Mijmeringen op het onbekende gevaar, dat lonkt.

Een palendorp, ergens in de wildernis. Gebouwd boven een moeras, of is het een meer?

Een man loopt naar het water, hij kijkt naar zijn weerspiegeling. Een onbekend gezicht kijkt terug met treurige, vermoeide ogen. Een rafelige zwarte baard bedekt ten dele zijn vroeg gerimpeld gezicht.

Achter deze reflectie ligt de bodem van het water, onmogelijk diep en duister. Iets daarbinnen, iets onkenbaar, wil dat hij daarin verdwijnt. Hij voelt zijn hoofd wegzakken, zonder blinken raakt zijn gezicht bijna de spiegel van het water aan.

Op het laatste moment breekt de band, hij draait zwaar ademend weg. Geschrokken staat hij op, half beseffend hoe dicht bij hij bij het Onbekende was. Hij vervolgt zijn weg, naar een hutje, half verscholen tussen de palen. Binnen wacht ze, de Priesteres. Ze verwelkomt hem, hij stapt opgelucht naar voren, en dan niets dan duisternis.

 

 

 

Een bos, een kasteel met tuin. Daar sta je met je rug naartoe. Je blik is gericht over een grasveld. Zo groot als het oog reikt. Tussen jou en het veld is een onzichtbaar, zwart, slijkerig spinnenweb. Je ademt diep in, en zet er een stap doorheen. Die eerste stap wordt al snel gevolgd door een tweede, en een derde, en nog veel meer.

Je voelt in je slapen, een drang om naar een bepaalde hoek te gaan. Het voelt alsof je in het water op een stroomversnelling bent gestuit. Je hoort een stem achter je, een hand op je schouder. Je begrijpt in één keer, dat je absoluut niet naar die hoek moet.

Een ander spreekt van rechtvaardigheid, op een sombere toon. maar jij voelt doodsangst, wanhoop. Je moet hier weg.

Wanneer je voet over stromend water hebt gezet, voel je een rilling door je lijf. Aan weerskanten wordt met enige verbazing hetzelfde geconstateerd.

Je bent niet sterk genoeg voor wat er daar in de hoek school. Voor jou is het nu in ieder geval een vijand. Andere stemmen zeggen dat dat misschien alleen tijdelijk zo is. Maar dat maakt voorlopig niet uit. Nu weet je dat, en waarom, je sterker moet gaan worden.

Advertenties

Vrijheid

4 en 5 mei staan in teken van de Vrijheid. Dat is vrijheid maar met een hoofdletter.

Het gaat niet om vrijheid van geloof, vrijheid van meningsuiting, de vrijheid om zelf te bepalen met wie je trouwt, of vrijheid van vereniging. Het gaat om een diepere Vrijheid, de Vrijheid die aan de basis van al die andere vrijheden zit.. De Vrijheid van iedereen om in principe hun eigen leven in te vullen. Deze vrijheid is niet absoluut, er zijn regels en belastingen, en natuurlijk andere omstandigheden.

Ik ben dankbaar voor de relatieve vrijheid, en welvaart die ik geniet, dus herdenk ik de moeizame weg waardoor mijn generatie dit op een zilveren plaat heeft gekregen. Dit begint en eindigt niet in de jaren 40.

Maar een stelling waar ik al jaren op terug kom in deze tijd blijft actueel. Bij elke vrijheid hoort verantwoordelijkheid.

En bij Vrijheid hoort dus Verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid om bewust te zijn van de gevolgen van je daden, voor jezelf en voor anderen. De verantwoordelijkheid om ook je eigen referentiekader kritisch te durven bekijken, de verantwoordelijkheid voor de wedergift.

Het is deze Verantwoordelijkheid die mij persoonlijk zorgen baart. Het is al enige tijd geleden dat ik zonder overheidssteun heb kunnen wonen, of relevant heb kunnen meebetalen aan, nou ja wat dan ook.  En hier zit dus een probleem, ik ben werkloos, niet arbeidsongeschikt maar tot dusver niet in staat betaalde arbeid te vinden.

Dit zie ik als mijn eigen blokkade tot oprechte Vrijheid, het onvermogen tot het vervullen van de Verantwoordelijkheid. Maar ik ken anderen die die Verantwoordelijkheid wel op zich hebben genomen, en ook zij hebben niet de Vrijheid die ze verdienen. Geketend door keuzes uit het verleden, van henzelf, bekenden maar ook van volslagen onbekenden.

In deze samenleving, een perversie van democratie en kapitalisme genaamd Corporatie, is het vrijwel onmogelijk om zonder ketenen vooruit te komen.

Dit is een probleem, maar hier kunnen we tegen optreden. Fascisme, Feodalisme, ”verlichte Despotie”, Theocratie, dit zijn maatschappijvormen waar mensen zoals u en ik uiteindelijk genoeg van kregen, en dus hebben veranderd. In het verleden ging dit met bloedvergieten, maar tegenwoordig kunnen we stemmen.

Veel zullen beweren dat stemmen zinloos is, dat er geen goede politici zijn. Dit cynisme is vaak goed onderbouwt door ervaring. Maar vergis u niet, tegenwoordig is het mogelijk om revoluties te laten gebeuren zonder geweld, zonder bloedvergieten.

Maar dit kost tijd, vertrouwen, doorzettingsvermogen, idealisme. Zaken die er in de moderne samenleving uit geramd worden.

Dit is de Verantwoordelijkheid, die tussen ons en de Vrijheid staat.