Hoenir, Memory, and Inspired Speech

Één van die stukken die ik hoop binnenkort zelf te kunnen schrijven. Heel fijn wat nieuwe mijmeringen erbij!

We Are Star Stuff

Although Hoenir was a companion to Odin and Loki, two well-publicized Norse gods, very little has survived about him, and he does not seem to have had cult places or worshippers.

Which is surprising in a way, because in Völuspá he is the one performing the old rites after the world is reborn, so you automatically think “priestly god”. Several scholars have decided that his role was in fact a priestly or vatic one, based on this.

View original post 3.012 woorden meer

Advertenties

Newton en Piet

 

Voor alles wat er gebeurt is er een lange context die nodig is om te begrijpen wat er gebeurd. Een voorbeeld, we kennen het verhaal van Newton, die op een dag onder een boom zat, waar er een appel op zijn hoofd viel. Hierdoor kreeg hij het idee van de fundamentele uitleg van wat wij zwaartekracht noemen.

Wanneer een appel uit een boom op aarde valt, is zwaartekracht daar inderdaad een essentiële factor in, Maar eerst moet er een boom ontstaan, gevoed door energie uit de aarde, de zon en (regen)water, die zowel een bepaalde hoogte relatief aan de grondoppervlakte bereikt, als een zaad omringt met een vrucht, zodat de aan ons bekende appel verschijnt. Vervolgens dient deze appel genoeg massa te verzamelen om de kracht van zijn ”navelstreng” waarmee hij verbonden is met de boom overmeesterd te laten worden door de aantrekkingskracht die tussen de massa van de appel en de massa van planeet Aarde bestaat.

Hiervan kan je nog denken ”goed verhaal, niet kort genoeg”, maar dit is wel waar de kern van het verhaal om draait. Maar OK, dan pakken we een andere context route.

Newton groeide op tussen welgestelde boeren, en had de kans om zelf dat levenspad in te gaan. Hij koos ervoor om door te gaan studeren en werd al snel hoogleraar wiskunde. Hij wist dit te doen zonder zijn (toentertijd verboden) religieuze opvattingen te bedriegen. Newton kon zijn ideeën formuleren omdat hij studeerde, en hij kon studeren omdat het economisch systeem van zijn tijd zijn familie toevallig op een hoog genoeg niveau plaatste waarin doorstuderen überhaupt mogelijk was.

Het bekende voorval gebeurde naar het schijnt op de appelgaarde van zijn familie. Appels werden in Engeland heel lang niet meer gegroeid, sinds de romeinse tijd. Na de Nomadische overheersing van na 1066 begon het weer op gang te komen, maar pas in de 18de eeuw eigenlijk weer op een schaal van betekenis.

 

Verder was het appelverhaal specifiek een catylisator om te beschrijven waarom de maan zo rond onze aarde heen hangt, brekend met de toen heersende theorie. En als allerlaatste, het beeld dat de appel op Newton ’s hoofd viel is puur omdat dat een leuker plaatje maakte. De citaten waar dit voorval in wordt beschreven impliceren nergens een fysiek contact met de betreffende appel.

 

Dit is maar één, weinig intressante anecdote, die ik erbij haal. Maar ik probeer hiermee een paar dingen te verduidelijken.

Niets is absoluut, niets staat op zichzelf, alles is onlosmakelijk met al het andere verbonden. Zelfs een vacuüm bestaan alleen in de context van een afgezette omgeving.

 

En om dan nu een sprong te maken, wat is de context van de Zwarte Pieten discussie?

Niet lang geleden werdt een snelweg illegaal afgezet door een stelletje sufkutten omdat mensen in bussen opweg waren naar een legale, afgesproken en aan duidelijke regels verbonden expressie van hun standpunt. Ik zag veel weldenkende mensen deze actie goed proberen te lullen.

Ik ben zelf opgegroeidt met Zwarte Piet, en heb nooit een link gelegt tussen dit figuur en de donkere medemens. Een factor daarin zal vast zijn dat waar ik opgroeide, er vrijwel niemand iets anders dan spierwit was. Ik zal niet beweren dat ik bijzonder blije herinneringen aan het algeheel had, maar ook niet een uitgesproken negatieve.

Later hoor ik op internet dat een aantal mensen zich storen aan dit uiterlijk. Eerst denk ik ook alleen ”wat een stel jankerts”. Maar dit is waar het nuttig wordt, ik begin na te denken over de context. Als eerste, waar komen die klachten vandaan. Het duurt niet lang, of ik ontdek genoeg verhalen over mensen die, als kind en als volwassene, de hele december/november periode voor lul staan vanwege hun huidskleur. Verder zie ik dat, met alle kutsmoesjes eromheen, er enorm veel racisme in Zwarte Piet zit. Denk aan het domme accent van tot voor kort, kroeshaar en krullippen, domme kunstjes doen als een koddige nar ten dienste van hun meerderen. En geheel toevallig komt dit beeld van de helper (die in de loop der tijd enorm is verandert) uit dezelfde tijd als waarin Blackface populair was.

Maar wat mij het meeste stoort, is het onironische racisme dat veel van de voorstanders onderschrijven danwel met stilzwijgen toestaan. Denk aan tenenkrommende onzin als ”als je het niet leuk vind, ga maar terug naar je eigen land” in al haar domme variaties. Termen als ”’negerhoer” zijn dan ook geen uitzondering, en als je als BN’er zwart bent en je durft te denken dat je als Nederlands staatsburger rechten hebt zoals beschreven in de grondwet, dan moet je wel stil blijven over dit onderwerp. ”Want het is een kinderfeestje”. Op basis daarvan worden letterlijk doodsbedreigingen gedaan, stormt men klaslokalen binnen en blokkeert men openbare wegen, waarna er direct geld van sympisanten komt om eventuele boetes te betalen.

 

Waarom reageert men hier zo dom en extreem op? Ik zie een aantal relevante factoren.

  • Het egocentrische kind gevoel. Men associeert deze specifieke vorm met een plezierig deel van hun jeugd, en wilt niet begrijpen dat 1 deze ervaring voor anderen anders was en 2 dat er veel kan worden verandert zonder dat de ervaring voor toekomstige generaties anders zal zijn.
  • Slachtofferschap van de dader: In de gehele westerse wereld, is geïnstitutionaliseerd racisme altijd van (verschillende concepten over) ”blank” tegenover anderen geweest. Dit is iets wat eeuwenlang een relevant deel van onze samenleving was, hier in Nederland via Kolonialisme en slavenhandel. Nogsteeds profiteren wij daarvan, en nogsteeds zitten ethnische minderheden veel vaker vast in een armoede cyclus. Als voorbeeld van het blijvende effect van armoede heb je het stereotype van aso-jongeren, waardoor jongeren de eerste indruk opleveren dat ze uitschot zijn, waardoor zij zichzelf zo gaan zien, en zo gaan gedragen, waarmee de cyclus doorgaat. Er zijn nog meer voorbeelden maar dit lijkt mij duidelijk genoeg. Het feit is dat ”wij” blanken als geheel genomen dit systeem hebben neergezet, en dat wij er indirect en buiten onze individuele schuld of bedoeling, nog steeds van profiteren. Dit erkennen is wrang voor veel mensen die zichzelf, terecht of onterecht als onderbedeeld beschouwen. En elk modern mens vind zichzelf onderbedeeld.
  • Echokamers. Dit geldt voor beide kanten. Iedereen die je erover tegenkomt is het erover eens dat Zwarte Piet echt niet kan/een heerlijk onderdeel van Nederland is en dat mensen die het er niet met je eens zijn domme racisten zijn/het land uit moeten. Hoe minder je inhoudelijk met andersdenken praat, hoe minder je interesse krijgt in hun (of je eigen) onderbouwing, en hoe extremer je wordt.

 

 

Probeer voor de gein eens uit te leggen waarom je vind wat je vind, en luister eens waarom iemand anders iets anders vind.

En onthoud daarbij, deporteren vanwege een ”verkeerde” mening is heel erg niet-Nederlands, Zwarte Piet is altijd aan verandering onderhevig geweest, en in enigszins herkenbare vorm nog jonger dan ons koningshuis, de favoriete allochtone uitkeringstrekkers van Nederland.

Links of rechtsom, ik vind het hele feestje zowiezo niets aan, maar ik vind het doodeng dat het als normaal wordt beschouwt over minderheden heen te schreeuwen en met geweldsdreigingen te komen. Dit is massahysterie en volkswoede van het soort dat, met het oog op geschiedenis, het einde van een tolerante, humane beschaving inluid. Het bestaan van ”de ander” wordt onacceptabel, en mensenrechten gelden alleen voor zij die aan ”onze” eisen voldoen. Dat KAN niet goedkomen.

 

 

 

 

  1. https://nl.wikipedia.org/wiki/Isaac_Newton#Biografie Isaac Newton
  2. http://www.englishapplesandpears.co.uk/history_of_apples_in_uk.php Appels in Engeland
  3. http://www.doorbraak.eu/zwarte-piet-racisme-paar-kritische-pepernoten/ Inhoudelijk stuk over de link tussen Piet en Racisme
  4. http://www.zwartepietniet.nl/#Over Ons Actiegroep die een aantal hiertoe bevoegde instanties noemt die een relevante uitspraak deden.
  5. http://www.welingelichtekringen.nl/cultuur/354645/zwarte-piet-jurist-stopt-na-bedreigingen.html En nog even een voorbeeld van hoe haat mensenrechten ontneemt in deze discussie.

 

 

Guns, Social Status and American Neurotypicals / An Aspie POV

Asperger: The HypoSocial Human

I’m not confused at all by the amassing of weaponry by American (male) citizens. After all, war and the necessary weapons of war have been a preoccupation of nations, top males and tyrants worldwide and throughout time; owning weapons has been a privilege reserved for the elite and generally denied the average “peasant”.

If you then “open up” that privilege to the “peasants” the “status-enhancing” appeal is obvious and irresistible to the status-seeking male.

Instant godlike power over life and death – what a thrill, especially for qualifying as a top male in the competitive arena in which men are compelled to operate. And thanks to manufacturing and design innovations, very affordable… In the U.S., weapons are being marketed as a “sexy fashion accessory” for women along with the “fierce” attitude and “sexual predator” identity currently “en Vogue”. Momma is a brute, a bully, and a true adversary!

If “evil”…

View original post 922 woorden meer

Mabon

Vrijdag 22 September is het zover. De zon staat dan lijnrecht boven de evenaar, en de reis van zomer naar winter is dan halverwege. Voor veel moderne Heksen, Paganisten en Heidenen een uitgesproken moment om het officiële begin van de herfst aan te duiden.

Historisch gezien kunnen we niet veel zeggen over wat er in Noord-Europa rond dit jaargetijde voor de mensen gebeurde. September heette bij de Saksen ”Heillige maand”. We kunnen inschatten dat er in deze periode een groot deel van de oogst werdt binnengehaalt ter voorbereiding van de winter. Ook is het een nuttige periode om het jachtseizoen te openen op veel geliefde prooidieren, zoals herten die bij elkaar komen om maatjes te vinden om mee te paren.

 

Uiteindelijk is het voor mij nu vooral interessant om te kijken naar de filosofische lading van dit jaargetijde. De kracht van de zon is ver voorbij haar hoogtepunt, en gaat voorlopig alleen nog maar verder afzwakken. De nachten worden steeds langer, het groen dat we zien gaat in grote mate afsterven. Een kleurrijk spektakel voor zij die het willen zien. Tinten geel en bruin dansen door de lucht en onwetend over de angst die wij met de dood associëren.

We bereiden ons voor op de winter. We kijken of we alles hebben bereikt wat we wilden bereiken tijdens de warme maanden, en pakken die laatste kansen nog even. Alles om een stabiele basis te hebben voor de donkere maanden.

Ik ben dit jaar bang, bang van wat er gaat gebeuren wanneer ik terugkijk, wanneer ik reflecteer.

 

Jotun

We leven in een samenleving die aanmoedigt tot abolutistisch en vooral op binair denken. Het is zwart of wit, ons of hun, vriend of vijand. Dit is een manier van denken die naar mijn mening onrecht doet aan de complexiteit en gelaagdheid van de realiteit. Helaas zie ik veel hiervan ook onbewust doorslippen in het Heidendom zoals dat vandaag bestaat. De Azen en/of de Wanen zijn de goeierikken en de Jotun zijn de boeven. Veel hiervan kan tot op zekere hoogte worden ondersteund door de Edda’s, die eeuwen na de bekering van de laatste tak van het Germaans Heidendom geschreven zijn als poezïe. De natuur is niet binair, waarom zouden de Goden dat wel zijn? Daarom doe ik hier een poging iets meer te leren over de Jotun.

Wie zijn de Jotun?

Jotun zijn wezens uit de Edda’s en daarmee een groot onderdeel van de moderne heropleving van het Germaans Heidendom. Het woord wordt vaak vertaald als ”Reuzen”, maar anders dan die term impliceert zijn de Jotun niet gedefineerd als zijnde enorm groot. Veel ervan zijn gedaantewisselaars die hun formaat kunnen aanpassen naar hun believen. Ze worden in de Mythes vaak gepresenteerd als een stam entiteiten die op gelijke voet van bestaan zijn als de Goden van de Azen en de Wanen. En dienen meestal als vijanden.

Het woord Jotun lijkt af te stammen van termen die zoveel als verslinden of vraatzucht betekenen. Andere termen die vaak enigszins inwisselbaar worden gebruikt zijn Thursen en Ettin. Thurs lijkt verwant te zijn aan ”’dorst”, eventueel is er een link te leggen met ”bloeddorstig”, of met de vraatzucht die je met Jotun kan zien. Ettin (Oud-Engels) kan je ook verbinden met ”Eten”.  Op basis van die etnologie zou je dus kunnen denken aan een verslindende macht ten opzichte van de Azen die bouwen en de Wanen die laten groeien. Dit komt overeen met een brede UPG die ik lang had. Vooral voor Fenhir, die je als verpersoonlijking van Entropie kan zien. Alles vervalt uiteindelijk in chaos, de Azen en Wanen houden dat verval tegen, maar de Jotun  verspoedigen heb.

De aan ons bekende vorm van een Trol is volgens veel historici een latere versie van hetzelfde soort entiteit.

 

De Jotun als geheel worden vaak gezien als groot, dom, kinderlijk en lelijk. Maar de meeste Jotun die enigszins diepgang krijgen in de verhalen zijn enorm anders. Beter beschreven Jotun zijn vaak juist erg wijs en listig.

specifieke Jotun en hun rol

  • Mijmeraar. Tot niemands twijfel mijn persoonlijke favoriet. In hoeverre hij een Jotun is word, zoals te verwachten was, niet duidelijk afgebakend beschreven. Er wordt breed aangenomen dat hij de broer van Bestla is, en daarmee de oom van Wodan. Hij wordt als gijzelaar van de Azen naar de Wanen gestuurd, maar in veel lijsten en Kennings en dergelijke komt een veel sterkere link tussen Mijmeraar en de Jotun gemaakt. Zo wordt er bijvoorbeeld genoemd dat zijn (andersinds ongenoemde) zonen spelen tijdens ragnarok. En een aantal Jotun uit andere bronnen hebben een verwijzing naar Mimir in hun naam staan.  In ieder geval wordt de Mijmeraar nergens beschreven als ook maar een beetje een vijand van wie dan ook. Volgens mij staat hij te ver af van de ”dagelijkse politiek” van Goden om zich echt verbonden te weten met Aas, Waan of Jotun. Mijmeren en wijsheid laten zich niet tegenhouden door zaken als ethiek of groepsidentiteit.
  • Utgard-Loki. Dit figuur komt maar in 1 verhaal voor, maar hij is wel enorm intressant. Wodan, Loki, Donar en Donar’s nieuwe hulpje Thjalfie zijn op reis om Utgard-Loki uit te dagen. Utgard-Loki is de leider van het kasteel Utgard (buiten-de-tuinen, zegmaar wildernis) in Jotunheim. Eenmaal aangekomen voeren de vier verschillende proeven af, die ze allemaal jammerlijk falen. Wanneer ze verslagen vertrekken laat Utgard-Loki hen weten dat de proeven in werkelijkheid onmogelijk moeilijk waren, en dat het alle Jotun bevreeste om te zien hoe dicht bij zij ieder toch bij de overwinning waren gekomen. Door zijn magie zorgt Utgard-Loki ervoor dat de vier hem al niet meer kunnen bereiken, omdat hij bang is dat een daadwerkelijke strijd het einde van hem en de zijnen zou betekenen. Één ding wat natuurlijk direct opvalt is de naam Loki, vooral aangezien de bekende Loki zelf ook één van de Jotun is. Maar over hoe deze link zou kunnen zitten kunnen we alleen maar eindeloos speculeren. Wat mij veel meer intresseert is hoe deze Jotun in dit verhaal hun macht gebruiken om Donar, Wodan en zelfs Loki te slim af te zijn. Volgens dit verhaal weten de Jotun concepten als wildvuur, ouderdom en gedachte te personaliseren. Ze laten Donar drie enorme teugen uit de oceaan drinken, (van vloed naar eb). Zonder zelf een directe confrontatie te riskeren testen ze de machten van hun vijanden tot het uiterste. Deze Jotun zijn dan wel de vijand van de Goden, maar zeker niet dom of kortzichtig.
  • Aegir, oftewel de zee. Aegir is, zoals past bij de zee, niet in ”goed of slecht” in te delen. (je vijand is je vriend, hij kan zo lief onschuldig zijn en soms zo nietsontziend) Hij en zijn vrouw vernietigen schepen en laten zeelui, ver van huis, verdrinken. Maar vervolgens mogen die zeelui wel in zijn hal feest vieren en mede drinken. Hij is bij de Lokesanne gastheer voor de Azen. Hij is een oude, enge natuurkracht. Maar wordt nergens gezien als vijand van de Azen of van de mensen. Hij is simpelweg ”anders”.
  • Loki, één van de complexste figuren van de Edda’s. Vooral omdat het moeilijk is in te schatten hoeveel van zijn karakter zoals beschreven toegevoegd of gewijzigd is om van Loki een ”Satansfiguur” te maken. Hij is de zoon van Laufney, een vrouwlijke Jotun. In de Edda’s is hij een duidelijke ”Trickster”, door allerlei streken weet hij zichzelf en anderen meermaals in enorme problemen te brengen, maar weet hij ook vaak voor zichzelf en de Azen grote prijzen binnen te slepen. Hij moet vaak de hete kastanjes uit het vuur halen.  Het verhaal over hoe hij Baldr laat doodschieten is waarschijnlijk een latere toevoeging maar nogsteeds voor veel Heidenen om hem a-historisch en onrealistisch als een absoluut kwaad te zien. Ik zal later waarschijnlijk nog een post aan hemzelf en zijn nageslacht wijden, want hij is enorm intressant.

Vergelijking Jotun met Titanen

In de Griekse mythologie kennen we de Titanen. In feite de Goden voordat Zeus en zijn olympianen aan kwamen. De Titanen worden gepresenteerd als ondenkbaar oude entiteiten die vaak nog machtiger zijn dan de Goden, en gewoon zo ver van de mensheid en haar nukken afstaan dat ze onkenbaar voor ons zijn. Als voorbeeld is Chronos, de oorspronkelijke Vadertje Tijd.  Wanneer je de Jotun gelijksteld met de Titanen is er een duidelijk beeld te maken. Er zijn eerst entiteiten die geen voor de mens kenbaar of leefbare orden vertegenwoordigen. Hun aard staat dermate ver van ons af dat een wereld door hun gedomineerd fysiek niet leefbaar is voor de mens. Dan stapt er een groep Goden naar voren die, door moord en doodslag, de dan-huidige wereld vernietigen om een nieuwe te bouwen waar de mens wél een mogenlijkheid in is. De overgebleven oude krachten willen naar gelang hun aard deze wereld weer vernietigen om terug te keren in de, voor hun, natuurlijke toestant van chaos.

 

 

Ik vraag mij altijd af, hoeveel lijkt het systeem dat de Edda’s beschrijven daadwerkelijk op datgene wat er in Ijsland werdt gelooft? En hoeveel lijkt dat dan weer op wat er eeuwen eerder hier werdt gelooft? Het idee van potentieel vernietigende machtige natuurwezens is iets wat waar ik zeker wel van geloof dat het inerhent onderdeel is van het Germaans Heidendom. En ook dat er veel machtige entiteiten bestaan die buiten de aan ons bekende manieren van defineren en identificeren staan. Entiteiten die simpelweg geen duidelijk afgebakende plek hebben in ons huidige bewustzijn. Dat maakt ze niet altijd onkenbaar, maar het betekend dat je zelf net even wat meer werk eraan hebt.

Dat gezegd hebbende, adviseer ik iedereen om te bedenken dat wij, als mensen, zelf verantwoordelijk zijn voor met welke entiteiten we proberen een band op te bouwen. Ik denk niet dat wij concepten als vijandschap zomaar op de interGodennlijke relaties kunen plaatsen. Wij hebben alleen ons eigen perspectief, beinvloedbaar door het perspectief van anderen. Wanneer iemand zegt met Jotun te werken, en jij voelt je aangevallen. Dan is er een goede kans dat die ander een ander concept van Jotun kent dan jij. Dit is een kans om je perspectief uit te dagen en eventueel uit te breiden. Neem die kans!

Wie Wat Wodan?

 

 

Odin, Wodan, de Doler, de Verschikkelijke, de god van de gehangenen, de Woedende, en zo zijn er nog veel meer namen.

Tegenwoordig wordt er veelal aangenomen dat hij zijn positie van Alvader en hemelgod over heeft genomen van Tiwaz en Donar, met veel eigenschappen en atributten die daarbij horen. Maar wat blijft er dan nog over van de onderliggende Wodan?

Odin en Wodan zijn beide etymologische aftakkingen van het proto-indo-Europeese ”weh₂t-” wat schijnbaar zoveel zou moeten beteken als ”opgewonden zijn” of ”enthousiast zijn”. Dit groeide later uit naar het Proto-Germaanse ”wōdaz”, een voorzetsel dat zoveel betekend als ”opgewonden” ”enthousiast” ”woedend” ”’geobsedeerd” en ”razend”. Een soort aardse staat van bezetenheid dus.

Dit woord komt via ”Woed” naar het moderne Nederlands als ”Woedend”. Net zoals Mímir voor mij de Mijmeraar is, en Freya en Freyr de Dame en de Heer zijn, is Wodan De Woedende. Maar woedend heeft een specifieke betekenis die de lading maar ten dele dekt.

Odin kan ook verklaart worden als woord op zichzelf. In het oud Noors valt het op te delen in ”Óðr ” en ”In”.  In zou in deze context ”Meester van” betekenen, dus het intressante deel is ”Óðr ”.

Óðr is ook een aftakking van ”Weht”. Het wordt gezien als een term voor een soort trance of grote inspiratie. ”In de flow zitten” zou je kunnen zeggen. Ook deze zijtak past bij hoe ik Wodan zie.

 

 

Er is niet echt meer een woord dat de hele lading goed dekt. Uit dezelfde bron komen ook oude termen voor poezie, waaien en zien!

In deze trant denk ik bij Wodan aan passie, obsessie, extreme drang, insperatie, toewijding. Maar hoeveel past dit bij de historie?

  • We kennen de Beserkers, krijgerbanden die in een roes vochten waarbij ze vriend en vijand niet meer konden onderscheiden. Pure woede.
  • We kennen het verhaal hoe Wodan de mede gebrouwen van het bloed van Kvasir zich toeeigende. Zowel het letterlijke verhaal als de praktische betekenis past. In het letterlijke verhaal ziet Wodan een doel, en om dat doel te behalen vermoord hij meerdere landarbeiders, liegt hij een ander voor, verleidt een reuzin en breekt haar hart. Zodra hij zijn prijs heeft reist hij zonder omzien lina recta terug naar huis. De gestolen mede is de drank der inspiratie, die hij volgens de vertellingen geeft aan de enkeling die uitverkozen is om een wonderbaarlijke bard of skald te worden. (volgens een andere lezing verliest hij bij zijn vlucht een aantal slokken die zo op midgaard komen). Hoe het ook zij, er is een oud imago van de excentrieke artiest. Een normaal gesprek voeren zit er niet in, en elke gedachtengang is voor anderen bizar. Het enige wat deze Idiot Savants kunnen is hun kunst uitvoeren, waarmee ze de grenzen opzoeken van wat er binnen hun medium als mogelijk wordt beschouwt.
  • Ook bekend is zijn interactie met de Mijmeraar. Voor een slok van deze wijsheid rukt Wodan zonder discussie een oog uit zijn kas. Ook dit kan ik goed plaatsen. Mijmeren kan heel goed een Óðr staat opleveren. Maar goed Mijmeren gaat ten koste van zowel de voordelen als de nadelen van de roekeloosheid en doelgerichtheid die veel vormen van Óðr opleveren. Je kan als Óðr meester dus zeker wel meegenieten van wat Mijmeren te bieden heeft, maar het kost wel behoorlijk wat.
  • Een ander, minder bekend verhaal verteld hoe de Lombarden aan hun naam komen. In het kort, 2 volken voeren oorlog, Frigg heeft de voorkeur voor de ene kant, Wodan voor de andere kant. Hij wil geen ruzie dus hij besluit zijn zegen te geven aan de eerste stam die hij ziet wanneer hij ontwaakt, en zet zijn bed zo neer dat hij over zijn favoriete stam uitkijkt. De stam die Frigg liever heeft, is kleiner. Frigg adviseert hen om hun vrouwen hun haar voor hun gezicht te dragen, als waren het baarden, en mee te marcheren met hun mannen. Verder draait ze het bed van Wodan om. Wanneer deze wakker wordt is het eerste wat hij zegt ”Wie zijn deze langbaarden?”. Vervolgens roept Frigg ”Je hebt ze nu hun naam gegeven, schenk hun ook de zege”. Deze groep werdt dus de Langbaarden, en ze zijn altijd Wodan trouw gebleven.  Hier lees je hoe Wodan door zijn eigen arbitaire regel makkelijk omgestuurd kan worden.

 

Er valt natuurlijk nog veel te speculeren en natuurlijk direct te communiceren. Ik hoop dat ik voor de goede lezer het makkelijker heb gemaakt om Wodan te kennen, indien zij dat willen. Het is een interessante en gevaarlijke entiteit.

 

 

 

 

 

http://religion.wikia.com/wiki/W%C5%8Dden

https://norse-mythology.org/gods-and-creatures/the-aesir-gods-and-goddesses/odin/

Kastes

Het Hindoeïsme is waarschijnlijk het geloof met de langste continuïteit. Uiteraard is het niet exact hetzelfde vandaag als 6000 jaar geleden, maar het is in die tijd niet onderbroken. Elke generatie heeft doorgebouwd op het fundament van vorige generaties.

Het Hindoeïsme komt uit dezelfde bron als het Germaans Heidendom, met als grote verschillen uiteraard dat het Hindoeïsme in India geworteld is en daar is blijven bestaan, en dat het Germaans Heidendom in Europa is ontwikkeld, geworteld, en dermate grondig is verwijdert dat we moeite hebben met de overgebleven wortelen te herkennen.

Maar zelfs los van deze link met het Germaans Heidendom, is het Hindoeïsme an sich ook gewoon een fascinerende leer danwel collectie van leringen.

Het befaamde Kaste systeem bijvoorbeeld. Hier wordt veel oordelend over gesproken, soms met recht maar vaak zonder inhoudelijke kennis.  Over de problemen die hieromtrent bestaan in het huidige India laat ik liever mensen die er meer van weten spreken.

https://www.hrw.org/reports/2001/globalcaste/caste0801-03.htm

 

Maar wat mij interesseert is de filosofische achtergrond van het idee.

Volgens de verhalen is het kastensysteem van oorsprong heel anders dan het nu beleefd wordt. Om te beginnen zijn er vier kastes.

 

  1. Brahmanen, de academici en monniken, makkelijk gezegd. Hun doel is kennis en inzicht.
  2. Kshatra, dit zijn soldaten en ambtenaren (de adel).
  3. Vaisha, de producerende klasse. Zij produceren materiele welvaart.
  4. Sudra, zowel artiesten als handelaren.

Over de inhoud en opdeling van deze Kastes moet ik nog veel verder leren. Want ik snap er niet bijster veel van. Maar er zijn al en paar dingen die ik wil melden op basis van wat ik tot nu toe weet.

Ten eerste, is dit niet een lezing van hoe de samenleving behoort te wezen, maar een analyse van hoe de ontwikkelde samenlevingen zijn. En dit kan ik wel inzien. De details en de indeling kan je nog over discussiëren. Maar uiteindelijk hebben we hier ook een dergelijk verschil, al noemen we het anders. We passen bijvoorbeeld te termen hoog en laag opgeleiden toe in contexten waar opleidingsniveau an sich maar een indirecte rol speelt.

 

Maar verder nog, de relatie tussen deze Kastes behoord niet hierarchieel te zijn. De ene kaste is niet beter of krijgt meer privileges dan enig andere. Ze zijn alleen anders. En wanneer ieder van hen binnen hun Kaste hun plicht en lot kent en vervult (dharma), komt dat de samenleving als geheel ten goede.  Dat is heel anders dan wat wij in het Westen prediken, waar iedereen een mening kan, mag en moet uiten over allerlei zaken zonder inhoudelijke kennis of inzicht. Een groot deel van het Kaste systeem zoals het naar mijn inzien bedoelt is komt neer op ”schoenmaker, blijf bij je leest”.

 

Een ander ding, het idee dat je niet met iemand van een andere kaste zou mogen trouwen is een late corruptie van het idee. Net als dat je absoluut niet van kaste zou kunnen veranderen in je leven. Dit wordt tegengesproken in oudere teksten. Net als het idee van ”kastelozen”. In feite is dit hetzelfde als bij ons iemand zonder nationaliteit. En er is een goede reden waarom er zoveel wordt gedaan om dat niet te laten voorkomen.

Verder zie ik bij een correct toepassen van dit systeem enorme meerwaarde.

Kijk, we gaan er tegenwoordig van uit dat elk kind de kans moet krijgen op elke carrière die ze maar willen. Maar is dit wel zo wenselijk? Was het echt zo verschrikkelijk om, over het algemeen, je ouders op te volgen? Hoeveel paniek en depressie onder jongeren had voorkomen kunnen worden als ze van jongs af aan bij een beroep in de leer gingen. Vroege specialisatie. Ik zeg niet dat dat absoluut zou moeten wezen, zeker weten van niet, maar als uitgangspunt valt er zeker veel voor te zeggen. Je kent je taak, je hebt de ervaring van vele generaties achter je, en er wordt niet van je verwacht dat je wilt ”opklimmen” tot management. Je vindt je trots en vervulling in het uitvoeren van je ambacht. Ik geloof echt dat voor veel mensen daar de weg naar geluk ligt. De kans je te ontplooien.

 

 

 

Woede

 

Woede is een machtig iets. Het kan bovenmenselijke kracht geven, en een gedrevenheid die volgens mij die van de Liefde evenaart zoniet overtreft.

Woede is wat ervoor zorgt dat je tot voorbij het redelijke kan blijven doorgaan voor rechtvaardigheid, Woede is een vorm van passie.

Maar net als bij liefde, is Woede gevaarlijk. Het maakt je blik nauw, het maakt opties onzichtbaar. Het is makkelijk om door woede meegesleept te worden. Dit maakt je vatbaar voor ondenkbare fouten. Fouten waarmee je schade doet aan je Wyrd, en daarmee aan het Wyrd van anderen.

Ik ben vaak woedend, en meestal met goed fokking recht ook. En vaak uit ik dat. Niet op een constructieve maar op een semi-destructieve manier. Ik houd mij in maar ik toon mijn ergste kant, irrationeel en onzeker.

Dit is waar ik aan het groeien ben, als mijmeraar.

Ik ben kwaad, en ik heb daar recht op. Maar ik schrijf dit, met wat lekkere kwaade muziek op mijn hoofd. Zo doorleef ik deze tijdelijke opwelling. Door te mijmeren over deze tekst en mijn hoofd rond te laten drijven in een bron der klanken.

En na deze storm, heb ik nog steeds de woede. Maar dan ben ik het meester. En wie weet wat ik kan doen met die kracht aan mijn kant.

 

 

 

Mijmeringen op het onbekende gevaar, dat lonkt.

Een palendorp, ergens in de wildernis. Gebouwd boven een moeras, of is het een meer?

Een man loopt naar het water, hij kijkt naar zijn weerspiegeling. Een onbekend gezicht kijkt terug met treurige, vermoeide ogen. Een rafelige zwarte baard bedekt ten dele zijn vroeg gerimpeld gezicht.

Achter deze reflectie ligt de bodem van het water, onmogelijk diep en duister. Iets daarbinnen, iets onkenbaar, wil dat hij daarin verdwijnt. Hij voelt zijn hoofd wegzakken, zonder blinken raakt zijn gezicht bijna de spiegel van het water aan.

Op het laatste moment breekt de band, hij draait zwaar ademend weg. Geschrokken staat hij op, half beseffend hoe dicht bij hij bij het Onbekende was. Hij vervolgt zijn weg, naar een hutje, half verscholen tussen de palen. Binnen wacht ze, de Priesteres. Ze verwelkomt hem, hij stapt opgelucht naar voren, en dan niets dan duisternis.

 

 

 

Een bos, een kasteel met tuin. Daar sta je met je rug naartoe. Je blik is gericht over een grasveld. Zo groot als het oog reikt. Tussen jou en het veld is een onzichtbaar, zwart, slijkerig spinnenweb. Je ademt diep in, en zet er een stap doorheen. Die eerste stap wordt al snel gevolgd door een tweede, en een derde, en nog veel meer.

Je voelt in je slapen, een drang om naar een bepaalde hoek te gaan. Het voelt alsof je in het water op een stroomversnelling bent gestuit. Je hoort een stem achter je, een hand op je schouder. Je begrijpt in één keer, dat je absoluut niet naar die hoek moet.

Een ander spreekt van rechtvaardigheid, op een sombere toon. maar jij voelt doodsangst, wanhoop. Je moet hier weg.

Wanneer je voet over stromend water hebt gezet, voel je een rilling door je lijf. Aan weerskanten wordt met enige verbazing hetzelfde geconstateerd.

Je bent niet sterk genoeg voor wat er daar in de hoek school. Voor jou is het nu in ieder geval een vijand. Andere stemmen zeggen dat dat misschien alleen tijdelijk zo is. Maar dat maakt voorlopig niet uit. Nu weet je dat, en waarom, je sterker moet gaan worden.

Verkeerd Wereldbeeld 2

Deze stam der Verkeerde mensen werkt op ook op biologisch niveau anders dan mensen buiten deze wereld. Verkeerde mensen voelen bij tijd en wijlen ”een knaag”.

Dit is te vergelijken met verrekken van de honger voor niet-Verkeerden, maar het vreemde is dat Verkeerde mensen veelal in staat zijn om na de eerste constatering van deze knaag nog steeds bezig te zijn zonder enige vorm van biologische voeding. Let wel, wanneer een Verkeerd Persoon eenmaal begint over ”honger”, dan dient er ander halfuur geleden voedsel te worden gebracht!

Zo nu en dan een vorm van voedsel is dus zeker wel nodig, maar nog veel meer van belang zijn de twee algemene brandstoffen voor Verkeerd Volk. Rookwaar en koffie.

De rookwaar bestaat uit zware shag en sigaretten. De Verkeerde Mensen hebben dan ook vaak de kunst gemeesterd om onder hoge stress in grote snelheid een sjekkie te draaien. Deze rookwaar wordt relatief communisitisch onderling verdeeld. Vrijwel iedere Verkeerde Roker heeft zijn of haar eigen rookwaren voorhanden, maar deze worden desondanks onderling veel uitgedeeld. Oficieel is dit ”bietsen” maar na langdurige observatie merk ik dat er geen gestructureerd systeem is van teruggeven. Als onderdeel van dit Rook-Ritueel is Vuur ook heillig verklaart. Hoewel veel aanstekers sneuvelen of verdwijnen, is er bij de gratie van de Goden ten alle tijden iemand beschikbaar met werkend Vuur.

Dan is er nog Koffie, de andere Godendrank. Veelal gedronken zo zwart als het asfalt, maar door een enkeling vermengt met één of beide witte poeders verspreidt in kleine zakjes. In staat zijn een kop hiervan op te drinken zonder dat het koud wordt is een indicatie van een bijzonder rustige dienst.

 

Niet alle Verkeerde Mensen zijn van deze twee brandstoffen afhankelijk. Een Verkeerd persoon die functioneert zonder één van deze twee wordt met wantrouwen en ontzag aanschouwt. De meest vreemde gevallen, zij die zonder BEIDE functioneren zijn zowel geliefd als gewantrouwd. Onbevatbaar als ze zijn, schelen ze wel in de koffiepot en zijn ze minder geneigd shag te bietsen, anderzijds hebben ze ook verbazingwekkend zelden zelf shag of Vuur op zak om uit te delen. Ik ben er nog niet achter gekomen hoe deze subjecten in staat zijn te functioneren, mijn eerdere theorie dat ze op zonne-energie werkten was veelbelovend tot ze door bleven gaan bij de hoosbui van Zaterdagavond. Momenteel denk ik aan windenergie, één bekrachtigt door hun activiteit na de windkracht holy-fuck van Vrijdagmiddag.

 

Ik wil deze post past graag afsluiten met een beschrijving van een essentieel onderdeel van de Verkeerde Mythologie. Een fabelachtige afdeling die in staat is de meest uiteenlopende problemen op te lossen, een ware levensredder voor het gehele Verkeerde Volk.

Ik spreek uiteraard over de fantastische ”Afdeling Niet Mijn Probleem”. Dit is de afdeling waar alle automobilisten heen gaan die zichzelf inparkeren als het enorm druk is, dit is ook waar mensen worden geholpen die vinden dat het macro-organisme ”De Organisatie” bolderkarren voor hun had geregeld. Het is deze afdeling waardoor Verkeerd Volk rustig kan slapen terwijl er ergens een auto fanatiek rondzwerft op zoek naar een niet bestaand plekje op een specifieke plaats. Wanneer juist toegepast geeft Afdeling Niet Mijn Probleem geestelijke rust en vertrouwen. En de mogelijkheid om met het enthousiasme van een Maarten aan het werk te blijven.

Deze afdeling werkt helaas ook negatief. Een enkele keer wordt deze niet Verkeerd, maar verkeerd opgeroepen. Waardoor iemands probleempje andermans Probleem wordt. Wanneer deze geliefde Afdeling ongepast wordt opgeroepen wordt de hele Verkeerde stam daarvoor gestraft. De Afdeling is geduldig, en willekeurig. Maar haar straf is genadeloos en zal altijd komen.

Afdeling Niet Mijn Probleem geeft en neemt.

 

MaartenMijmert is Offline.