Hughinn en Mughinn als zeemeeuwen

De verhalen die we uit de Edda’s hebben geven ons de volgende feiten.

  • Wodan offerde zijn oog aan de Mijmeraar voor een dronk uit Mijmeraars bron. Dit deed Wodan als één van zijn vele avonturen met als doel zijn immense wijsheid en kennis te vergroten.
  • Wodan heeft twee raven, wiens namen meestal vertaald worden als gedachte en geheugen. Naar het schijnt klopt Gedachte voor Hughinn vrij goed, maar is Mughinn een stuk lastiger. Geheugen, gedachte, maar ook verlangen of behoefte past. Hoe het ook zei wordt gezegd dat deze raven alle werelden overvliegen en Wodan allerlei informatie over wat er allemaal gaande is in de oren krassen.

 

Deze raven worden door veel mensen tegenwoordig gezien als een soort onderdeel van de geest van Wodan, die Wodan door middel van een soort sjamanistische handeling kan laten reizen. Over hoe dit exact zit en elke leuke Noors/Germaanse of spirituele termen je erop kan loslaten kan je een ander (waarschijnlijk veel minder interessant) blogje schrijven.

Raven Kaldera, en verschillende anderen hebben de UPG dat deze raven onderdeel zijn van wat de Mijmeraar gaf als betaling voor dat oog. Dit komt in geen van de overlevende bronnen terug maar kan ik zelf wel plaatsen.

Dit allemaal als gegeven beschouwd. Volgt hier een persoonlijke gedachtegang.

De Goden zitten naar mijn weten niet vast in aardse concepten van diersoorten en dergelijke, de verhalen zijn beelden die bepaalde volken hadden om het allemaal een beetje begrijpelijk over te laten komen. De sociaal culturele filter zit al in de kennis en inzichten die een mens binnenkrijgt van de Goden, laat staan in hoe diegene dit beschrijft aan volksgenoten. Raven zijn, onder andere, bekende lijkenpikkers. In een periode waar Wodan geliefd danwel gevreesd was door zij die ver van huis zouden gaan sneuvelen op slagvelden, zijn Raven een bekend en logisch zinnenbeeld.

 

Maar ik en de meeste anderen die deze Goden vandaag de dag leren kennen, zijn geen krijgers. Onze wereld is verandert, de link tussen Wodan en raven zit natuurlijk diep, en ik zal nooit ontkennen dat deze op verschillende lagen waar en zinvol is, maar hier is een ander zinnebeeld. Ik hoop dat ik deze zo weet te beschrijven dat anderen er wat aan hebben.

 

Denk aan een schier eindeloze zee, van horizon tot horizon zie je alleen water. Op het eerste zicht is het erg moeilijk om te zien waar het water maar een meter of wat diep is, en waar de diepte onpeilbaar is. Over dit water zweven de zeemeeuwen, veel zien hun als een symbool van vrijheid, maar ze worden gestuurd door andere krachten dan wij kunnen waarnemen. Krachten die wij zelden bereidt of in staat zijn te bevatten.

Terwijl je kijkt naar deze wezens, die schijnbaar zo doelloos boven de zee zwerven, zie je ineens eentje naar beneden duiken. Ze komt al snel weer boven met een vis. Je kan weten dat deze vis dicht aan de oppervlakte zat, maar als je heel eerlijk bent, had deze vannuit jouw perspectief net zo goed van de zeebodem geplukt kunnen zijn. Je had nooit geweten dat deze daar zat, en ook als je het wel wist, had je er misschien helemaal niet voor gekozen. De meeuw brengt de vis naar je toe, smijt het voor je voeten of in je gezicht. Of je nu wilt of niet, je hebt die vis. Je krijgt van niemand instructie over wat je ermee aan moet. Je koos er niet voor, je wilt het waarschijnlijk helemaal niet eens, maar je krijgt het lekker terug.

 

De zee is een deel van je geest, de bron van de Mijmeraar, daar waar alle informatie en ervaringen van jezelf en zelfs de geschiedenis van voor jij ”jij” was ligt opgeslagen. Soms diep en soms tegen de oppervlakte aan.

De vissen zijn herinneringen en gedachtes, soms zijn ze rottend en stinkend, een andere keer springlevend en spartelend. De meeuwen zijn voor jou zoals de raven voor Wodan zijn, ze pikken deze visjes uit de zee voor je, gestuurd door je geheugen, door je gedachten, door je verlangens en behoeftes. Je kan deze meeuwen leren kennen, aanmoedigen om bepaalde vis te laten zitten bijvoorbeeld, of anderzijds aan jouw kant proberen te krijgen. Want ik geloof niet dat ze dat altijd zullen zijn. Net zoals je er niet van uit moet gaan dat je eerste gevoel ergens bij altijd ergens op zal slaan, of dat je verlangen naar iets (of iemand) slim is om op te volgen. Misschien is dat onderdeel geweest van de prijs die de Mijmeraar aan Wodan gaf, dat de raven aan zijn kant zullen zijn en aangestuurd kunnen worden.

Hoe dan ook, het lijkt mij een interessante gedachte om erbij te halen wanneer je weer eens ligt te wachten op de rustige slaap, en die meeuwen een rotte vis in je gezicht smijten.

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s