Bronnenmijmering

Over het algemeen leven wij met de nuttige illusie dat ieder van ons een op zichzelf staand individu is. Anderen zijn wellicht onderdeel van verschillende soorten van massa, maar wijzelf zijn uniek individueel.

sheeple
https://xkcd.com/610/

In spirituele kringen leeft er een ander concept. Een breed gedragen idee van ”wij zijn allemaal onderdeel van een onbevatbaar universeel AL”.

Kijk, ik houd niet van absolute waarheden, its all relative. Maar er is een zienswijze die naar mijn mening lang niet genoeg overwogen wordt. Één die ten grondslag ligt aan zaken als het collectief onderbewustzijn.

Wij zijn, ieder als persoon, een overlappende reflectie van verschillende grotere zaken. Ik ben een reflectie van een lange lijn Schroders’en, maar ook van een Zeeders lijn. Ik ben een Terschellinger, met alle lading die dat mij mee heeft gegeven, maar ook een Nederlander. Ik ben een Zusje-Van-Licht supporter, een Vaper, een Heiden, een roker, een festival-vrijwilliger en een baarddrager. Elk van deze aspecten en nog veel meer hebben een spirituele of energetische dimensie, een soort gemeenschappelijke bron van ervaringen, overtuigingen en emoties. Ik put uit elk van de bronnen, voeg er mijn eigen ervaringen aan toe, en verwerk de ervaringen/lessen die uit hun komen.

Natuurlijk put ik niet evenveel uit elke bron. Ik ben veel minder relevant een Vaper dan dat ik een Heiden ben, bijvoorbeeld.

 

Ik denk dat het goed zou zijn voor veel mensen om te ontdekken uit welke bronnen ze het meeste putten. Om inzicht te krijgen waar bepaalde aspecten en neigingen vandaan komen. Ik denk dat we op die manier veel meer kunnen leren begrijpen waar we eigenlijk mee bezig zijn en hoe we er het beste mee bezig kunnen worden (en zelfs een beter beeld kunnen krijgen over wat ”het beste” is!)

 

Reincarnatie, vooral binnen de famillielijn, wordt er vaak bijgehaalt. Maar ik zou dat principe dus breder willen trekken. Niet alleen conflicten uit een verleden, maar ook gedeelde situaties in het heden. Niet elk van deze ”putten” is even makkelijk te vinden of te benoemen, maar het is de moeite waard om te proberen.

 

wellwellwell

 

 

Hughinn en Mughinn als zeemeeuwen

De verhalen die we uit de Edda’s hebben geven ons de volgende feiten.

  • Wodan offerde zijn oog aan de Mijmeraar voor een dronk uit Mijmeraars bron. Dit deed Wodan als één van zijn vele avonturen met als doel zijn immense wijsheid en kennis te vergroten.
  • Wodan heeft twee raven, wiens namen meestal vertaald worden als gedachte en geheugen. Naar het schijnt klopt Gedachte voor Hughinn vrij goed, maar is Mughinn een stuk lastiger. Geheugen, gedachte, maar ook verlangen of behoefte past. Hoe het ook zei wordt gezegd dat deze raven alle werelden overvliegen en Wodan allerlei informatie over wat er allemaal gaande is in de oren krassen.

 

Deze raven worden door veel mensen tegenwoordig gezien als een soort onderdeel van de geest van Wodan, die Wodan door middel van een soort sjamanistische handeling kan laten reizen. Over hoe dit exact zit en elke leuke Noors/Germaanse of spirituele termen je erop kan loslaten kan je een ander (waarschijnlijk veel minder interessant) blogje schrijven.

Raven Kaldera, en verschillende anderen hebben de UPG dat deze raven onderdeel zijn van wat de Mijmeraar gaf als betaling voor dat oog. Dit komt in geen van de overlevende bronnen terug maar kan ik zelf wel plaatsen.

Dit allemaal als gegeven beschouwd. Volgt hier een persoonlijke gedachtegang.

De Goden zitten naar mijn weten niet vast in aardse concepten van diersoorten en dergelijke, de verhalen zijn beelden die bepaalde volken hadden om het allemaal een beetje begrijpelijk over te laten komen. De sociaal culturele filter zit al in de kennis en inzichten die een mens binnenkrijgt van de Goden, laat staan in hoe diegene dit beschrijft aan volksgenoten. Raven zijn, onder andere, bekende lijkenpikkers. In een periode waar Wodan geliefd danwel gevreesd was door zij die ver van huis zouden gaan sneuvelen op slagvelden, zijn Raven een bekend en logisch zinnenbeeld.

 

Maar ik en de meeste anderen die deze Goden vandaag de dag leren kennen, zijn geen krijgers. Onze wereld is verandert, de link tussen Wodan en raven zit natuurlijk diep, en ik zal nooit ontkennen dat deze op verschillende lagen waar en zinvol is, maar hier is een ander zinnebeeld. Ik hoop dat ik deze zo weet te beschrijven dat anderen er wat aan hebben.

 

Denk aan een schier eindeloze zee, van horizon tot horizon zie je alleen water. Op het eerste zicht is het erg moeilijk om te zien waar het water maar een meter of wat diep is, en waar de diepte onpeilbaar is. Over dit water zweven de zeemeeuwen, veel zien hun als een symbool van vrijheid, maar ze worden gestuurd door andere krachten dan wij kunnen waarnemen. Krachten die wij zelden bereidt of in staat zijn te bevatten.

Terwijl je kijkt naar deze wezens, die schijnbaar zo doelloos boven de zee zwerven, zie je ineens eentje naar beneden duiken. Ze komt al snel weer boven met een vis. Je kan weten dat deze vis dicht aan de oppervlakte zat, maar als je heel eerlijk bent, had deze vannuit jouw perspectief net zo goed van de zeebodem geplukt kunnen zijn. Je had nooit geweten dat deze daar zat, en ook als je het wel wist, had je er misschien helemaal niet voor gekozen. De meeuw brengt de vis naar je toe, smijt het voor je voeten of in je gezicht. Of je nu wilt of niet, je hebt die vis. Je krijgt van niemand instructie over wat je ermee aan moet. Je koos er niet voor, je wilt het waarschijnlijk helemaal niet eens, maar je krijgt het lekker terug.

 

De zee is een deel van je geest, de bron van de Mijmeraar, daar waar alle informatie en ervaringen van jezelf en zelfs de geschiedenis van voor jij ”jij” was ligt opgeslagen. Soms diep en soms tegen de oppervlakte aan.

De vissen zijn herinneringen en gedachtes, soms zijn ze rottend en stinkend, een andere keer springlevend en spartelend. De meeuwen zijn voor jou zoals de raven voor Wodan zijn, ze pikken deze visjes uit de zee voor je, gestuurd door je geheugen, door je gedachten, door je verlangens en behoeftes. Je kan deze meeuwen leren kennen, aanmoedigen om bepaalde vis te laten zitten bijvoorbeeld, of anderzijds aan jouw kant proberen te krijgen. Want ik geloof niet dat ze dat altijd zullen zijn. Net zoals je er niet van uit moet gaan dat je eerste gevoel ergens bij altijd ergens op zal slaan, of dat je verlangen naar iets (of iemand) slim is om op te volgen. Misschien is dat onderdeel geweest van de prijs die de Mijmeraar aan Wodan gaf, dat de raven aan zijn kant zullen zijn en aangestuurd kunnen worden.

Hoe dan ook, het lijkt mij een interessante gedachte om erbij te halen wanneer je weer eens ligt te wachten op de rustige slaap, en die meeuwen een rotte vis in je gezicht smijten.

 

 

 

 

Hollandse Nasi

Geïnspireerd door één van de betere Facebook gesprekken van de laatste tijd, over het eclecticisme.

Voor zij die het niet weten: in religieus/spirituele zin betekend eclecticisme makkelijk gezegd dat je je niet op 1 pad of richting richt, maar elementen uit allerlei bronnen haalt en die samenvoegt om een voor jou aansprekend geheel te maken. Wicca bijvoorbeeld staat erom bekend enorm eclectisch te zijn, en naar mijn mening niet op een goede manier.

Een voordeel van een eclectische aanpak is dat het je enorm veel vrijheid geeft. Er is altijd wel een nieuwe Godheid of concept die interessant is.  Het is dan ook logisch dat deze aanpak populair is in het tijdperk van het massa-individualisme en het absolute dogma van anti-dogmatiek. Iedereen kan zijn of haar eigen religie mix en matchen.

Het zelfde principe kom je ook tegen in architectuur en koken bijvoorbeeld. Gebouwen met Romeinse gewelven en Keltische versieringen bijvoorbeeld, of een gerecht dat in de zonder blikken of blozen ”Hollandse nasi” genoemd wordt.

Laat ik ten eerste het verplichte riedeltje afgaan. Ik heb natuurlijk niet het recht om wie dan ook van welke religieuze ideeën af te houden. Ik ben geen autoriteitsfiguur, en om het af te maken, mijn beste vriendin is eclectisch.

Maar ik vind het wel nuttig om ook dit soort dingen af en toe een kritisch te bekijken. Het is belangerijk en intressant om denkwijzen en dergelijke over dit soort onderwerpen af en toe weer eens te vergelijken, te onderbouwen en kritisch te benaderen.

 

Kijk, de mythologieën die we nu kennen zijn eigenlijk ook maar een kunstmatige reflectie van een momentopname van een klein deel van het wereldbeeld van een klein deel van een cultuur. Ik geloof oprecht dat, wanneer je denkt in absoluten je meestal al direct onrecht doet aan de realiteit. Religie en spiritualiteit zijn nou juist zaken waarin je door mag blijven groeien en leren. Je krijgt de antwoorden niet op een zilveren bordje, je moet er zelfs aan werken om de juiste vragen te leren stellen (om nog maar niet te beginnen over het concept ”juist” in deze zin).  Dat gezegd hebbende, er is wel meerwaarde in afbakenen vind ik. Ten eerste nodigt eclectisme voor mijn gevoel vrij makkelijk uit tot oppervlakkigheid. Wodan is allvader, Zeus is oppergod en Ra ook. Leuk en aardig, maar ze hebben ook echt wel onderlinge verschillen en ieder hun eigen persoonlijkheid en kracht! En volgens mij kan je die het beste leren kennen door de context van waar ze vandaan komen ook te leren kennen.

Waarom is Wodan bloedbroeder met Loki? Wat bedoelde men eigenlijk met bloedbroeder in die tijd? Hoe zit Wodan’s relatie met Freya in elkaar? Hij had veel wijsheid en macht, maar was toch ondergeschikt aan het Lot dat blijkbaar alleen Frigg en de Nornen kennen.

Volgens mij kan je door dit soort overdenkingen de diepgang van individuele Goden beter leren kennen, en daardoor ook meer inzicht in bijvoorbeeld wat we van ze kunnen en mogen leren.

Natuurlijk kan je dit doen met meerdere systemen, in theorie. Maar het is lastig genoeg echt de diepte in te gaan en te blijven duiken van 1 systeem, zelfs indien strak afgebakend. En volgens mij als je de Goden van meerdere systemen oppervlakig met elkaar verbind en op 1 lijn stelt, zonder ze te leren kennen, je eindigt met een slechte parodie die beledigend is voor alle betrokken partijen.

Om het maar zo te zeggen, een Hollandse Nasi zal best goed kunnen smaken en een samenhangend geheel zijn waar Hollandse en Oosterse ingrediënten elkaar tegenkomen en vernieuwen. Maar als je het niet goed doet, krijg je een aardappel in een bakje rijst. En zelfs als jij dat wel lekker vind, het heeft niets van doen met de Hollandse keuken of met nasi.

 

 

 

 

 

 

25 jaar

23:50 24 Junie, 1992 West/Terschelling. Maarten D.Schroders wordt geborden.

25 jaar geleden inmiddels, een kwart eeuw. 9 125 dagen, 219 000 uur, het is toch wat.

Volgens internet, en dus waar, vloog de bekende Hiterlfan Charles Lindberg over de Atlahtische oceaan op deze leeftijd. Het leuke is dat ik inmiddels OOK al over diezelfde oceaan ben gevlogen. Als passagier, maar toch.

Verder begon Joseph Smit op deze leeftijd de Mormoonse kerk, een knap gegeven.

Tja, het is toch wat.

Volgens internet is het de levensverwachting dat ik 81 jaar oud zou worden, ik moet er niet aan denken.

Maar het zet je wel weer eens aan het denken, wat heb ik bereikt? Wat wil ik nog bereiken? Wat vind ik dat ik nog MOET bereiken?  Wie heb ik bereikt?

Wie dacht ik te zijn op 25 jarige leeftijd? Ik had dit nooit verwacht, op veel vlakken ben ik oprecht prettig verbaast, maar er zijn ook vlakken waarin ik om eerlijk te zijn eigenlijk gewoon diep teleurgesteld ben in wie en waar ik nu ben.

Er is nog tijd, maar niet zo heel veel meer. Ik heb nog ruim de tijd om een carriere in te vullen, maar niet veel meer om er van begin af aan één te beginnen.

Ik moet nog even, ik ben er nog lang niet, maar we gaan door.

Ik heb nog een jaar of 50 vol te maken, net zo goed wat nuttigs mee doen, toch?

Landveattir verhaaltje

Op de eerste lentedag doolt Fred door het bos, zoals zijn gewoonte is. Hij weet de weg, hij kent dit bos als zijn broekzak. Hij stopt bij een grote boom. Voor de meeste mensen is dit gewoon een mooie boom, maar sommigen, zoals Fred, herkennen de tekenen. De bloemen eromheen, de ronde holen in de bast van de boom, alles wijst op hun aanwezigheid.  Hij opent zijn tas en haalt er een fles melk uit, nog warm van de geit en vermengt met pure honing.  Na de inhoud van de fles gewijd te hebben neemt hij zelf een slok en giet de rest in de boomholte.

Fred gaat zitten op een dode boomstronk, de zetel voor bezoekers weet hij. Na een lange stilte zucht hij diep. ”Ik moet jullie hulp vragen. Al generaties heeft mijn familie een goede relatie met jullie, en ik geloof dat onze beide families blij zijn met onze verstandhouding. Maar dit lijkt binnenkort ten einde te lopen. Al mijn spaargeld is gestolen, moge de dief zijn buidel vol met bladeren zien, en er komen binnenkort schuldeisers aan. Als ik hun niet kan betalen nemen ze zonder pardon mijn hele erfgoed in, om maar te verkopen aan de hoogste bieder!  Jullie zijn altijd goed voor ons geweest, en wij voor jullie. Alstublieft sta mij bij in deze moeilijke tijd.”

Fred blijft in stilzwijgen zitten. Langzaam komt er een gevoel van rust over hem heen, hij krijgt er vertrouwen in dat het allemaal goed zal komen.  Hij staat op en bedankt de bewoners van de boom. Op weg naar huis ziet hij in zijn ooghoek iets fonkelen. Heel kort maar.

Fred besluit te kijken waar het vandaan kwam, telkens als hij in de buurt is van waar de fonkel was, ziet hij een stukje verder weer iets fonkelen. De fonkel leidt hem naar een modderpoel. Op een spontane ingeving wroet Fred met zijn blote handen door de modder. Tot zijn grote schrik vindt hij een grote zak, welke vol blijkt te zijn met zilveren bestek! Te oud om de oorspronkelijke eigenaar nog proberen te traceren, maar zeker met genoeg waarde om hem uit de nesten te helpen. Hij stamelt bedankjes terwijl hij terug naar huis loopt.

 

Een paar dagen later besluit Fred om zijn redders beter te bedanken. Dit keer neemt hij een geitenvacht mee , veel waardevoller dan slechts melk. Samengeknoopt als gewaad.

Hij laat het achter in de boom, maar voelt zich ongemakkelijk. Alsof er gevaar op de loer is. Met meer haast dan gewoonlijk loopt mij naar huis, waar hij ontdekt dat de oostelijke muur van zijn boerderij is ingestort. Bovenop de bijenkorf. Fred weet dat hij een lange relatie heeft verpest en dat, hoe hard hij ook werkt, hij nooit meer de voorspoed van zijn voorouders zal bereiken.

Beltane en Walpurigsnacht

1 Mei is voor veel mensen een feestdag. Het is de internationale dag van de arbeid, traditioneel dé dag voor Socialisten en Communisten om zich verenigd te weten en elkaar aan te moedigen voor de klassenstrijd, en te verheugen op een samenleving zonder klasse en met recht voor iedereen. Een vroeg kernpunt was de 8 urige werkdag. De genoemde logica was dat het etmaal in drieën werd verdeeld. Één derde voor het werk, één derde voor het slapen, en één derde voor persoonlijke invulling.

 

Ahum. maar feesten en werken aan een betere toekomst in deze periode is ouder dan het Socialisme, het Communisme, of het falend systeem dat deze ideologieën noodzakelijk heeft gemaakt.

 

Deze periode, zeg maar 30 april of 1 mei, is de tegenhanger van Halloween/Shamhain.

Op beide dagen is de grens tussen leven en dood, actief en passief dun. Het zijn beide overgangsdagen. Waar Shamhain de winter inluid, luid Walpurisnacht de zomer in. Het word tijd om die dekens van je af te smijten, de deur uit te gaan en de lente op te snuiven. Dat is tenminste mijn persoonlijke ervaring rond deze gebeurtenis. Er wordt veel beweert over de geschiedenis van deze dagen, bij Kelten en Germanen. Ik ga even een kort onderzoekje doen hoeveel er historisch realitisch is.

 

Als eerste, Beltane.

Beltane word genoemd door een Bisschop/koning van rond 900. Volgens zijn beschrijven is het in vooral een reinigingsfeest. Elementen hiervan zien  we terug bij tradities in heel Europa. Door middel van vuur werden mensen en vee gereinigd, waardoor ze jong, fris en fruitig aan de zomer konden meedoen. Met deze geschiedenis is het één van de weinige dagen in de bekende Wicca jaarkalender met een sterke historische basis.

De naam is ook verassend goed een goede theorie over te vinden. Het Tane deel, komt waarschijnlijk van Tine, wat vuur betekend. Het vuur van Bel dus. Maar wie of wat is Bel dan?  In de 20ste eeuw werd aangenomen om verschillende redenen dat Bel licht, schijnend of wit betekend. Dus een beetje het beeld van een vuur waar een helend wit licht uit komt. Ik zeg heel eerlijk, plausibel.

 

Helaas gaat de bieb inmiddels sluiten, misschien dat ik thuis nog een stuk over Walpurisnacht voor elkaar krijg. Fijne mooi-wit-vuur-dag alvast!

 

 

 

 

 

 

Even Escapisme

Zo af en toe moet je gewoon schijt hebben aan wat realistisch is, aan wat kan. En gewoon even ontsnappen.

 

Vandaar deze post, een beschrijving van een fictieve modern Heidense staat, Heideland.

 

Mensen zijn ingedeeld in Sibbes. Deze functioneren een beetje als de zuilen ten tijde van de Verzuiling. Het is mogelijk maar zeldzaam om lid te zijn van meer dan 1 sibbe tegelijkertijd. Sommige Sibbes hebben een duidelijk leiderschap die in de grote lijnen keuzes maakt, anderen laten alle volle leden meepraten of zelfs meestemmen, en een klein aantal indivualisten-Sibbes gaan prat op de persoonlijke autonomie van ieder van hun leden, en vormen eigenlijk alleen formeel een verband. Over het algemeen is er een verschil tussen aspirant-leden, volle leden, en raadsleden. Hoe deze verschillen precies ingevuld worden verschilt weer per sibbe. Een kind is automatisch aspirant lid van alle Sibbes waar de ouders lid van zijn, en de opvoeding is dan ook de verantwoordelijkheid van de gehele Sibbe. . Meestal word een kind vol lid van de Sibbe waar hij of zij bij is opgegroeid wanneer hij heeft bewezen verantwoordelijk genoeg te zijn om eigen keuzes te maken. Wanneer dit precies is hangt af van de Sibbe.

Binnen de Sibbe zijn er rituelen om aan te geven dat iemand volledig lid is geworden. Per sibbe verschilt welke mate van hiërarchie en samenhang er is. De meesten blijven in de Sibbe waarin ze geboren zijn, maar besluiten eruit te gaan ”in good standing” is mogelijk. Uit een sibbe getrapt worden is een enorm hoge straf, weggelegd voor eedbrekers en eerlozen, waarin iemand buiten de samenleving komt te staan. Zo iemand heeft beperkte rechten en kan alleen op basis van zijn eigen naam en reputatie ergens aanspraak op doen.Opgenomen worden in een andere Sibbe daarna is lastig, maar niet onmogelijk.

In sociale omgang worden mensen veelal beoordeeld op basis van de reputatie van hun sibbe.

 

Elke Sibbe heeft de mogelijkheid om zichzelf te vertegenwoordigen op het Ding (gemeente) het Hoge Ding (provincie) en het Allding (Nationaal). Veel Sibbes werken samen om een sterkere vertegenwoordiging bij het Hoge Ding en het Allding te krijgen.

Bij alle Dingen wordt er vertrouwd op de expertise van professionals in het veld. Elk vakgebied heeft een Gilde, die erop gericht is hun vakgebied te ontwikkelen en te verbeteren ter bate van iedereen. Bij elke Ding vergadering wordt er door iedereen die meedoet een zware eed afgelegd. Waar ze beloven in al hun keuzes te laten leiden door eer en geweten, de meeste Ding plaatsen hebben de runes Tiwaz en Othal duidelijk vertegenwoordigd, bij het alding in de vorm van een bindrune die op zegels en vlaggen staan. Om de deelnemers te helpen te handelen met oog op het recht van Tiwaz, en het erfgoed van Othal te onthouden.

 

 

Op het gebied van geloof heerst in de kern persoonlijke vrijheid. Sommige Sibbes hebben een duidelijker religieus karakter dan anderen. Maar zolang iemand zijn of haar woord nakomt, en de Wyrd van hun samenleving versterkt, wordt er niet enorm veel belang gehecht aan het daadwerkelijke geloof van diegene. Religieuzere Sibbes gaan er prat op dat er uit hun gelederen vaak Gothi’s naar voren komen. Een Gothi is een formele titel waarvoor je in aanmerking komt als een relevant aantal mensen zegt naar jou toe te gaan voor spirituele of religeuze raad of handelingen. Om door de staat erkent te worden dien je een lang traject af te leggen waarin je eerbaarheid en je kennis onder proef wordt genomen. Met een oficieel certificaat krijg je de mogelijkheid om rituelen van Sibbes te leiden. Voor welke gelegenheid er een officieel ritueel is, hang af van de Sibbe. Maar het gevolg van een geleid ritueel wordt waar relevant erkent door de staat en de Sibbes die de betreffende Sibbe in goede reputatie achten.

 

 

Sibbes zorgen over het algemeen voor het levensonderhoud van al haar leden. Goederen worden vaak gepoold om onderling te verdelen. Op een aantal individualistischere Sibbes na geven de meesten een onvoorwaardelijk bestaansminimum aan hun leden. Echte tekorten zijn er feitelijk nooit omdat er brede tevredenheid heerst. Er heerst geen status aan materiele bezittingen en vrijwel iedereen is meer dan bereid het meeste goed te delen.

Geld is nog beperkt in gebruik, en dan ook alleen als beperkt handelsmiddel. Digitaal geld wordt binnen Heideland niet meer gebruikt, en het concept schuld is iets waar reizigers bij het haardvuur kinderen en volwassenen mee verbazen en angst mee aanjagen. De kunstvoorwerpen en ambacht producten van Heideland zijn in het buitenland grof geld waard, en vormen een groot onderdeel van de export, samen nieuwe ontwikkelingen op het gebied van lokale energieopwekking. Aangezien de meeste Sibbes zelfvoorzienend zijn op het gebied van primaire levensbehoeften bestaat de import vooral uit luxeproducten.

 

Internationaal is Heideland overwegend isolationistisch. Het heeft een beperkt staand leger die vooral gericht is op het beheersen van calamiteiten in eigen land.

 

 

 

 

 

Ertha, Tiwaz en Mannus

Rond het heillige bos zijn er kleine kampjes ontstaan, de spanning onder de bezoekers is voelbaar.

Morgen zal het grootste Allding ooit plaatsvinden. Stammen vanuit heel vrij Germanië zullen zich laten horen en voor eens en altijd bepalen of de toekomst vrij en Germaans, of onderworpen en Romeins zal zijn. Verschillende stammen vechten al sinds heugenis onder Romeinse eenheden, anderen vechten zoals vanouds alleen voor hun heer, die weer vecht voor zijn volk. Er heerst geen onderlinge verbintenis, de Bataven in het westen zijn onverstaanbaar met hun met Keltisch en latijn doorspekte tongval, terwijl de Cherusken het onderling nog steeds niet eens zijn over of ze voor de vrijheid of de welvaart zullen vechten.

Het is om deze spanning te verbreken dat de sprooksprekers, wijze reizigers die ons Germanen herinneren aan de oude verhalen, de beste plaats aan de kampvuren opeisen en het volgende verhaal spreken. :

Nogsteeds zweren wij bij het Dingrecht op onze eerste voorvader, Tiwaz, eerste onder de Goden. Waar Donar de Reuzen van buiten weghoudt, beschermt Tiwaz ons tegen het beest in onszelf. Hij waakt op de wetten die nodig zijn om ons mensen te laten zijn, het is in zijn naam dat we eedbrekers, moordenaars en dieven straffen, en het is onder zijn toeziende blik dat de meest heillige eeden worden gedaan. Hij offerde zijn hand om de allesverslindende wolf, Veendwaler, gevangen te nemen en ons vooralsnog te bewaren uit de muil waar ooit de Alvader zelf in zal verdwijnen.

Het was Tiwaz die ooit, in een duister en vormloos verleden Ertha, de moeder van alles waarvan wij leven, tegenkwam. Zelfs de Romeinen erkennen het belang van Ertha, die zij Gaia noemen. Tiwaz wilde Ertha als de zijne hebben, bezitten en thuis houden alsof ze een trofee was. Hoewel Ertha de waarde van Tiwaz welzeker herkende, en wist dat zij samen inderdaad een sterk en liefdevol koppel zouden vormen, wees zij hem toch af. Waar hij zich door liet lijden was niet liefde maar hebzucht, en Ertha zou haarzelf nooit bezit laten worden.

n een waas van woede ontnam Tiwaz zichzelf  zijn eer, en veroverde het lichaam van Ertha. Verslonden door zijn eigen hebzucht verkrachtte hij Ertha, die stilzwijgend het liet gebeuren. Zij had dit kunnen voorkomen, maar om redenen die wij nooit zullen kunnen weten, deed zij dit niet.

Pas nadat hij zijn innerlijk vuur had bekoeld, besefte Tiwaz wat hij had gedaan. Uit schaamte trok hij zich eeuwig terug in het Azenrijk waar hij thuishoort.

Uit deze samengang baarde Ertha Mannus, de eerste van de vrije mensen. Zowel Ertha als Tiwaz hielden van Mannus, en hoewel ze elkaar nooit meer zullen kennen, voedden ze Mannus gezamenlijk doch gescheiden van elkaar op.

Ertha schonk Mannus alle kruipende, zwemmende en vliegende wezens. Om zich mee te voeden of om mee samen te werken. Ook schonk zij Mannus de macht om hout en steen te bewerken.

Maar Tiwaz zag in Mannus de vlam die hijzelf door had gegeven. De drang tot overheersing, onderwerping en ontheilliging. Daarom gaf hij Mannus het Dingrecht, en de eerste wetten. Door deze regels te kennen en zich aan te houden zou Mannus de eer die zijn vader had verspeeld, kunnen bewaren. En voor altijd zijn plek kennen in harmonie met de Goden en de Natuur.

Naarmate de tijd verder zou verlopen, en Mannus opgroeide tot een ware held, begon hij de vrije wereld te verdelen. Zijn oudste zonen, Yngi, Herm en Istea vormden de drie grote stammen aan de zee, zij leefden in gezonde concurrentie met elkaar en kwamen telkens bijeen voor het alding, waar ze elkaar beoordeelden op hun eer en rechtvaardigheid, en elkaar herinnerden aan de heilige plichten die hun waren toebedeeld. Zij gedrieën begonnen wat ons nu nog samen kan  houden.

Mannus kreeg steeds meer zonen, elk van welk een eigen stam begon. Tiwaz zag zijn nageslacht de vrije wereld bevolken, en moedigde zijn Azenbroeders hen uit te dagen en krachtig te laten worden.

Ertha zag haar nageslacht verspreiden en wist dat ze, langzaam maar zeker hunzelf en hun band met haar zouden vergeten. Dus vroeg ze aan haar geliefde Wanen om van hun te houden, en hun hun aard te laten herinneren.

Elk van deze zonen leidde zijn volk naar glorie, en leeft voort in de vele zonen en dochters die bij hun stam horen. Maar hoeveel we ook worden, en hoe verward we onderling ook mogen raken, wij hebben allen nog de aard van Mannus. Indien wij, als volk, onze eigenheid laten verdwijnen, dan wordt een verband tussen Tiwaz en Erthe, Aesir en Waan, verbroken. En dan zal het eeuwen duren voor onze nakomelingen in geest de weg terug weten te vinden.

 

De volgelingen van Mannus, door eed en plicht verbonden, zullen ooit weer terugkomen. Zij zullen zich in onze voetsporen weten, maar welk pad laten wij voor hen achter? Bedenk u in de jaren die komen dat u uzelf niet cadeau heb gekregen van uw voorouders of Goden, maar in bruikleen heeft van uw nakomelingen en uw Goden.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Het bovenstaande verhaal heb ik verzonnen, maar ik heb geprobeerd het verhaal zelf te laten passen bij de informatie die we hebben van de Germanen rond het jaar 0. Het is namelijk volgens mij tijd om verhalen te gaan vertellen. Niet alleen de verhalen zoals die ooit zijn opgeschreven, maar om zelf uit de put van de Mijmeraar te putten, en om het te verdienen het bloed van Kvasir op onze lippen te proeven.

 

De Overdenker en de mijmeraar.

De oorlog eindigde. Niet door weemoed, liefde of beslechting van het conflict, maar door wederzijdse uitputting.  Het gebrek aan reden om de strijd te staken werd eindelijk ingehaald door het gebrek aan reden om te strijd voort te zetten.

Om de vrede te bewaren, zouden beide stammen de ander een gijzelaar en ambassadeur sturen. Deze zou bij de voormalige tegenstanders een nieuw leven opbouwen en het beste van zijn afkomst vertegenwoordigen en een betere reputatie bouwen. Tegelijkertijd zou de aanwezigheid van hun geliefden voormalige vijanden weerhouden van het opnieuw beginnen van de strijd.

De Wanen stuurden hun schoonsten. Njord, heer van de woeste zee en al haar rijkdommen. Maar ook zijn kinderen, onafscheidelijk als zij waren. De mooie Freya, die haar magische krachten al had bewezen aan de Azen en haar broer en gemaal, Freyr, die aan schoonheid en vruchtbaarheid aan zijn geliefde zuster gelijk was. Gedrieën vertegenwoordigen zij de kern van de Wanen. Schoonheid, welvaart, liefde en vrijheid.

De Azen lieten zich niet onderdoen. Zij stuurden de Overdenkende, Hoenir en Mimir, de Mijmeraar.

De Overdenker had de mens het cadeau gegeven van de Rede, de mogelijkheid om te redeneren en te overwegen. De Wanen zagen hem direct als een machtige heerser en maakten hem een Ouderling in hun stam.

Mijmeraar was niet minder wijs, hij beheerde al eeuwen de bron der inzichten, waarvoor de Woedende Wijsgeer zijn oog moest geven om een teug te ontvangen. Hij gaf het beste raad, voor zij die het geduld hadden om het wikken en wegen te laten gebeuren, en het antwoord konden begrijpen.

Gezamenlijk brachten ze de Wanen veel wijsheid en inzichten. De Overdenkende vroeg raad aan de Mijmeraar, en samen wisten ze de wijsheid te vinden. De Wanen konden het advies van de Overdenkende waarderen, maar niet altijd begrijpen. De Mijmeraar werd niet gewaardeerd, hij deed lang over een antwoord vinden, zelfs als de Wanen het makkelijk vonden.

Als de twee gescheiden waren, ging het helemaal fout. De Mijmeraar bleef wikken en wegen, en kwam nooit tot een duidelijk antwoord, en de Overdenker gaf telkens hetzelfde antwoord. ”Vraag het iemand anders, die komt met een kloppender antwoord”.   Een waar antwoord, want zonder mijmeren, en de wijsheid van diep is het overdenken nutteloos. Zoals vuur brandstof moet hebben, en een handelaar handelswaar.

De Wanen voelden zich bedrogen door de Azen, die daar al een reputatie in hadden verdient. Uit woede onthoofden ze de Mijmeraar, en stuurden ze dit hoofd naar de Azen.

De Woedende Wijsgeer weende diepe tranen van rouw over zijn oom en vriend. Maar de wijsheid in het hoofd van de Mijmeraar ging niet verloren.

De Woedende Wijsgeer balsemde het hoofd, en prevelde er onbekende Runes over. De Mijmeraar zou eeuwig blijven mijmeren. Hij zag nu nog verder in de gescheiden werelden, en zou de Woedende Wijsgeer nog veel waardevol advies geven. Want om te mijmeren hoef je niet te leven, slechts geleefd te hebben.