dagen later besluit Fred om zijn redders beter te bedanken. Dit keer neemt hij een geitenvacht mee , veel waardevoller dan slechts melk. Samengeknoopt als gewaad.

Hij laat het achter in de boom, maar voelt zich ongemakkelijk. Alsof er gevaar op de loer is. Met meer haast dan gewoonlijk loopt mij naar huis, waar hij ontdekt dat de oostelijke muur van zijn boerderij is ingestort. Bovenop de bijenkorf. Fred weet dat hij een lange relatie heeft verpest en dat, hoe hard hij ook werkt, hij nooit meer de voorspoed van zijn voorouders zal bereiken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s