Is herkenbaarheid over (te) bruggen?

Ik heb onlangs moeten besluiten welke kant ik mijn leven op wil bewegen. Als onderdeel daarvan ga ik meer schrijven. Ik heb geinvesteerd in een bibliotheek lidmaatschap en zal voortaan veel van de gemeenteraadsvergaderingen van Zwolle bijwonen om inspiratie op te doen, dus in de nabije toekomst zullen er waarschijnlijk meer posts komen over zaken die actueel zijn in de Zwolse politiek.

Er zijn afgelopen maandag een aantal interessante en inhoudelijk relevante zaken besproken, ik heb nu expres gekozen voor de softere zaken.

Om te beginnen een punt naar voren gebracht over de Zwolse spoorbrug. Over het station van Zwolle heen staat al bijna anderhalve eeuw een brug, ooit daadwerkelijk nuttig maar sinds er ook een tunnel is, aanzienlijk minder.  Deze brug is rijksmonument geworden, persoonlijk snap ik niet waarom.

De brug in 2002

Er wordt voorgesteld de brug te verplaatsen, naar elders waar het wel nut zou hebben. Misschien door de korte maar het meest belangrijke punt dat door de VVD werd genoemd, de crux van de meerwaarde, was herkenbaarheid.

Sorry maar dat schiet mij persoonlijk het verkeerde keelgat in. Als het alleen om herkenbaarheid te doen is, zet dan een serie uitvergrote opblaasbare sexpoppen langs het spoor. Is al snel vele malen herkenbaarder.

Er wordt gezegd dat de brug interessant is van uit architectonisch oogpunt. En bewaard zou moeten blijven met oogpunt op ” de (technische) geschiedschrijving van de Nederlandse Spoorwegen en vanwege zijn ligging in historisch stedebouwkundige zin”. Ik ben weer niet onder de indruk. We hebben het hier over de industriële revolutie. Niet bepaald antiek. Scan de bouwtekeningen in en verwerk ze om compatible te zijn met de 3d printers waar de stadkamers niet zo lang geleden zo populair mee deed, maak deze scans openbaar beschikbaar en je bent er. Dan kunnen studenten en geïnteresseerden naar hartenlust die brug van alle kanten bestuderen.

Ik heb geen sterke mening over deze brug, persoonlijk vind ik hem eigenlijk gewoon lelijk maar ik erger me er niet aan. Maar ik oprecht niet waarom er zoveel gemeenschapsgeld nodig is om deze verouderede constructie ergens heen te verplaatsen (met loopheuvels en al, want monument!) om nut te hebben. Als er inderdaad meerwaarde is aan deze brug, dan heb ik het nog niet gevonden.

 

 

 

1: Ingezonden stuk VVD over spoorbrug  https://www.mijnbabs.nl/babsapi/publicdownload.aspx?site=Zwolle&id=41254

2: Rijksmonumenten over spoorbrug http://rijksmonumenten.nl/monument/343878/hoge-spoorbrug/zwolle/

 

 

 

 

Even Escapisme

Zo af en toe moet je gewoon schijt hebben aan wat realistisch is, aan wat kan. En gewoon even ontsnappen.

 

Vandaar deze post, een beschrijving van een fictieve modern Heidense staat, Heideland.

 

Mensen zijn ingedeeld in Sibbes. Deze functioneren een beetje als de zuilen ten tijde van de Verzuiling. Het is mogelijk maar zeldzaam om lid te zijn van meer dan 1 sibbe tegelijkertijd. Sommige Sibbes hebben een duidelijk leiderschap die in de grote lijnen keuzes maakt, anderen laten alle volle leden meepraten of zelfs meestemmen, en een klein aantal indivualisten-Sibbes gaan prat op de persoonlijke autonomie van ieder van hun leden, en vormen eigenlijk alleen formeel een verband. Over het algemeen is er een verschil tussen aspirant-leden, volle leden, en raadsleden. Hoe deze verschillen precies ingevuld worden verschilt weer per sibbe. Een kind is automatisch aspirant lid van alle Sibbes waar de ouders lid van zijn, en de opvoeding is dan ook de verantwoordelijkheid van de gehele Sibbe. . Meestal word een kind vol lid van de Sibbe waar hij of zij bij is opgegroeid wanneer hij heeft bewezen verantwoordelijk genoeg te zijn om eigen keuzes te maken. Wanneer dit precies is hangt af van de Sibbe.

Binnen de Sibbe zijn er rituelen om aan te geven dat iemand volledig lid is geworden. Per sibbe verschilt welke mate van hiërarchie en samenhang er is. De meesten blijven in de Sibbe waarin ze geboren zijn, maar besluiten eruit te gaan ”in good standing” is mogelijk. Uit een sibbe getrapt worden is een enorm hoge straf, weggelegd voor eedbrekers en eerlozen, waarin iemand buiten de samenleving komt te staan. Zo iemand heeft beperkte rechten en kan alleen op basis van zijn eigen naam en reputatie ergens aanspraak op doen.Opgenomen worden in een andere Sibbe daarna is lastig, maar niet onmogelijk.

In sociale omgang worden mensen veelal beoordeeld op basis van de reputatie van hun sibbe.

 

Elke Sibbe heeft de mogelijkheid om zichzelf te vertegenwoordigen op het Ding (gemeente) het Hoge Ding (provincie) en het Allding (Nationaal). Veel Sibbes werken samen om een sterkere vertegenwoordiging bij het Hoge Ding en het Allding te krijgen.

Bij alle Dingen wordt er vertrouwd op de expertise van professionals in het veld. Elk vakgebied heeft een Gilde, die erop gericht is hun vakgebied te ontwikkelen en te verbeteren ter bate van iedereen. Bij elke Ding vergadering wordt er door iedereen die meedoet een zware eed afgelegd. Waar ze beloven in al hun keuzes te laten leiden door eer en geweten, de meeste Ding plaatsen hebben de runes Tiwaz en Othal duidelijk vertegenwoordigd, bij het alding in de vorm van een bindrune die op zegels en vlaggen staan. Om de deelnemers te helpen te handelen met oog op het recht van Tiwaz, en het erfgoed van Othal te onthouden.

 

 

Op het gebied van geloof heerst in de kern persoonlijke vrijheid. Sommige Sibbes hebben een duidelijker religieus karakter dan anderen. Maar zolang iemand zijn of haar woord nakomt, en de Wyrd van hun samenleving versterkt, wordt er niet enorm veel belang gehecht aan het daadwerkelijke geloof van diegene. Religieuzere Sibbes gaan er prat op dat er uit hun gelederen vaak Gothi’s naar voren komen. Een Gothi is een formele titel waarvoor je in aanmerking komt als een relevant aantal mensen zegt naar jou toe te gaan voor spirituele of religeuze raad of handelingen. Om door de staat erkent te worden dien je een lang traject af te leggen waarin je eerbaarheid en je kennis onder proef wordt genomen. Met een oficieel certificaat krijg je de mogelijkheid om rituelen van Sibbes te leiden. Voor welke gelegenheid er een officieel ritueel is, hang af van de Sibbe. Maar het gevolg van een geleid ritueel wordt waar relevant erkent door de staat en de Sibbes die de betreffende Sibbe in goede reputatie achten.

 

 

Sibbes zorgen over het algemeen voor het levensonderhoud van al haar leden. Goederen worden vaak gepoold om onderling te verdelen. Op een aantal individualistischere Sibbes na geven de meesten een onvoorwaardelijk bestaansminimum aan hun leden. Echte tekorten zijn er feitelijk nooit omdat er brede tevredenheid heerst. Er heerst geen status aan materiele bezittingen en vrijwel iedereen is meer dan bereid het meeste goed te delen.

Geld is nog beperkt in gebruik, en dan ook alleen als beperkt handelsmiddel. Digitaal geld wordt binnen Heideland niet meer gebruikt, en het concept schuld is iets waar reizigers bij het haardvuur kinderen en volwassenen mee verbazen en angst mee aanjagen. De kunstvoorwerpen en ambacht producten van Heideland zijn in het buitenland grof geld waard, en vormen een groot onderdeel van de export, samen nieuwe ontwikkelingen op het gebied van lokale energieopwekking. Aangezien de meeste Sibbes zelfvoorzienend zijn op het gebied van primaire levensbehoeften bestaat de import vooral uit luxeproducten.

 

Internationaal is Heideland overwegend isolationistisch. Het heeft een beperkt staand leger die vooral gericht is op het beheersen van calamiteiten in eigen land.

 

 

 

 

 

De Mijmeraar

Ik zit weer eens veel te denken aan de Mijmeraar. Mímir in de Noordse mythologie.

Ik kan nog niet echt aanwijzingen vinden van zijn cultus op continentaal Germania, maar toch begint hij me steeds meer aan te trekken.

Hij is de bewaker van de bron der wijsheid, waar Wodan zelf zijn oog uit zijn kas voor moest trekken om er een hoornvol uit te drinken. Hij is het wiens hoofd een belangrijke raadgever is voor diezelfde Wodan. Maar wat is hij voor ons mensen?

Volgens mij kan je hem in je leven uitnodigen door bewust te mijmeren. Reflecteren op het verleden, de toekomst en het heden overpeinzen, alle relevante informatie die je hebt verwerken. In die zin denk ikzelf vooral aan het niet laten meeslepen door emoties van het moment, niet reageren op een tijdelijke omstandigheid. Veel kan verloren gaan door niet tijdig reageren, door af te wachten. Maar dat is de prijs die betaald dient te worden voor de wijsheid.

Ik denk bijvoorbeeld aan de vele avonturen die de legers van het Westen in het Midden-Oosten hebben beleefd. Er wordt gereageerd op een beeld van een huidige situatie. Een heerser wordt van zijn troon gestoten, en dat was hem dan. Er is geen werkbaar plan om het land weer te laten heropbouwen, om de bewoners vertrouwen te geven in de toekomst, om stabiliteit en veiligheid te garanderen. Het gevolg is telkens even tragisch als voorspelbaar. De groep die je bewapende zijn de nieuwe vijanden.

De Mijmeraar roept op om niet direct te handelen, maar eerst een duidelijk plan van aanpak te hebben, eerst te wikken en wegen.

Ik heb wat dingen opgezocht van mensen die met hem werken. Volgens deze beoefenaars (waarvan ik er geen zelf ken) vraagt hij vaak een hoge prijs, die soms niet zo hoog lijkt op het eerste zicht. Één iets dat mij opvalt is dat er blijkbaar gevraagd word om zijn ´´ogen´´ in de wereld te zijn gedurende een dag. Wanneer alles wat je ziet ook door hem wordt gezien. Dit klingt enorm als het concept ´´horsing´´ waar een Godheid een menselijk lichaam in verschillende mate ´´berijdt´´. Zoals tijdens een cerimoniele dans bij verschillende natuurstammen, of wat er bij moderne famillieopstellingen gebeurt.

Iets anders dat mij enorm facineerd is een thema van leegte, of ultieme eenzaamheid. Voorbij het verlaten voelen, voorbij kwetsbaar, bang en eenzaam zijn. Het gevoel te hebben op geen enkele wijze in contact te staan met wie dan ook. Dit kan komen omdat Mijmeren iets is dat je alleen doet, het is praten zonder met iemand anders te communiceren. Het past ook sterk bij een bredere tradities van Orakels, die telkens buiten de maatschappij stonden. Niet gebonden waren aan de regels van enige rang of stand, en geen famillie verplichtingen hadden.

Een ander aspect is het uitschakelen van de zintuigen. Er zijn tegenwoordig een soort van afgesloten badkuipjes, waarin je kan drijven zonder iets te zien, horen, ruiken of voelen. Compleet afgesloten van de wereld. Het schijnt enorm te helpen bij visualiseren of anderzijds mediteren. Je zou kunnen zeggen dat je het pad volgt van het hoofd van De Mijmeraar.

Uiteindelijk denk ik dat meer invloed van de Mijmeraar nodig is, bij de wereld als geheel, bij het Heidendom zoals ik het nu ken en in mijn eigen leven. We moeten leren onszelf te behandelen als een wijze, grijze raadgever. Om niet te snel en te veel te willen, om ons niet te laten leiden door driften en temporale emoties. We vergeten veel te vaak om afstand te nemen van het moment, of van onze eigen positie.

Sluit je ogen, haal diep adem, ga RUSTIG door alle relevante informatie die je hebt heen, en maak daarna een besluit.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ertha, Tiwaz en Mannus

Rond het heillige bos zijn er kleine kampjes ontstaan, de spanning onder de bezoekers is voelbaar.

Morgen zal het grootste Allding ooit plaatsvinden. Stammen vanuit heel vrij Germanië zullen zich laten horen en voor eens en altijd bepalen of de toekomst vrij en Germaans, of onderworpen en Romeins zal zijn. Verschillende stammen vechten al sinds heugenis onder Romeinse eenheden, anderen vechten zoals vanouds alleen voor hun heer, die weer vecht voor zijn volk. Er heerst geen onderlinge verbintenis, de Bataven in het westen zijn onverstaanbaar met hun met Keltisch en latijn doorspekte tongval, terwijl de Cherusken het onderling nog steeds niet eens zijn over of ze voor de vrijheid of de welvaart zullen vechten.

Het is om deze spanning te verbreken dat de sprooksprekers, wijze reizigers die ons Germanen herinneren aan de oude verhalen, de beste plaats aan de kampvuren opeisen en het volgende verhaal spreken. :

Nogsteeds zweren wij bij het Dingrecht op onze eerste voorvader, Tiwaz, eerste onder de Goden. Waar Donar de Reuzen van buiten weghoudt, beschermt Tiwaz ons tegen het beest in onszelf. Hij waakt op de wetten die nodig zijn om ons mensen te laten zijn, het is in zijn naam dat we eedbrekers, moordenaars en dieven straffen, en het is onder zijn toeziende blik dat de meest heillige eeden worden gedaan. Hij offerde zijn hand om de allesverslindende wolf, Veendwaler, gevangen te nemen en ons vooralsnog te bewaren uit de muil waar ooit de Alvader zelf in zal verdwijnen.

Het was Tiwaz die ooit, in een duister en vormloos verleden Ertha, de moeder van alles waarvan wij leven, tegenkwam. Zelfs de Romeinen erkennen het belang van Ertha, die zij Gaia noemen. Tiwaz wilde Ertha als de zijne hebben, bezitten en thuis houden alsof ze een trofee was. Hoewel Ertha de waarde van Tiwaz welzeker herkende, en wist dat zij samen inderdaad een sterk en liefdevol koppel zouden vormen, wees zij hem toch af. Waar hij zich door liet lijden was niet liefde maar hebzucht, en Ertha zou haarzelf nooit bezit laten worden.

n een waas van woede ontnam Tiwaz zichzelf  zijn eer, en veroverde het lichaam van Ertha. Verslonden door zijn eigen hebzucht verkrachtte hij Ertha, die stilzwijgend het liet gebeuren. Zij had dit kunnen voorkomen, maar om redenen die wij nooit zullen kunnen weten, deed zij dit niet.

Pas nadat hij zijn innerlijk vuur had bekoeld, besefte Tiwaz wat hij had gedaan. Uit schaamte trok hij zich eeuwig terug in het Azenrijk waar hij thuishoort.

Uit deze samengang baarde Ertha Mannus, de eerste van de vrije mensen. Zowel Ertha als Tiwaz hielden van Mannus, en hoewel ze elkaar nooit meer zullen kennen, voedden ze Mannus gezamenlijk doch gescheiden van elkaar op.

Ertha schonk Mannus alle kruipende, zwemmende en vliegende wezens. Om zich mee te voeden of om mee samen te werken. Ook schonk zij Mannus de macht om hout en steen te bewerken.

Maar Tiwaz zag in Mannus de vlam die hijzelf door had gegeven. De drang tot overheersing, onderwerping en ontheilliging. Daarom gaf hij Mannus het Dingrecht, en de eerste wetten. Door deze regels te kennen en zich aan te houden zou Mannus de eer die zijn vader had verspeeld, kunnen bewaren. En voor altijd zijn plek kennen in harmonie met de Goden en de Natuur.

Naarmate de tijd verder zou verlopen, en Mannus opgroeide tot een ware held, begon hij de vrije wereld te verdelen. Zijn oudste zonen, Yngi, Herm en Istea vormden de drie grote stammen aan de zee, zij leefden in gezonde concurrentie met elkaar en kwamen telkens bijeen voor het alding, waar ze elkaar beoordeelden op hun eer en rechtvaardigheid, en elkaar herinnerden aan de heilige plichten die hun waren toebedeeld. Zij gedrieën begonnen wat ons nu nog samen kan  houden.

Mannus kreeg steeds meer zonen, elk van welk een eigen stam begon. Tiwaz zag zijn nageslacht de vrije wereld bevolken, en moedigde zijn Azenbroeders hen uit te dagen en krachtig te laten worden.

Ertha zag haar nageslacht verspreiden en wist dat ze, langzaam maar zeker hunzelf en hun band met haar zouden vergeten. Dus vroeg ze aan haar geliefde Wanen om van hun te houden, en hun hun aard te laten herinneren.

Elk van deze zonen leidde zijn volk naar glorie, en leeft voort in de vele zonen en dochters die bij hun stam horen. Maar hoeveel we ook worden, en hoe verward we onderling ook mogen raken, wij hebben allen nog de aard van Mannus. Indien wij, als volk, onze eigenheid laten verdwijnen, dan wordt een verband tussen Tiwaz en Erthe, Aesir en Waan, verbroken. En dan zal het eeuwen duren voor onze nakomelingen in geest de weg terug weten te vinden.

 

De volgelingen van Mannus, door eed en plicht verbonden, zullen ooit weer terugkomen. Zij zullen zich in onze voetsporen weten, maar welk pad laten wij voor hen achter? Bedenk u in de jaren die komen dat u uzelf niet cadeau heb gekregen van uw voorouders of Goden, maar in bruikleen heeft van uw nakomelingen en uw Goden.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Het bovenstaande verhaal heb ik verzonnen, maar ik heb geprobeerd het verhaal zelf te laten passen bij de informatie die we hebben van de Germanen rond het jaar 0. Het is namelijk volgens mij tijd om verhalen te gaan vertellen. Niet alleen de verhalen zoals die ooit zijn opgeschreven, maar om zelf uit de put van de Mijmeraar te putten, en om het te verdienen het bloed van Kvasir op onze lippen te proeven.

 

De Overdenker en de mijmeraar.

De oorlog eindigde. Niet door weemoed, liefde of beslechting van het conflict, maar door wederzijdse uitputting.  Het gebrek aan reden om de strijd te staken werd eindelijk ingehaald door het gebrek aan reden om te strijd voort te zetten.

Om de vrede te bewaren, zouden beide stammen de ander een gijzelaar en ambassadeur sturen. Deze zou bij de voormalige tegenstanders een nieuw leven opbouwen en het beste van zijn afkomst vertegenwoordigen en een betere reputatie bouwen. Tegelijkertijd zou de aanwezigheid van hun geliefden voormalige vijanden weerhouden van het opnieuw beginnen van de strijd.

De Wanen stuurden hun schoonsten. Njord, heer van de woeste zee en al haar rijkdommen. Maar ook zijn kinderen, onafscheidelijk als zij waren. De mooie Freya, die haar magische krachten al had bewezen aan de Azen en haar broer en gemaal, Freyr, die aan schoonheid en vruchtbaarheid aan zijn geliefde zuster gelijk was. Gedrieën vertegenwoordigen zij de kern van de Wanen. Schoonheid, welvaart, liefde en vrijheid.

De Azen lieten zich niet onderdoen. Zij stuurden de Overdenkende, Hoenir en Mimir, de Mijmeraar.

De Overdenker had de mens het cadeau gegeven van de Rede, de mogelijkheid om te redeneren en te overwegen. De Wanen zagen hem direct als een machtige heerser en maakten hem een Ouderling in hun stam.

Mijmeraar was niet minder wijs, hij beheerde al eeuwen de bron der inzichten, waarvoor de Woedende Wijsgeer zijn oog moest geven om een teug te ontvangen. Hij gaf het beste raad, voor zij die het geduld hadden om het wikken en wegen te laten gebeuren, en het antwoord konden begrijpen.

Gezamenlijk brachten ze de Wanen veel wijsheid en inzichten. De Overdenkende vroeg raad aan de Mijmeraar, en samen wisten ze de wijsheid te vinden. De Wanen konden het advies van de Overdenkende waarderen, maar niet altijd begrijpen. De Mijmeraar werd niet gewaardeerd, hij deed lang over een antwoord vinden, zelfs als de Wanen het makkelijk vonden.

Als de twee gescheiden waren, ging het helemaal fout. De Mijmeraar bleef wikken en wegen, en kwam nooit tot een duidelijk antwoord, en de Overdenker gaf telkens hetzelfde antwoord. ”Vraag het iemand anders, die komt met een kloppender antwoord”.   Een waar antwoord, want zonder mijmeren, en de wijsheid van diep is het overdenken nutteloos. Zoals vuur brandstof moet hebben, en een handelaar handelswaar.

De Wanen voelden zich bedrogen door de Azen, die daar al een reputatie in hadden verdient. Uit woede onthoofden ze de Mijmeraar, en stuurden ze dit hoofd naar de Azen.

De Woedende Wijsgeer weende diepe tranen van rouw over zijn oom en vriend. Maar de wijsheid in het hoofd van de Mijmeraar ging niet verloren.

De Woedende Wijsgeer balsemde het hoofd, en prevelde er onbekende Runes over. De Mijmeraar zou eeuwig blijven mijmeren. Hij zag nu nog verder in de gescheiden werelden, en zou de Woedende Wijsgeer nog veel waardevol advies geven. Want om te mijmeren hoef je niet te leven, slechts geleefd te hebben.

 

 

 

 

 

Being Heathen

mainer74

We took an insult hurled at us by Christians, and claimed it for our own.

Noun derogatory

noun: heathen; plural noun: heathens

1.

a person who does not belong to a widely held religion (especially one who is not a Christian, Jew, or Muslim) as regarded by those who do.

synonyms:          pagan, infidel, idolater, heretic, unbeliever, disbeliever, nonbeliever, atheist, agnostic, skeptic; archaic paynim

(https://www.google.ca/?gws_rd=ssl#q=Heathen)

We had a word, Asatru, that meant true to the Aesir.  Not being a perfect word, it failed to include the Vanir, and lent itself better to Icelandic or Scandinavian based practice than Anglo-Saxon, Germanic, Germano-Slavic, Frankish, Frisian or other Germanic Neo Pagan folk ways.  Heathen had come to the term that our community used to differentiate ourselves from the Wiccans and other Neo Pagans.  Inside the Pagan community it had come to be the term both sides used to divide our two groups…

View original post 1.793 woorden meer

Happy!:)

Gewoon omdat je af en toe even moet denken aan blije dingen

HappyHealthyHarpist

Hola hoi!

Waar worden jullie blij van?
Ik zal jullie vertellen waar ik blij van wordt!

Ik word blij van:

  • De zon, en zeker als het koud is is zo’n zonnetje heel erg fijn!
  • Mijn harp! ik hoef er alleen al naar te kijken en ik word al blij maar als ik er op speel wordt ik nog veel blijer!
  • een lekker kopje thee met chocolade
  • Iets maken waar ik later veel plezier van heb of om er een ander plezier mee te doen. Nu ben ik bezig met een mooie sjaal voor mezelf, heerlijk ontspannen brijen en een filmpje kijken.
  • Eten!! heel lekker gezond eten, zoals groente en fruit, soep, ovenschotels en nog veel meer! Wat eten jullie het liefste?
  • Koken, daar word ik ook heel blij van en het liefst elke keer iets nieuws. Ik zoek altijd naar recepten op internet het liefst vegetarisch.
  • Mijn kat Morbie. Dat…

View original post 244 woorden meer

De Eilander-God

Bovenop het duin staat een eenzaam figuur. Hij kijkt uit over de zee, over de golven die met toenemende kracht op het strand kapotslaan. In de verte ziet hij zeehonden lui en tevreden chillen op een zandbank. Zeemeeuwen schreeuwen in de lucht met een kabaal dat geen menslievend dier zou durven te maken. Een natuurlijk orkest van echt leven. Het eenzame figuur op het duin neemt alles in zich op. De wind waait hard, harder dan normaal. ”U komt langs” fluistert dit figuur in het niets.

Er verschijnt buiten zijn wil op een grijns op zijn gezicht. Voor iemand die niet weet wat hij weet, zou dit enorm verontrustend zijn.

De Priester, want dat is hij, ziet alle kleuren van het eiland voorbijkomen. Avondrood neemt langzaam de blauwe lucht over. Het gele helmgras kietelt zijn hand, terwijl hij op malse groene mos staat. Naarmate de wind harder wordt komt er steeds meer witte zout vannuit die heerlijke zee over de Priester heen.  Een reiniging? Een doop? Een zegen? Dat alles en meer.  De Priester voelt zich weer verbonden met het hele eiland, zijn Tempel.

De wind loeit harder, een gehuil raast over het hele eiland. Het is het soort avond geworden waar oude verhalen zouden worden verteld.

Boven op dit duin, heeft de Priester geen enkele beschutting, behalve die mysterieuze grijns die hij zelf niet snapt. Deze grijns lijkt hem de kracht te geven om op zijn plek te blijven.  Zijn haar, geklonterd met het zout slaat hem als een zweep in zijn gezicht, hij moet vechten om niet naar achteren te slaan, maar dit is een gevecht dat hij vaker voert. Of beter gezegd, een spelletje die hij vaker speelt.

”Geef mij uw naam!” Schreeuwt de priester tegen de storm. De storm antwoord, maar niet in een taal die een mens kan verstaan.

”Ik eer u, ik dien u, maar ik zal niet zomaar wijken” de Priester daagt de storm uit, en de storm speelt mee. Rukwinden komen op, de Priester moet zijn hele gewicht in de strijd gooien, maar zelfs dan schuifelt hij.

 

Hoe lang deze dans duurt weet niemand, maar te zijner tijd gaat de wind weer liggen. De priester doet nog een buiging, en draait zich weer om. Hij keert terug naar het dorpse leven, van al die mensen die niet weten dat ze in zijn Tempel wonen. Nog één keer draait de Priester zich weer om. ”Ik weet niet of u Wodan bent, of Donar. Njord, Nerthus of Nehalennia. Misschien bent u dezelfde als de legendarische prinses? Of misschien heeft u geen naam die ik ooit zou hebben gehoord. Maar ooit ontdek is wie u bent, en hoe ik u dien te benoemen!” Een diepe zucht, de Priester kijkt bedachtzaam. ”Maar alles op zijn tijd” mompelt hij nog.

 

Dat het hier een Tempel is, weet hij.

Dat hij een Priester is, heeft hij wel moeten aanvaarden.

Maar aan wie die tempel gewijd is, misschien zal hij daar nooit achter komen.

 

 

 

Het Verloren Vuur

Het is even geleden, maar nee ik ben inmiddels niet de opvolger van Willy Vandersteen geworden (maar ik heb het nieuwste Suske en Wiske album even doorgekeken, enne studio Vandersteen jullie mogen me altijd bellen voor tips). De titel slaat over een onverwachte wending in mijn leven.

Afgelopen donderdagavond had ik Heidens Café, een maandelijkse gebeurtenis waarvoor de entree van €7.50 echt te weggeef is en je je kan opgeven via Zusje van Licht. Ik stond daar zoals mijn gewoonte de aanwezigen meer dan waar voor hun geld te geven, toen mijn meesterlijk relaas onderbroken werd.

Uit het duister vroeg iemand om een vuurtje. Wetende dat ik een aansteker bij mij had, en overtuigd van de wederkerigheid van de Rokers-Solidariteit, stond ik dit figuur toe om de duisternis waarin hij zich bevond te verlichten met behulp van mijn aansteker. Maar in plaats van de sigaret die hij achteraf gezien niet zichtbaar bij zich droeg (ach hoe naïef ik toch was in mijn jongere dagen van krap een halve week geleden) tot branden te brengen in de hoop zijn longen te vullen met de rook van smeulend tabak, verdween dit schertsfiguur in de duisternis.

Met een snelheid die slechts geëvenaard kan worden de snelheid waarin een brave knaap tot zonde vervalt wanneer deze de roken van zijn moeder voor de korte jurkjes in de kroeg vervangt, rende dit schertsfiguur uit het zicht, enkele stappen achter hem volgde zijn even meelijwekkende kameraad, beiden strak op de hielen gezeten door het schaterlachen van alle aanwezigen.

 

Samen met hen die het inzicht hadden om te beseffen dat er geen betere invulling voor een donderdagavond te bedenken is dan het Heidens Café, een concept nog steeds uniek in Nederland, theoretiseerde ik over het waarom van wat er was voorgekomen.

Er gingen alsnel twee theorieën in de ronde. Beide even plausibel als on-verifieerbaar.

De ene theorie gaat uit van de kracht van het stelen zelf. Als weddenschap of andere domme ego-boost het vuur uit het midden van deze heidense cirkel jatten. Ik beeld mij in hoe deze jongen ooit op een dag zijn kleinzoon op de knie heeft, met een haardvuur op het nieuwste Ipad-scherm op de achtergrond. Kleinzoon luisterd met opengevallen mond over hoe zijn grootvader zonder blikken of blozen, als een kanslozere Prometheus, het vuur van zijn betere stal. En ermee wegkwam!

 

De andere theorie gaat uit dat wij allen het doelwit waren van een samenzwering die wellicht wel tien minuten in werking was voordat ons leven op deze onrechtmatige manier werd veranderd. Waar volgens deze complot-theorie het plan de fout in ging was door onze gezamenlijke reactie op het verloren gaan van dit vuur. Ons gelach was in de plaats gekomen van een gezamelijke klopjacht achter de dief. Deze klopjacht zou als gevolg zijn kameraad de kans hebben gegeven om onze achtergebleven spullen mee te nemen. De inschatting was dat wij onze verstandelijke vermogens gezamelijk in de aansteker zoude hebben gedaan.

 

Uiteindelijk maakt het motief in deze niet uit. De gebeurtenis heeft voorgevallen en zal voor mij in ieder geval een anecdote blijven die een ieder die ik leer kennen vaker dan eens zal moeten horen. Maar toch zit er wijsheid in ditgebeuren.

Ik ben niet de persoon die achter een dergelijk pikkie aan gaat rennen, noch ben ik de persoon die kwaad en gefrusteerd raakt over dit gebeuren. Ik hoef niet te straffen want ik weet dat ik geen ergere straf zou kunnen geven dan moeten leven als een jochie die op die manier een aansteker jat en daar zo hard voor rent. Ik had altijd gedacht dat ik die persoon wel was, en dat inzichten zoals dit nooit echt bij mij binnen zouden komen.

 

Zonder het licht van dat vuur, ben ik maar eens gaan kijken in een duisternis die ik al een hele lange tijd achter hij had gelaten. Het blijkt inmiddels lang zo eng niet meer te zijn.

Ik ga maar eens kijken, het is weer tijd voor een nieuw perspectief.