Woede

 

Woede is een machtig iets. Het kan bovenmenselijke kracht geven, en een gedrevenheid die volgens mij die van de Liefde evenaart zoniet overtreft.

Woede is wat ervoor zorgt dat je tot voorbij het redelijke kan blijven doorgaan voor rechtvaardigheid, Woede is een vorm van passie.

Maar net als bij liefde, is Woede gevaarlijk. Het maakt je blik nauw, het maakt opties onzichtbaar. Het is makkelijk om door woede meegesleept te worden. Dit maakt je vatbaar voor ondenkbare fouten. Fouten waarmee je schade doet aan je Wyrd, en daarmee aan het Wyrd van anderen.

Ik ben vaak woedend, en meestal met goed fokking recht ook. En vaak uit ik dat. Niet op een constructieve maar op een semi-destructieve manier. Ik houd mij in maar ik toon mijn ergste kant, irrationeel en onzeker.

Dit is waar ik aan het groeien ben, als mijmeraar.

Ik ben kwaad, en ik heb daar recht op. Maar ik schrijf dit, met wat lekkere kwaade muziek op mijn hoofd. Zo doorleef ik deze tijdelijke opwelling. Door te mijmeren over deze tekst en mijn hoofd rond te laten drijven in een bron der klanken.

En na deze storm, heb ik nog steeds de woede. Maar dan ben ik het meester. En wie weet wat ik kan doen met die kracht aan mijn kant.

 

 

 

Advertenties

Mijmeringen op het onbekende gevaar, dat lonkt.

Een palendorp, ergens in de wildernis. Gebouwd boven een moeras, of is het een meer?

Een man loopt naar het water, hij kijkt naar zijn weerspiegeling. Een onbekend gezicht kijkt terug met treurige, vermoeide ogen. Een rafelige zwarte baard bedekt ten dele zijn vroeg gerimpeld gezicht.

Achter deze reflectie ligt de bodem van het water, onmogelijk diep en duister. Iets daarbinnen, iets onkenbaar, wil dat hij daarin verdwijnt. Hij voelt zijn hoofd wegzakken, zonder blinken raakt zijn gezicht bijna de spiegel van het water aan.

Op het laatste moment breekt de band, hij draait zwaar ademend weg. Geschrokken staat hij op, half beseffend hoe dicht bij hij bij het Onbekende was. Hij vervolgt zijn weg, naar een hutje, half verscholen tussen de palen. Binnen wacht ze, de Priesteres. Ze verwelkomt hem, hij stapt opgelucht naar voren, en dan niets dan duisternis.

 

 

 

Een bos, een kasteel met tuin. Daar sta je met je rug naartoe. Je blik is gericht over een grasveld. Zo groot als het oog reikt. Tussen jou en het veld is een onzichtbaar, zwart, slijkerig spinnenweb. Je ademt diep in, en zet er een stap doorheen. Die eerste stap wordt al snel gevolgd door een tweede, en een derde, en nog veel meer.

Je voelt in je slapen, een drang om naar een bepaalde hoek te gaan. Het voelt alsof je in het water op een stroomversnelling bent gestuit. Je hoort een stem achter je, een hand op je schouder. Je begrijpt in één keer, dat je absoluut niet naar die hoek moet.

Een ander spreekt van rechtvaardigheid, op een sombere toon. maar jij voelt doodsangst, wanhoop. Je moet hier weg.

Wanneer je voet over stromend water hebt gezet, voel je een rilling door je lijf. Aan weerskanten wordt met enige verbazing hetzelfde geconstateerd.

Je bent niet sterk genoeg voor wat er daar in de hoek school. Voor jou is het nu in ieder geval een vijand. Andere stemmen zeggen dat dat misschien alleen tijdelijk zo is. Maar dat maakt voorlopig niet uit. Nu weet je dat, en waarom, je sterker moet gaan worden.

Verkeerd Wereldbeeld 2

Deze stam der Verkeerde mensen werkt op ook op biologisch niveau anders dan mensen buiten deze wereld. Verkeerde mensen voelen bij tijd en wijlen ”een knaag”.

Dit is te vergelijken met verrekken van de honger voor niet-Verkeerden, maar het vreemde is dat Verkeerde mensen veelal in staat zijn om na de eerste constatering van deze knaag nog steeds bezig te zijn zonder enige vorm van biologische voeding. Let wel, wanneer een Verkeerd Persoon eenmaal begint over ”honger”, dan dient er ander halfuur geleden voedsel te worden gebracht!

Zo nu en dan een vorm van voedsel is dus zeker wel nodig, maar nog veel meer van belang zijn de twee algemene brandstoffen voor Verkeerd Volk. Rookwaar en koffie.

De rookwaar bestaat uit zware shag en sigaretten. De Verkeerde Mensen hebben dan ook vaak de kunst gemeesterd om onder hoge stress in grote snelheid een sjekkie te draaien. Deze rookwaar wordt relatief communisitisch onderling verdeeld. Vrijwel iedere Verkeerde Roker heeft zijn of haar eigen rookwaren voorhanden, maar deze worden desondanks onderling veel uitgedeeld. Oficieel is dit ”bietsen” maar na langdurige observatie merk ik dat er geen gestructureerd systeem is van teruggeven. Als onderdeel van dit Rook-Ritueel is Vuur ook heillig verklaart. Hoewel veel aanstekers sneuvelen of verdwijnen, is er bij de gratie van de Goden ten alle tijden iemand beschikbaar met werkend Vuur.

Dan is er nog Koffie, de andere Godendrank. Veelal gedronken zo zwart als het asfalt, maar door een enkeling vermengt met één of beide witte poeders verspreidt in kleine zakjes. In staat zijn een kop hiervan op te drinken zonder dat het koud wordt is een indicatie van een bijzonder rustige dienst.

 

Niet alle Verkeerde Mensen zijn van deze twee brandstoffen afhankelijk. Een Verkeerd persoon die functioneert zonder één van deze twee wordt met wantrouwen en ontzag aanschouwt. De meest vreemde gevallen, zij die zonder BEIDE functioneren zijn zowel geliefd als gewantrouwd. Onbevatbaar als ze zijn, schelen ze wel in de koffiepot en zijn ze minder geneigd shag te bietsen, anderzijds hebben ze ook verbazingwekkend zelden zelf shag of Vuur op zak om uit te delen. Ik ben er nog niet achter gekomen hoe deze subjecten in staat zijn te functioneren, mijn eerdere theorie dat ze op zonne-energie werkten was veelbelovend tot ze door bleven gaan bij de hoosbui van Zaterdagavond. Momenteel denk ik aan windenergie, één bekrachtigt door hun activiteit na de windkracht holy-fuck van Vrijdagmiddag.

 

Ik wil deze post past graag afsluiten met een beschrijving van een essentieel onderdeel van de Verkeerde Mythologie. Een fabelachtige afdeling die in staat is de meest uiteenlopende problemen op te lossen, een ware levensredder voor het gehele Verkeerde Volk.

Ik spreek uiteraard over de fantastische ”Afdeling Niet Mijn Probleem”. Dit is de afdeling waar alle automobilisten heen gaan die zichzelf inparkeren als het enorm druk is, dit is ook waar mensen worden geholpen die vinden dat het macro-organisme ”De Organisatie” bolderkarren voor hun had geregeld. Het is deze afdeling waardoor Verkeerd Volk rustig kan slapen terwijl er ergens een auto fanatiek rondzwerft op zoek naar een niet bestaand plekje op een specifieke plaats. Wanneer juist toegepast geeft Afdeling Niet Mijn Probleem geestelijke rust en vertrouwen. En de mogelijkheid om met het enthousiasme van een Maarten aan het werk te blijven.

Deze afdeling werkt helaas ook negatief. Een enkele keer wordt deze niet Verkeerd, maar verkeerd opgeroepen. Waardoor iemands probleempje andermans Probleem wordt. Wanneer deze geliefde Afdeling ongepast wordt opgeroepen wordt de hele Verkeerde stam daarvoor gestraft. De Afdeling is geduldig, en willekeurig. Maar haar straf is genadeloos en zal altijd komen.

Afdeling Niet Mijn Probleem geeft en neemt.

 

MaartenMijmert is Offline.

Verkeerd Wereldbeeld 1

Er zijn veel vrijwel onontdekte volken op deze wereld, en een aantal op de grens tussen deze en een andere wereld. Maar er is er volgens mij geen zo onvolprezen en vreemd als het Verkeerde volk.

Verkeerde mensen
Één van de meest complete afbeeldingen ooit gevonden van een Verkeerd Volk. Vermoedelijk genomen vlak voor een rituele rondwandeling om hun leefgebied op te eisen

 

 

Dit vreemde volkje leeft op de grens tussen de ”normale” wereld en een wereld vol met elfjes, feetjes en pokemonjagers. Op deze perferie heeft dit volk een eigen ”beschaving” opgebouwt. Na undercover onder hun te hebben geleefd heb ik veel geleerd.

Één van hun intressante gebruiken is bijvoorbeeld de ”Porto Check”, een manier om te bevestigen dat ze nog in contact staan met de buitenwereld. In een ver verleden werd dit ritueel alleen toegepast in combinatie met een portofoon, maar tegenwoordig komt dit ritueel ook voor bij de zeldzame stiltes die aan tafel kunnen vallen, of via internet.

”Check” is van oorsprong een onderdeel van dit ritueel, maar is ontwikkeld tot een breder begrip. Door ”Check” te zeggen geven Verkeerde mensen onderling aan dat ze alle relevante informatie hebben om door te kunnen, een soort brede ”boodschap ontvangen, verwerkt en wordt nu omgezet in de praktijk” betekenis.

 

Maar buiten deze gebruiken heeft dit volk, net zoals elk ander, folklorische figuren die telkens in hun orale tradities naar voren komen.

 

”Fransen”, uitgesproken als een grom. Dit zijn wezens uit een bijzondere streek heel ver hier vandaan waar zowel mondelinge als non-verbale communicatie dermate anders werken dat een ”doorij” teken schijnbaar gelijk staat aan een ”sta hier stil en vertel mij uw levensverhaal” teken.

”Bloemenkijkers” wezens die van hene en ver komen om te kijken naar allang verwelkte tulpen. Deze bijzondere wezens leven in de overtuiging dat internet niet bestaat en dat tulpen permanent in bloei staan. Hun comminicatieve vaardigheden staan over het algemeen een beetje boven dat van de bovengenoemde ”Fransen”. Maar de echte ramp begint natuurlijk wanneer, ergens in de duisterste grochten van ”doe het alsjeblieft niet” er een mengeling ontstaat van deze stammen.

De beruchte ”Fleur Op’s”, deze wezens spreken op een soortgelijke frequentie als de ”Fransen”, maar delen hun onmogelijke ambities en verwachtingen met de ”Bloemenkijkers”. Dit volkje is tot lange zinloze gesprekken in staat en schijnt immuun te zijn voor alle communicatie mogelijkheden of voor verkeersomstandigheden. Er wordt hoopvol aangenomen dat deze wezens slechts mythologische boemannen zijn om Verkeerde kindertjes wakker te houden na hun nachtdienst.

 

Ook bestaan er verhalen over de Kleurtjes en de Kleurlozen. Twee volken die sterk met elkaar zijn verbonden. Het verschil zit hem er in dat de Kleurtjes ergens in hun voertuig een bepaalde kleurenkaart hebben verstopt, onzichtbaar voor het ongetrainde oog. Deze kleuren snel kunnen herkennen is één van de bovenmenselijke vaardigheden die de Verkeerde stam heeft ontwikkeld. De Kleurlozen zijn nog veel mysterieuzer. Dit volk is al jaren in staat gebleken om informatie te ontwijken. Zij testen de standvastigheid van de Verkeerde mensen, door een plek op te eisen waar zij vooralsnog niet thuishoren. Wanneer deze wezens zijn verjaagd en op een queeste gestuurd om een kaart te halen, verdwijnen zij vaak in de nevelen der tijd om een volgend jaar pas weer te verschijnen.

Het meest kwaadaardig zijn de KleurenLeugens, zij die onder een Kleur rijden die niet de hunne is. Chaos en frustratie volgt hun pad.

Maar er zijn ook positievere figuren in de orale tradities van dit Verkeerde volk. Zo is er de geliefde ”Aflossing”. Een soort van Messias figuur waar schijnbaar al enige eeuwen op wordt gewacht, maar die elk moment wordt verwacht om verlossing en vrijheid te brengen. Een enkele afscheiding binnen het Verkeerde Volk zit dit figuur als een genadeloze brenger van de eindtijd.

 

Tot dusver deze eerste representatie van het Verkeerde wereldbeeld. Ik hoop dat u wat wijzer bent geworden over hoe het Verkeerde lang zo verkeerd niet is.

Bronnenmijmering

Over het algemeen leven wij met de nuttige illusie dat ieder van ons een op zichzelf staand individu is. Anderen zijn wellicht onderdeel van verschillende soorten van massa, maar wijzelf zijn uniek individueel.

sheeple
https://xkcd.com/610/

In spirituele kringen leeft er een ander concept. Een breed gedragen idee van ”wij zijn allemaal onderdeel van een onbevatbaar universeel AL”.

Kijk, ik houd niet van absolute waarheden, its all relative. Maar er is een zienswijze die naar mijn mening lang niet genoeg overwogen wordt. Één die ten grondslag ligt aan zaken als het collectief onderbewustzijn.

Wij zijn, ieder als persoon, een overlappende reflectie van verschillende grotere zaken. Ik ben een reflectie van een lange lijn Schroders’en, maar ook van een Zeeders lijn. Ik ben een Terschellinger, met alle lading die dat mij mee heeft gegeven, maar ook een Nederlander. Ik ben een Zusje-Van-Licht supporter, een Vaper, een Heiden, een roker, een festival-vrijwilliger en een baarddrager. Elk van deze aspecten en nog veel meer hebben een spirituele of energetische dimensie, een soort gemeenschappelijke bron van ervaringen, overtuigingen en emoties. Ik put uit elk van de bronnen, voeg er mijn eigen ervaringen aan toe, en verwerk de ervaringen/lessen die uit hun komen.

Natuurlijk put ik niet evenveel uit elke bron. Ik ben veel minder relevant een Vaper dan dat ik een Heiden ben, bijvoorbeeld.

 

Ik denk dat het goed zou zijn voor veel mensen om te ontdekken uit welke bronnen ze het meeste putten. Om inzicht te krijgen waar bepaalde aspecten en neigingen vandaan komen. Ik denk dat we op die manier veel meer kunnen leren begrijpen waar we eigenlijk mee bezig zijn en hoe we er het beste mee bezig kunnen worden (en zelfs een beter beeld kunnen krijgen over wat ”het beste” is!)

 

Reincarnatie, vooral binnen de famillielijn, wordt er vaak bijgehaalt. Maar ik zou dat principe dus breder willen trekken. Niet alleen conflicten uit een verleden, maar ook gedeelde situaties in het heden. Niet elk van deze ”putten” is even makkelijk te vinden of te benoemen, maar het is de moeite waard om te proberen.

 

wellwellwell

 

 

Hughinn en Mughinn als zeemeeuwen

De verhalen die we uit de Edda’s hebben geven ons de volgende feiten.

  • Wodan offerde zijn oog aan de Mijmeraar voor een dronk uit Mijmeraars bron. Dit deed Wodan als één van zijn vele avonturen met als doel zijn immense wijsheid en kennis te vergroten.
  • Wodan heeft twee raven, wiens namen meestal vertaald worden als gedachte en geheugen. Naar het schijnt klopt Gedachte voor Hughinn vrij goed, maar is Mughinn een stuk lastiger. Geheugen, gedachte, maar ook verlangen of behoefte past. Hoe het ook zei wordt gezegd dat deze raven alle werelden overvliegen en Wodan allerlei informatie over wat er allemaal gaande is in de oren krassen.

 

Deze raven worden door veel mensen tegenwoordig gezien als een soort onderdeel van de geest van Wodan, die Wodan door middel van een soort sjamanistische handeling kan laten reizen. Over hoe dit exact zit en elke leuke Noors/Germaanse of spirituele termen je erop kan loslaten kan je een ander (waarschijnlijk veel minder interessant) blogje schrijven.

Raven Kaldera, en verschillende anderen hebben de UPG dat deze raven onderdeel zijn van wat de Mijmeraar gaf als betaling voor dat oog. Dit komt in geen van de overlevende bronnen terug maar kan ik zelf wel plaatsen.

Dit allemaal als gegeven beschouwd. Volgt hier een persoonlijke gedachtegang.

De Goden zitten naar mijn weten niet vast in aardse concepten van diersoorten en dergelijke, de verhalen zijn beelden die bepaalde volken hadden om het allemaal een beetje begrijpelijk over te laten komen. De sociaal culturele filter zit al in de kennis en inzichten die een mens binnenkrijgt van de Goden, laat staan in hoe diegene dit beschrijft aan volksgenoten. Raven zijn, onder andere, bekende lijkenpikkers. In een periode waar Wodan geliefd danwel gevreesd was door zij die ver van huis zouden gaan sneuvelen op slagvelden, zijn Raven een bekend en logisch zinnenbeeld.

 

Maar ik en de meeste anderen die deze Goden vandaag de dag leren kennen, zijn geen krijgers. Onze wereld is verandert, de link tussen Wodan en raven zit natuurlijk diep, en ik zal nooit ontkennen dat deze op verschillende lagen waar en zinvol is, maar hier is een ander zinnebeeld. Ik hoop dat ik deze zo weet te beschrijven dat anderen er wat aan hebben.

 

Denk aan een schier eindeloze zee, van horizon tot horizon zie je alleen water. Op het eerste zicht is het erg moeilijk om te zien waar het water maar een meter of wat diep is, en waar de diepte onpeilbaar is. Over dit water zweven de zeemeeuwen, veel zien hun als een symbool van vrijheid, maar ze worden gestuurd door andere krachten dan wij kunnen waarnemen. Krachten die wij zelden bereidt of in staat zijn te bevatten.

Terwijl je kijkt naar deze wezens, die schijnbaar zo doelloos boven de zee zwerven, zie je ineens eentje naar beneden duiken. Ze komt al snel weer boven met een vis. Je kan weten dat deze vis dicht aan de oppervlakte zat, maar als je heel eerlijk bent, had deze vannuit jouw perspectief net zo goed van de zeebodem geplukt kunnen zijn. Je had nooit geweten dat deze daar zat, en ook als je het wel wist, had je er misschien helemaal niet voor gekozen. De meeuw brengt de vis naar je toe, smijt het voor je voeten of in je gezicht. Of je nu wilt of niet, je hebt die vis. Je krijgt van niemand instructie over wat je ermee aan moet. Je koos er niet voor, je wilt het waarschijnlijk helemaal niet eens, maar je krijgt het lekker terug.

 

De zee is een deel van je geest, de bron van de Mijmeraar, daar waar alle informatie en ervaringen van jezelf en zelfs de geschiedenis van voor jij ”jij” was ligt opgeslagen. Soms diep en soms tegen de oppervlakte aan.

De vissen zijn herinneringen en gedachtes, soms zijn ze rottend en stinkend, een andere keer springlevend en spartelend. De meeuwen zijn voor jou zoals de raven voor Wodan zijn, ze pikken deze visjes uit de zee voor je, gestuurd door je geheugen, door je gedachten, door je verlangens en behoeftes. Je kan deze meeuwen leren kennen, aanmoedigen om bepaalde vis te laten zitten bijvoorbeeld, of anderzijds aan jouw kant proberen te krijgen. Want ik geloof niet dat ze dat altijd zullen zijn. Net zoals je er niet van uit moet gaan dat je eerste gevoel ergens bij altijd ergens op zal slaan, of dat je verlangen naar iets (of iemand) slim is om op te volgen. Misschien is dat onderdeel geweest van de prijs die de Mijmeraar aan Wodan gaf, dat de raven aan zijn kant zullen zijn en aangestuurd kunnen worden.

Hoe dan ook, het lijkt mij een interessante gedachte om erbij te halen wanneer je weer eens ligt te wachten op de rustige slaap, en die meeuwen een rotte vis in je gezicht smijten.

 

 

 

 

Kijken door de ogen van de alziende, horen met de oren van de alhorende.

De bron van de mijmeraar is een schier oneindige put van wijsheid, inzicht, kennis. Het is uit deze bron (of zijputjes ervan) waar wij uit putten wanneer wij mijmeren, wikken en wegen, wanneer wij de tijd nemen om informatie en kennis te verwerken voordat we tot een conclusie of reactie komen.

Door te Mijmeren, maken we gebruik van kennis en ervaring, die ouder is dan wijzelf. Natuurlijke instincten, bovennatuurlijke inzichten, lessen uit de famillielijn, het zit er allemaal in. Wij voegen aan die bron toe door zelf te ervaren en bewust mee te maken.

 

Wodan bezat volgens de Edda’s een troon, van waaraf hij alles wat er in de negen werelden gebeurde kon overzien. Ook reisde hij altijd al veel, via zijn avonturen zag hij zaken die geen mens, god of Jotun ooit nog weer zou zien. Hij bezat een uniek perspectief.

Door zijn oog te offeren, kreeg de Mijmeraar toegang tot zijn aldoor toenemende ervaring.

 

Heimdall, de vaderloze zoon van negen moeders, was gezegend met onder andere het scherpste gehoor. Hij kon gras horen groeien en kon uit de echo’s van de ronstromende tijd de hoorn horen blazen die het einde der tijden zou inroepen.

Door zijn oorschelp op te eisen, kreeg de Mijmeraar toegang tot geluiden die door geen levend wezen voortgebracht kon worden. Maar ook tot de vertelde verhalen van alle volkeren.

 

Zo groeide de wijsheid van de Mijmeraar, en de waarde van zijn bron. Een bron waar wij allen, als we echt willen, wel een slokje van mogen. Indien we maar ons eigen offer geven.

Tijd, en Aandacht.

Hollandse Nasi

Geïnspireerd door één van de betere Facebook gesprekken van de laatste tijd, over het eclecticisme.

Voor zij die het niet weten: in religieus/spirituele zin betekend eclecticisme makkelijk gezegd dat je je niet op 1 pad of richting richt, maar elementen uit allerlei bronnen haalt en die samenvoegt om een voor jou aansprekend geheel te maken. Wicca bijvoorbeeld staat erom bekend enorm eclectisch te zijn, en naar mijn mening niet op een goede manier.

Een voordeel van een eclectische aanpak is dat het je enorm veel vrijheid geeft. Er is altijd wel een nieuwe Godheid of concept die interessant is.  Het is dan ook logisch dat deze aanpak populair is in het tijdperk van het massa-individualisme en het absolute dogma van anti-dogmatiek. Iedereen kan zijn of haar eigen religie mix en matchen.

Het zelfde principe kom je ook tegen in architectuur en koken bijvoorbeeld. Gebouwen met Romeinse gewelven en Keltische versieringen bijvoorbeeld, of een gerecht dat in de zonder blikken of blozen ”Hollandse nasi” genoemd wordt.

Laat ik ten eerste het verplichte riedeltje afgaan. Ik heb natuurlijk niet het recht om wie dan ook van welke religieuze ideeën af te houden. Ik ben geen autoriteitsfiguur, en om het af te maken, mijn beste vriendin is eclectisch.

Maar ik vind het wel nuttig om ook dit soort dingen af en toe een kritisch te bekijken. Het is belangerijk en intressant om denkwijzen en dergelijke over dit soort onderwerpen af en toe weer eens te vergelijken, te onderbouwen en kritisch te benaderen.

 

Kijk, de mythologieën die we nu kennen zijn eigenlijk ook maar een kunstmatige reflectie van een momentopname van een klein deel van het wereldbeeld van een klein deel van een cultuur. Ik geloof oprecht dat, wanneer je denkt in absoluten je meestal al direct onrecht doet aan de realiteit. Religie en spiritualiteit zijn nou juist zaken waarin je door mag blijven groeien en leren. Je krijgt de antwoorden niet op een zilveren bordje, je moet er zelfs aan werken om de juiste vragen te leren stellen (om nog maar niet te beginnen over het concept ”juist” in deze zin).  Dat gezegd hebbende, er is wel meerwaarde in afbakenen vind ik. Ten eerste nodigt eclectisme voor mijn gevoel vrij makkelijk uit tot oppervlakkigheid. Wodan is allvader, Zeus is oppergod en Ra ook. Leuk en aardig, maar ze hebben ook echt wel onderlinge verschillen en ieder hun eigen persoonlijkheid en kracht! En volgens mij kan je die het beste leren kennen door de context van waar ze vandaan komen ook te leren kennen.

Waarom is Wodan bloedbroeder met Loki? Wat bedoelde men eigenlijk met bloedbroeder in die tijd? Hoe zit Wodan’s relatie met Freya in elkaar? Hij had veel wijsheid en macht, maar was toch ondergeschikt aan het Lot dat blijkbaar alleen Frigg en de Nornen kennen.

Volgens mij kan je door dit soort overdenkingen de diepgang van individuele Goden beter leren kennen, en daardoor ook meer inzicht in bijvoorbeeld wat we van ze kunnen en mogen leren.

Natuurlijk kan je dit doen met meerdere systemen, in theorie. Maar het is lastig genoeg echt de diepte in te gaan en te blijven duiken van 1 systeem, zelfs indien strak afgebakend. En volgens mij als je de Goden van meerdere systemen oppervlakig met elkaar verbind en op 1 lijn stelt, zonder ze te leren kennen, je eindigt met een slechte parodie die beledigend is voor alle betrokken partijen.

Om het maar zo te zeggen, een Hollandse Nasi zal best goed kunnen smaken en een samenhangend geheel zijn waar Hollandse en Oosterse ingrediënten elkaar tegenkomen en vernieuwen. Maar als je het niet goed doet, krijg je een aardappel in een bakje rijst. En zelfs als jij dat wel lekker vind, het heeft niets van doen met de Hollandse keuken of met nasi.

 

 

 

 

 

 

25 jaar

23:50 24 Junie, 1992 West/Terschelling. Maarten D.Schroders wordt geborden.

25 jaar geleden inmiddels, een kwart eeuw. 9 125 dagen, 219 000 uur, het is toch wat.

Volgens internet, en dus waar, vloog de bekende Hiterlfan Charles Lindberg over de Atlahtische oceaan op deze leeftijd. Het leuke is dat ik inmiddels OOK al over diezelfde oceaan ben gevlogen. Als passagier, maar toch.

Verder begon Joseph Smit op deze leeftijd de Mormoonse kerk, een knap gegeven.

Tja, het is toch wat.

Volgens internet is het de levensverwachting dat ik 81 jaar oud zou worden, ik moet er niet aan denken.

Maar het zet je wel weer eens aan het denken, wat heb ik bereikt? Wat wil ik nog bereiken? Wat vind ik dat ik nog MOET bereiken?  Wie heb ik bereikt?

Wie dacht ik te zijn op 25 jarige leeftijd? Ik had dit nooit verwacht, op veel vlakken ben ik oprecht prettig verbaast, maar er zijn ook vlakken waarin ik om eerlijk te zijn eigenlijk gewoon diep teleurgesteld ben in wie en waar ik nu ben.

Er is nog tijd, maar niet zo heel veel meer. Ik heb nog ruim de tijd om een carriere in te vullen, maar niet veel meer om er van begin af aan één te beginnen.

Ik moet nog even, ik ben er nog lang niet, maar we gaan door.

Ik heb nog een jaar of 50 vol te maken, net zo goed wat nuttigs mee doen, toch?

Mijmeraars bron

Alles is verbonden, vervlochten in de grote takken van die enorme boom die de Razende berijdt. Deze boom omvat alles wat voor ons bestaat, alle werelden die we kunnen leren kennen en oprecht begrijpen zitten ergens in deze onbevattelijke Taxus verstopt. Deze boom, dit kronkelpad tussen realiteiten, heeft drie grote wortels.

Één van die wortels eindigt in de bron van de mijmeraar. Een bron die dieper gaat dan mensen kunnen bevatten. Ergens in deze bron zit het scherpe gehoor van de deurwachter van het Azenhof, in een onbekend verleden geruild voor de wijsheid noodzakelijk voor de eeuwige wacht. Ook in deze duistere put geworpen is het alziend zicht van de Razende Heer, geruild tegen een teug van inzicht in het duisterste verleden en de onvermijdelijke toekomst.

Het is in deze bron waar wijsheden zijn verborgen, die alleen de grootmeesters in woorden waarlijk kunnen vatten, en die woorden zullen alleen door de meesters waarlijk begrepen worden. Wijsheden die voorbij de logica gaan, de boodschappen verborgen in het eeuwig tijdelijke, aan de rand van het oneindige. Dit alles en meer is daarin verborgen. Ergens in de diepte ligt de oorsprong van wat wij als ”leven” kennen, maar dichter bij de oppervlakte herkennen wij vaag de vormen van het lot, en heel misschien een stukje van onszelf.

 

Probeer het maar niet te begrijpen, deze bron. Door te begrijpen proberen we te claimen, te bezitten. Zoals Aas ooit Waan wou bezitten.

Waag het niet te negeren, deze bron. Door te negeren proberen we te smoren. Zoals Waan ooit Thurz wou smoren.

Laat ons gewoon mijmeren, verwerken, overdenken, peinzen. Niet om te begrijpen maar om te zien met het oog van Wodan, en te horen met het oor van Heimdal.