25 jaar

23:50 24 Junie, 1992 West/Terschelling. Maarten D.Schroders wordt geborden.

25 jaar geleden inmiddels, een kwart eeuw. 9 125 dagen, 219 000 uur, het is toch wat.

Volgens internet, en dus waar, vloog de bekende Hiterlfan Charles Lindberg over de Atlahtische oceaan op deze leeftijd. Het leuke is dat ik inmiddels OOK al over diezelfde oceaan ben gevlogen. Als passagier, maar toch.

Verder begon Joseph Smit op deze leeftijd de Mormoonse kerk, een knap gegeven.

Tja, het is toch wat.

Volgens internet is het de levensverwachting dat ik 81 jaar oud zou worden, ik moet er niet aan denken.

Maar het zet je wel weer eens aan het denken, wat heb ik bereikt? Wat wil ik nog bereiken? Wat vind ik dat ik nog MOET bereiken?  Wie heb ik bereikt?

Wie dacht ik te zijn op 25 jarige leeftijd? Ik had dit nooit verwacht, op veel vlakken ben ik oprecht prettig verbaast, maar er zijn ook vlakken waarin ik om eerlijk te zijn eigenlijk gewoon diep teleurgesteld ben in wie en waar ik nu ben.

Er is nog tijd, maar niet zo heel veel meer. Ik heb nog ruim de tijd om een carriere in te vullen, maar niet veel meer om er van begin af aan één te beginnen.

Ik moet nog even, ik ben er nog lang niet, maar we gaan door.

Ik heb nog een jaar of 50 vol te maken, net zo goed wat nuttigs mee doen, toch?

Mijmeraars bron

Alles is verbonden, vervlochten in de grote takken van die enorme boom die de Razende berijdt. Deze boom omvat alles wat voor ons bestaat, alle werelden die we kunnen leren kennen en oprecht begrijpen zitten ergens in deze onbevattelijke Taxus verstopt. Deze boom, dit kronkelpad tussen realiteiten, heeft drie grote wortels.

Één van die wortels eindigt in de bron van de mijmeraar. Een bron die dieper gaat dan mensen kunnen bevatten. Ergens in deze bron zit het scherpe gehoor van de deurwachter van het Azenhof, in een onbekend verleden geruild voor de wijsheid noodzakelijk voor de eeuwige wacht. Ook in deze duistere put geworpen is het alziend zicht van de Razende Heer, geruild tegen een teug van inzicht in het duisterste verleden en de onvermijdelijke toekomst.

Het is in deze bron waar wijsheden zijn verborgen, die alleen de grootmeesters in woorden waarlijk kunnen vatten, en die woorden zullen alleen door de meesters waarlijk begrepen worden. Wijsheden die voorbij de logica gaan, de boodschappen verborgen in het eeuwig tijdelijke, aan de rand van het oneindige. Dit alles en meer is daarin verborgen. Ergens in de diepte ligt de oorsprong van wat wij als ”leven” kennen, maar dichter bij de oppervlakte herkennen wij vaag de vormen van het lot, en heel misschien een stukje van onszelf.

 

Probeer het maar niet te begrijpen, deze bron. Door te begrijpen proberen we te claimen, te bezitten. Zoals Aas ooit Waan wou bezitten.

Waag het niet te negeren, deze bron. Door te negeren proberen we te smoren. Zoals Waan ooit Thurz wou smoren.

Laat ons gewoon mijmeren, verwerken, overdenken, peinzen. Niet om te begrijpen maar om te zien met het oog van Wodan, en te horen met het oor van Heimdal.