Mannaz en Fehu

De volgende twee korte verhalen zijn door mij geschreven voor het Heidens Café van 12-05 over Mannen en vrouwen bij de oud-Germanen. Ze dienden als illustratie om de verschillen van de plichten voor mannen en vrouwen te verduidelijken. Ze zijn zo geschreven dat ze op meerdere gemeenschappen in een brede tijdsperiode van toepassing zouden kunnen zijn. Veel leesplezier.

 

Met één snelle beweging vloeit het bloed van de geit over het altaar. Het hele huishouden kijkt met ingehouden adem toe hoe Mannaz, de heer des huizes, een offer brengt. Hij vraagt hiermee om steun voor de komende winter.

Na dit ritueel overlegt Mannaz met Fehu, zijn eerste vrouw over het huishouden. Er moet nodig meer gehandeld worden. Op het Ding, dat later die dag gaat plaatsvinden moet Mannaz onthouden welke families van belang zullen zijn. Bovendien moeten er binnen een paar jaar nog wat kinderen trouwen dus het is belangrijk om de familie goed te presenteren, helemaal nu de jongere broer van Mannaz zich schandelijk had gedragen. Fehu had een mooie berenmantel en nieuwe tuniek al uitgekozen.

Mannaz begeeft zich naar het Ding, waar alle families van de omgeving bijelkaar kwamen om recht te spreken, en de stand van zaken te bespreken.

Mannaz zat de vorige keer nog naast het stamhoofd, het valt op dat hij ditmaal een stuk verder aan tafel zit. Het Ding gaat een paar uur bezig, er wordt net gekeken wie er de reputatie van een overspel-pleger wil verdedigen wanneer er een onheilspellende toeter door de lucht gaat.

Een aanval! Een groep bandieten die het op de voorraden heeft voorzien. Het wordt al snel duidelijk dat het eerste doelwit van deze verrassingsaanval de boerderij van Mannaz is.

Mannaz en een aantal anderen verzamelen zich direct rond het stamhoofd, dankbaar dat ze hun wapens altijd bij de hand houden. De andere vrije mannen gaan direct vooruit om hun vijand tegemoet te komen. Mannaz verbijt zich dat hij moet wachten tot het stamhoofd zijn leren bepantsering om heeft.

Tegen de tijd dat het stamhoofd en zijn gevolg naar het slagveld gaan staat er al een groep vrouwen op een nabije heuvel toe te kijken. De vrouwen schreeuwen naar de strijders. Mannaz moet slikken van de nare herinnering die dit oproept.

Het stamhoofd wil direct naar de voorgrond rennen, dus rent zijn gevolg mee. Mannaz schrikt als hij ziet hoeveel van zijn dorpsgenoten al gevallen zijn. In het midden van het strijdgewoel ziet Mannaz een opening, hij zou zijn schild kunnen laten vallen en zo naar de heuvel rennen, het stamhoofd is verdwenen in de waas van vreemde en bekende gezichten in doodsverachting.

Mannaz ziet voor zich hoe zijn broer een maand geleden probeerde te vluchten, hij werd door de vrouwen met stenen bekogeld en terug naar de strijd gejaagd. Mannaz boet nog steeds voor de getoonde angst.

Mannaz geeft een ram met zijn schild, het blikkeren van de bandietenbijl is het laatste dat hij ziet.

Nog jaren zal er op zijn naam gedronken worden.

 

 

 

 

Fehu maant haar dochters niet ver uit de buurt te gaan. Ze willen graag naar hun vrijers en hebben maar Fehu geeft hun zinloze klusjes. Alles om ze dichtbij te houden. Via Seidr kreeg ze te weten dat zij en haar echtgenoot ten einde komen. Ze heeft haar oudste zoon al enige tijd voorbereidt om te erven, ze is blij dat er voor hem een goede vrouw is gevonden, iemand die hem kan helpen de anderen ook een passend huwelijk te geven.

Ze doet haar ronde over de boerderij, en zet hele gezin is aan het werk, ze houdt precies bij wie wat doet, zodat ze later haar slavin kan informeren de harde werkers te belonen met een extra schep bij het eten vanavond.

De vriendschap met de naburige families moet nodig aangehaald worden, Fehu bedenkt wat ze aan wie moet gaan schenken binnenkort wanneer er een onheilspellende toeter klinkt. Er is weer een aanval.

Fehu laat haar paniek geen overhand krijgen, direct laat ze haar schoondochters en zusters de kinderen naar veiligheid brengen. Haar oudere dochters verzamelen routineus alle waardevolle voorwerpen in het langhuis en begeven zich naar een afgesproken verzamelplek in het woud.

Fehu zelf gaat statig naar de nabije heuvel, haar angst wordt bevestigt, het is hun huis dat aan de frontlinie zit.

Al snel verzamelen andere vrouwen zich op haar plek, met pijn in haar hart maar ook met trots herkent ze haar broers en zonen in de krijgers die ten strijde trekken. Om haar heen begint het geschreeuw, borsten worden getoond. Als de mannen nu falen, zullen zij slaven worden. Dit angstbeeld geeft de mannen de kracht om hun doodsangst te overbruggen.

Wanneer Fehu het stamhoofd met zijn gevolg ziet verschijnen, is ze dankbaar dat ze de tijd heeft genomen stiekem een krachtig amulet in zijn tuniek te stoppen.

Wanneer ze Mannaz even ziet twijfelen, stuurt ze snel een stoot moed naar hem toe. Dan verliest ze hem uit het oog.

Na de strijd bleek haar voorgevoel bewaarheid. De boerderij en het dorp zijn veilig, maar Mannaz is één van de strijders die dit met hun leven heeft moeten bekopen.

Mannaz wordt, net als de andere mannen verbrandt. Fehu geeft hem zijn mooiste mantel mee, een teken van zijn status. Ze geeft haar schoondochter nog wat raad, over welke families nu bij hun in het krijt staan. Vervolgens neemt ze de slok die haar pijnloos op de brandstapel laat lopen.

Vanaf nu is ze Disr, en ziet ze erop toe dat het lot haar nageslacht goed gezind zal zijn.

Advertenties